Review: Russ Green – Stone Cold
Russ Green – Stone Cold
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Overton Music
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Het leven neemt soms onverwachte wendingen. Je wil graag een gitaar kopen maar hebt daar onvoldoende pecunia voor. Een harmonica heb je wel. En de rest laat zich raden. Russ Green brengt in 2018 zijn debuutalbum ‘City Soul’ uit en maakt daarmee grote indruk. Daarvóór genoot Russ al enige bekendheid door zijn bijdragen aan het Chicago Blues Harmonica Project dat in 2005 (‘Diamonds In The Rough’) en in 2009 (‘More Rare Gems’) een verzamelalbum uitbracht waarop diverse harmonica-spelers hun kwaliteiten konden laten horen, waaronder dus ook Russ Green. Veel te lang hebben we dan vervolgens moeten wachten op een opvolger… Tot nu!
‘Stone Cold’, z’n album dat is verschenen op Overton Music, biedt plaats aan tien nummers waarvoor Russ de volgende line-up heeft samengesteld:
Russ Green zelf op harmonica en vocals
Giles Corey op gitaar, behalve op (10)
Vince Agwada op gitaar op (3, 7 en 10)
Vic Jackson op bas
Felix “D-Kat” Pollard op drums
en Joe Munroe op keys op (2 t/m 5, 7 en 8)
Russ draagt het album op aan zijn in 2020 aan COVID overleden vriend, Sam Clayton Jr. en… oef! Want dat maakt weer een cirkel rond, want naast het feit dat deze Sam Clayton in 1988 aan de basis stond van het Jamaicaanse bobslee-team (!!!) was hij later ook de geluidstechnicus van de beroemde Harry J-studio, waar een favoriete band van mij G.T. Moore & the Reggae Guitars, die ik live heb mogen bewonderen in het Volkspark in Enschede, héél lang geleden, hun Harry J. Sessions opnam. (Van deze band beveel ik van harte het album ‘Reggae Blue’ uit 1975 (!) aan met daarop, met nog veel meer moois, het wonderschone Otis Blue! Een prachtig eerbetoon aan Otis Redding! Hoewel de band de laatste jaren niet veel verder meer komt dan het uitbrengen van redelijk obscure singles, draai ik hun muziek nog heel, héél vaak!) Cirkeltje rond dus. Bij deze.
Het album, waar alle lyrics zijn meegeleverd – compliment opnieuw voor Betsie Brown van Blind Raccoon! – opent met Lint Redux en ja, de problemen stapelen zich op. Iedereen wil geld van Russ en juist dat heeft ie niet. Stevige slidende intro met harmonica in een pure blues. De ellende spat er van af. Zelf alles volgens de regels gedaan, niets dan pluisjes in de pocket over gehouden, zeker geen geld en toch wil iedereen van alles van hem… Ook mooi de tegenstelling tussen het geboren worden met een gouden of zilveren lepel in de mond of, zoals Russ, met een plastic lepel…!
Stone Cold, de albumtitel. Prachtig verhaal. Russ heeft het wel getroffen! “I went down to the river to see what I could see. I heard my baby tell the preacher man she loves everybody but me.” O jee. En dat ook nog eens terwijl ze dondersgoed wist dat hij op gehoorafstand stond. O jee, o jee! En dan komt ie ’s avonds laat ook nog de verzekeringsagent tegen en denkt: Wat moet die hier nou op dit tijdstip maar, z’n schoonmoeder helpt hem van z’n illusies af, “Baby, she just got a whole lot more!” Stone Cold dus. En dat terwijl de keys als een braaf kerkorgel het nummer openen! Lekker snelle melodie, ondanks “de blues” vrij jazzy met een dito swingende gitaarsolo. Triest verhaal. Mooi nummer! En gelukkig vindt Russ aan het eind van het nummer troost in een mooie harmonica-solo.
12 Feet Of Water. Samenvatting: Ondanks hard werken en proberen hun huisje “droog” te krijgen, blijft er een paar meter water in huis staan. In welk vertrek ze ook staat of gaat, dat water is er altijd. Pas als je in haar ogen kijkt zie dat haar “well is dry”…! Een vrij massaal ingezet intro, waarna de bas de basismelodie neerzet gevolgd door de harmonica en de keys. Goed gevonden manier om “de blues” in woorden om te zetten! Heel fijn meegaand harmonicaspel!
Een verzoek aan ons Lieve Heer, “hear him, see him, save his soul!” En tegen de man in kwestie: “Hey Man, look what you did. Got yourself a gun and became a stickup kid. Hey Man, look what you done. Got yourself a gun and now you’re on the run!” “But he lives in a world where Ball Street meets Wall Street and you know that’s a game he’s always gon’ lose.” Ook nu weer ondanks het drama een fijne aanstekelijke melodie, lekker snel met stuwende keys en dito harmonica.
Men zegt wel eens dat hoop uitgestelde teleurstelling is, maar… dat weet je pas achteraf. “Waitin’ On You, girl, is the hardest thing to do. Like looking for a freight train to run me down. And my friends done told me I’m just a special kinda clown.” Ook leuk: You told me you love me so damn hard, all you really wanted was my brand new credit card. Fris gitaarspel met rustige keys, soepel drumwerk en in harmony vocals gezongen om er dan een net zo rustige harmonica-solo achteraan te spelen. Heel mooi!
Iedereen denkt alles te weten van hun relatie. Laat ze in die waan. Hij weet wel beter. Nobody Knows. Zeker niet rechtzetten want iedereen maakt toch altijd zijn of haar verhaal zoals het hem of haar het beste past. Heerlijke slow blues, “back porch music”!
I just can’t live without you! Need You So Bad. Enzovoort, enzovoort! Een intro als een Indianentrommel en een uitgebreid verhaal waarvan de strekking elke keer gelijk is aan de eerste regel. Lekker pianootje, lekker snel, mooie scherpe gitaarsolo. Puik nummer! En het swingt maar door!
I Believe. De echte liefde vind je terug in hoe het huis er uit ziet, hoe de kids er bij lopen, hoe echt gezellig het is in huis. En dat kan je wel eens angstig maken, of je dat altijd voldoende weet te waarderen… Nou mien jong, in zulke gevallen geef ik het advies om vroegtijdig te luisteren naar het onverwoestbare nummer van De Dijk, Als Ze Er Niet Is! Dat helpt zeker! Sublieme baspartij met quasi vraag- en antwoordspel tussen vocals en harmonica!
Weer volle bak ellende in Troubled World en maar blijven bidden en hopen dat het geluk ook jóu eens toelacht. En heel nuchter: “You gotta live the life you love and love the life you live. ‘Cause that’s what you do when you live in the blues.” Uplifting melodie om het licht aan het eind van de tunnel te zien. Een hele fijne, herkenbare shuffle waarin de vocals van Russ enthousiaste opmerkingen losmaken bij de andere bandleden. En natuurlijk bespeelt Russ de harmonica weer meesterlijk. Top!
Boogie Joint, het nummer dat Harry Radstake al liet horen op Bluestownradio (in de uitzending van 24 juni waar trouwens weer heel veel mooie nummers te horen waren. Die Harry zoekt dat elke week toch maar mooi voor ons uit!) Een stevige bloemlezing van het muzikantenleven waarin uitersten niet zelden naast elkaar liggen. En een boogie ís het! Prima jagende harmonica, jankende gitaar, swingende drums en bas. Mooi. Heel mooi en een waardige afsluiter van dit hele beste album. Boogie Joint, the blues, seven nights a week and all night long!
Opvallend op dit album is voor mij de manier waarop Russ zijn teksten vormgeeft en dat laat klinken in de muziek. De drama’s zijn herkenbaar, de teksten zijn nieuw en goed gevonden en ondanks die drama’s heeft de melodie bij voortduring een opgewekt karakter. Heel knap! In die zin ook geen zwakke nummers op dit album, dus voor mij een ronde “10 uit 10”! Traditionele blues-onderwerpen ánders verwoord en in hoopvolle melodieën verpakt! Top!!!
Tracks:
01. Lint Redux
02. Stone Cold
03. 12 Feet Of Water
04. Hey Man
05. Waitin’ On You
06. Nobody Knows
07. Need You So Bad
08. I Believe
09. Troubled World
10. Boogie Joint
Website: https://russgreenmusic.com/