Review: 49 Winchester – Change Of Plans
49 Winchester – Change Of Plans
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: New West Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Altijd goed om met de voetjes op de grond te blijven staan, oftewel dicht bij je “working class roots” te blijven. Da’s eerlijk, origineel, authentiek en dat wordt altijd gewaardeerd. Zo’n houding past perfect bij “de blues”. Hoe vaak staan de verhalen van de blues niet mijlenver af van verwachtingen, mooipraterij, niet
waargemaakte beloftes en meer. En over voetjes op de grond: De bandnaam 49 Winchester is vernoemd naar de gelijknamige straat in het geboortedorp van de leden, Castlewood in Virginia. Dus ook daarin geen kapsones.
In tegendeel mag ik wel zeggen:
Isaab Gibson op vocals en gitaar,
Bus Shelton op (lead) gitaar,
Chase Chafin op bas,
Noah Patrick op pedal steel,
Tim Hall op keys en Justin Louthian zijn stuk voor stuks keurige artiesten en fatsoenlijke mannen, of zoals
Tom Waits, die ik wel vaker aanhaal, zou zeggen: “They all come from
good families.” als hij z’n bandleden aan het publiek voorstelt.
‘Change Of Plans’, het zesde album van 49 Winchester is als cd, vinyl en digitaal verschenen op New West Records en er staan tien nummers op waarvan we mogen verwachten dat ze ons in hoek van folk, country en wereldmuziek brengen.
Interessant! Dus, daar gaat ie! The Window, een zekere country-melodie, een beetje Eagles maar niet zo gladjes, iets ongepolijster dus. Een mooie beschrijving van het dagelijkse leven met alle plussen en minnen met de terugkerende conclusie dat “You can’t get family back.” En dat alles gadegeslagen vanuit The Window van de kamer waar hij zijn jeugd heeft doorgebracht.
“If I was a Bluebird, I’d fly up to your window and play for you the sweetest song.” Om haar daarmee over te halen haar leven te veranderen, mogelijk met hulp van “boven”: “God, I know that if you’re out there, you must have a Change Of Plans.” Eigenlijk de titelsong van het album dus… Mooi gedragen, beetje traag maar daardoor heel mooi.
Changes, een onverwacht nummer. Een cover van Black Sabbath!, dat men besloot op te nemen voor dit album ná het overlijden van Ozzy Osborne. “I feel unhappy and I feel so sad. And I lost the best friend I ever had.” De tekst van het nummer gaat in het echt over een “my woman” maar dit soort teksten zijn natuurlijk universeel toepasbaar. Verlies. “I’m going through Changes.” Alweer de “Changes”. Mooi, zwaar aangezette, orkestrale melodie waarin Isaac met alle energie ons deelgenoot maakt van zijn verlies. Fijne scheurende gitaar, dikke drums, subtiele keys. Mooi. Uitgebracht als eerste single van dit album waarvan nog drie andere nummers als single zijn uitgebracht inmiddels.
All Around Me, het nummer met de meeste overeenkomsten met de Eagles. Dankzij de pedal steel van Noah. Brok in de keel, belgerinkel in de oren. Nooit gedacht de dag mee te maken “that we’d be standing here. I’ll make a promise if (..) you make one too.” – “…and I wanna feel your love All Around Me.” Mooi.
Wie herkent het niet. “I had a hundred “I quit drinking” yesterdays.” Nee, nu stop ik écht! Maar ja, makkelijker gezegd dan gedaan. Blijkbaar is dat een langzaam verlopend proces van volwassen worden waarin alles z’n tijd nodig heeft om tot het juiste inzicht te komen… Slowly. “Yes, I’m Slowly, but surely coming around.” Op een goede afloop dan maar, met een beetje hulp van dit ook op single uitgebrachte nummer.
De mooiste zin uit All Over Again is “And the trophy wasn’t nothing but a fucked-up education in the ways to make her heart break All Over Again. Duidelijk! “And it feels like shit, when you feel like this.” Strak nummer. Compleet. Opera-achtig opgebouwd.
Oh Savannah, de vierde en laatste single van het album. “Oh Savannah, mis je mij net zoveel als dat ik jóu mis? “I’ll be waiting for you, underneath the live oak tree. With a tear in my eye and a guitar on my knee. Oh Sanannah!” En dat alles in een lieflijk voortkabbelend melodietje. In een in z’n geheel een beetje te gezochte/gemaakte tekst.
49 Winchester schetst een mooi beeld van het leven “on the road” van een artiest: “There’s a Bible on my nightstand and a six-pack of beer, a .38-revolver and a picture of you, dear.” Weken onderweg maar nog even en de tour zit er op, dus dan wordt het afrekenen en geld tellen, de buit binnenhalen en waarom zou de Amerikaan niet datzelfde willen zeggen maar dan wel met iets te eten erbíj: Bringin’ Home The Bacon… to you!” Een vlotte, overheersend country-geaarde melodie met veel pedal steel en die bekende droog slaande drums. Maar… stil blijven zitten lukt natuurlijk niet. Dito aanstekelijke piano-solo.
Ook op single uitgebracht is Pardon Me. Ja, sorry hoor. Ik ben momenteel flink in de war. “I been running through my own mind, just trying to hide from me…” En ná deze grondige zelfanalyse: “I have found the one made for me. I am through with my tireless endless searching. I have found the place where I am free!” Ach, ik zeg het zó vaak: Kump good! Een intro à la Teach Your Children van Crosby, Stills, Nash & Young. Daarna een stuk steviger moet ook wel, want zo’n zelfonderzoek is een intensieve exercitie! Mooie gitaarsolo als een ambulance mét zwaailicht én sirene! Kom maar op met die werkelijkheid!
Het leven! De blues! Werkelijk van alles meegemaakt. Vanaf het “bekijken” van de wereld vanuit een Chevrolet Van tot en met inderdaad van alles en nog wat om aan het eind daarvan dat alles samen te vatten in: “Might not mean too much to you, all the hell that I been through. But I’ll be damned if I don’t mean something to me. – And I’m sure the Devil had a different plan, but I’m steady with my shooting hand.” Vrij rauw en zeker bluesy gezongen in een trage melodie, eenvoudige akoestische gitaar, pedal steel en keys monotoon op de achtergrond. Uiteindelijk een puike gitaarblues! Heavy Chevy!
‘Change Of Plans’ van 49 Winchester zit inderdaad vól met “changes”, “plans” en “Change Of Plans”. Direct of indirect verwoord. Ook door die keuze van de onderwerpen is de albumtitel een terechte van die titel is de verbindende factor tussen de nummers! Het is een vrij stevig countryrock-album waar, wat mij betreft, alleen Oh Savannah een beetje uit de toon valt. Te gemaakt, te poppy. Maar dat is ook gelijk het enige puntje van kritiek en… alles is relatief. Toen ik héél lang geleden, op weg naar een vakantie, in de auto met een hoofdtelefoon op naar de radio zat te luisteren, stelde ik vast dat Hotel California feitelijk pure hoempapa is. Echt waar! Maar wel hele fijne hoempapa! En ik was nog te jong om zelf te rijden. Vandaar de hoofdtelefoon op m’n kop!
De andere negen nummers zijn lekker, stevig, goed gevonden teksten zonder dat ik aparte favorieten heb. Het hele album loopt gewoon lekker dóór, blijft steeds boeien! Een compliment apart voor het hoesontwerp, zoals vaker bij countryrock-bands een fantasievol lettertype voor de bandnaam en dan een fraai en kleurrijk schilderij waar steeds weer iets anders te ontdekken valt dat een link legt naar de afzonderlijke nummers. De makkelijkste zijn de Bluebird en de Heavy Chevy, maar ook de andere titels zijn vindbaar verstopt! Mooi!
Dus, van harte aanbevolen en een must voor de liefhebbers van Eagles, Firefall, Quicksilver Messengers en meer van dat soort bands!
Tracks:
01. The Window
02. Bluebird
03. Changes
04. All Around Me
05. Slowly
06. All Over Again
07. Oh Savannah
08. Bringin’ Home The Bacon
09. Pardon Me
10. Heavy Chevy
Website: https://www.49winchester.com/