Review: Jason Ricci And The Bad Kind – 13 Hours
Jason Ricci And The Bad Kind – 13 Hours
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Gulf Coast Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Hoe lang kun je met iets doorgaan?
Met iets dat niet goed is en het waarschijnlijk beter is ermee te stoppen? Of met iets wat hartstikke goed is, moet je stoppen op het hoogtepunt, of nog niet, of ligt het hoogtepunt al achter je, alleen wist je dat zelf nog niet? Hoe lang laat je dingen gebeuren en rek je je eigen grenzen op omwille van de “goede vrede”? Kijk, dat zijn vragen die op z’n tijd best eens gesteld mogen worden, gesteld móeten worden zelfs. Jason Ricci doet dat. Hij stelt die vragen op zijn nieuwste album ‘13 Hours’ en omdat hij zelf op dat album harmonica speelt, zingt en ook backing vocals zingt, stelt hij die vragen samen met z’n vrouw, Kaitlin Dibble die op het album zingt en ook de backing vocals zingt.
En om de vragen nog iets meer gewicht mee te geven maakt hij gebruik van de kennis en kunde van The Bad Kind, bestaande uit:
Brent Johnson op gitaar en backing vocals
Jack Joshua op contrabas, elektrische bas en backing vocals
en Benny “Boomba” Piazza op drums en backing vocals
En doen nog meer mensen mee op dit album, waaronder een blazers-sectie en een vibrafonist, maar dar heb ik credits niet van kunnen vinden… Het zij zo.
Het album draagt Jason op aan de in 2024 op 59-jarige leeftijd overleden, jarenlange drummer van de band, John (Peter) Perkins, met wie Jason een innige band had. Het laatste nummer dat deze John speelde, heette, hoe passend, If You Lose Me, You Lose A Good Thing.
Het album ’13 Hours’ is als cd, vinyl en digitaal verschenen op Gulf Coast Records en er staan tien nummers op, te beginnen met Sick Of This Shit, een titel die me bij voorbaat erg aanspreekt! En waarom ook maar niet gelijk 8½ minuut uitgetrokken voor deze opener! Hoekig, maar vooral ook jazzy en best vrolijk gezongen dat men Sick Of This Shit is. Onder andere de “muziekbusiness” komt voorbij en dan is 8½ minuut niet eens zo heel erg lang! Als fan van Tom Waits is een gezonde dosis cynisme met een scheut sarcasme af en toe, mij niet vreemd, dus kom maar op!
In het verlengde daarvan kun je Tired Of Tryin’, ook een mooie bloemlezing over de amechtige pogingen van Jason om een relatie in stand te houden. Nieuwe muziek en toch klassieke Memphis-blues mét fraai slepende harmonica!
Een verhaal met een knipoog over “The Big Easy”, New Orleans, in zeven minuten, The Big DisEasey, om vooral duidelijk te maken dat “alles” een keerzijde heeft. Hele fijne baslijn en het geheel doet erg aan Dr. John denken. Net zo hoekig en prettig chaotisch. Het is meer praten/rappen dan zingen, gevarieerde begeleiding met af en toe een verdwaald geluidje van het een of ander… Ik hoor zoiets als een vibrafoon en omdat er verder geen “credits” zijn aangeleverd, leert onderzoek dat dat Mike Dillon is en verder hoor ik ook een sax… Hoe rommelig het soms ook klinkt, de structuur zit er wel degelijk als bij vlagen iets van Love For Sale of So What te horen is. In dezelfde stijl het puike harmonica-spel van Jason die je af en toe het gevoel geeft op de kasbah van Marrakesh beland te zijn!
Er zijn heel veel mensen die Leo Watkins heten of heetten en omdat dit een instrumentaal nummer is, een rag, kan ik het niet herleiden naar een specifieke Leo Watkins. De Leo Watkins Rag dus. Lekker lopend als een trein met dito harmonica-spel van Jason en passend drumwerk. Mooi opvolgend, quasi vraag- en antwoordspel. Top! Hoe “traditioneel” het nummer misschien ook is, je wordt er supervrolijk van!
Een hele mooie, gevoelige, langzame blues waarin Kaitlin de vocals zingt in Long Twisted Night, een verhaal over verslaving. Puik gitaarspel. En op het oog zo gewone taferelen die echter een enorme dramatiek in zich herbergen! Heel mooi, ook weer door het fijne harmonica-spel van Jason!
Een vrolijk deuntje met een hele diepe bas, Bubble Gum Pop, waarin Jason zingt dat je niet té moelijk na moet denken, niet zwaarmoedig door het leven moet gaan. Kaitlin valt in met haar vocals, een beetje zoals Linda McCartney dat zo heerlijk in Wings kon doen. Ook weer heel fijn gitaarspel, mooi gedoseerd in de melodie! Om er dan ook nog een lekker ontspannen stukje harmonica aan toe te voegen waarmee het nummer fijntjes eindigt. Mooi.
Vervolgens zingt Kaitlin weer de lead in River’s Invitation, een nummer van Percy Mayfield. Ik noem nog maar een keer de aanwezige blazers die het nummer
een funky lading geven en ja dan mogen de blazers ook nog kort en afzonderlijk soleren! Door de vele solo’s ontstaat er een vrij onrustig beeld van dit verder hele beste nummer.
Wie wil er overloper zijn? Niemand? Waarom zijn er dan zoveel?! Renegade. Ook nu weer de lead vocals voor Kaitlin en de andere bandleden in fraaie backing vocals die de titel scanderen. Ook mooi.
Niet alleen Jason Ricci zelf past niet in één hokje, zijn muziek doet dat al helemaal niet en daarom de blues als wals! Nuit Waltz. Waarin de veelzijdigheid van de harmonica helemaal duidelijk wordt in het toch nog steeds bluesy klinkende geluid dat Jason er op laat horen. In dezelfde stijl gaat de gitaar verder en ontstaat er een beeld van de film noir “The Third Man” met Orson Welles uit 1949 die zich afspeelt in het Wenen van net na de oorlog (WWII). En ook dit is heel mooi!
Het laatste nummer van dit bijzondere album is het titelnummer en dat duurt maar liefst twaalf minuten, 13 Hours! Mooie intro à la Canned Heat met daar doorheen geweven heel subtiel gitaarspel. Tegelijkertijd zijn er door de licht echoënde melodie overeenkomsten met de Grateful Dead. Lekker doorlopend in dezelfde stijl en toch gevarieerd zonder dat je dat merkt. Dat kán allemaal in twaalf minuten en die drummer gaat ook maar door en meer dan passend harmonica-spel van Jason. Niet zo gek dat hij vaak vergeleken wordt me de grote Paul Butterfield! Die kon dat ook zo lekker lang afwisselen tussen lead en ondersteunend! Kaitlin zingt moving vocals over de overleden drummer van de band, John Perkins aan wie dit album dus is opgedragen!
Jason, met zijn The Bad Kind, organiseren vanaf het overlijden van zijn dierbare vriend in 2024, jaarlijks “The “Perkins Party” Tribute”, die dan bij voorkeur gehouden worden in Moose Alley in Rangeley, Maine, zeg maar de laatste rustplaats van John Peter Perkins.
’13 Hours’ van Jason Ricci & the Bad Kind, mocht van mij gerust 13 Hours duren! Tien nummers, maar… toch bijna een heel uur fantastische muziek. Nummers die meer dan aanspreken omdat de teksten er toe doen! Nog niet zo lang geleden, toen de hele wereld zo’n beetje op slot zat werd je als kritisch denker gelijk maar eventjes uitgemaakt voor complotdenker. Ik kan alleen maar zeggen: Blijf vooral zelf zelfstandig nadenken! Doe als Jason. Leef het leven, observeer en denk daar over na. Zonder na te denken over wat er in je leven gebeurt en daar zo nodig consequenties aan te verbinden, verandert het leven in één grote, stilstaande beweging…!
Absolute hoogtepunten zijn voor mij Sick Of This Shit, Tired Of Tryin’ en 13 Hours, maar die móet ik er even uit tillen omdat díe nummers een extra pluim verdienen in dit voor mij volle “10 uit 10”-album!!!
Geweldig goed en mooi harmonica-spel, het betere snarenwerk op gitaar en bas, mooie vocals van Kaitlin én Jason.
Genoeg aangeprezen? Genoeg aangeprezen!
01. Sick Of This Shit
02. Tired Of Tryin’
03. The Big DisEasy
04. Leo Watkins Rag
05. Long Twisted Night
06. Bubble Gum Pop
07. River’s Invitation
08. Renegade
09. Nuit Waltz
10. 13 Hours
Website: https://www.jasonriccimusic.com/