Review: Harrell “Young Rell” Davenport – Young Rell
Harrell “Young Rell” Davenport – Young Rell
Format: CD – Digital / Label: Independent – Little Village Foundation
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Een debuutalbum. Van Harrell Davenport die de bijnaam “Young Rell” met zich meedraagt en waarom dan ook niet gelijk die bijnaam gebruiken als titel van je debuutalbum: ‘Young Rell’ ! Nog maar 19 is ie, deze wandelende blues-encyclopedie! Hij weet zo ongeveer álles van álles. Artiesten, albums, producties, obscure singletjes en daar ook de B-kant van, regionale grootheden en dan heb je in de States een letterlijk grote uitdaging om er zoveel van te weten. O ja, hij is ook een begenadigd zanger, speelt z’n partijtje gitaar mee, maar bovenal heeft hij al een grote schare bewonderaars om zich heen verzameld door z’n fabuleuze harmonica-spel. En nogmaals “o ja”, toen hij klaar was met z’n “high school” had ie ook al zo’n 150 nummers geschreven.
Niet meer dan logisch dus dat deze meneer een debuutalbum uitbrengt waarop twaalf nummers staan waarvan, verrassend, ook twee covers. Het album is verschenen op Little Village Foundation, een klein maar fijn label waar o.a. ook S.K. Harrell en Sean McDonald hun muziek uitbrengen.
Voor z’n debuutalbum heeft Harrell gekozen voor de volgende line-up:
Harrell Davenport zelf op vocals en harmonica op alle nummers en gitaar op (1, 3 t/m 5, 9, 10 en 12)
Jim Pugh op orgel en piano
Christoffer “Kid” Anderson, geboren in Noorwegen, op gitaar op (2, 6, 7 en 11) en rhythm gitaar op (3 en 10) en deze Kid heeft samen met harmonica fenomeen Matthew Skoller dit album geproduceerd dat ook nog eens opgenomen is in Kid’s Greaseland Studios in San Jose, CA. en om het verhaal dan maar compleet te maken, Kid heeft zelf ook al vier albums op z’n naam staan!
Daquantae “Q” Johnson speelt op bas op (1, 4, 6 t/m 9, 11 en 12)
Endre Tarczy neemt de bas voor zijn rekening op (2, 3, 5 en 10)
June Core “doet” de drums
Aaron Lington speelt tenor en bariton sax op (3 en 5)
Niel Levonius speelt trompet, ook op (3 en 5)
en Larry Batiste zingt de background vocals op (3) en heeft ook de blazersarrangementen verzorgd voor (3 en 5)
Let’s go!
Het album opent met Tomorrow, en waar bij oude rotten de stem soms verrassend jong klinkt, heeft de stem van Harrell al de nodige diepte waar echter wel de jeugdigheid doorheen komt. Puik harmonica-spel in een ontspannen melodie waarin Harrell aan al die dames die hem “willen” duidelijk maakt dat ze Tomorrow maar terug moeten komen! Om dan het nummer te eindigen in een hele vlotte solo!
Een klassiek tragische harmonica-intro over een Fatherless Child die opgroeit zonder vader en dus snel volwassen moet worden om zich staande te houden in het leven. Gelukkig is z’n moeder er wel voor hem en doet ze wat ze kan. Fijne piano-riedel onder de melodie, veel harmonica en een verder bescheiden begeleiding. En ja, hij zingt over zichzelf, zichzelf ook confronterend met de vraag waaraan hij het “verdiend” heeft op te groeien als een Fatherless Child. Heel eenvoudig en daardoor ontroerend mooi!
De blazers in Spinning maken het gelijk tot een onvervalst soul-nummer waarin Harrell vertelt dat “You got me Spinning, round and round again.” Niets mis mee dus en vooral doorgaan met dat Spinning!
Een variant op Spinning is dat “People tellin’ me this and tellin’ me that, but I’m so tired of these people Giving Me The Blues.” Lekkere gitaar-solo, veel keys om dan overtuigend vermoeid te herhalen “that I’m so tired…” Heel mooi. Niet dat ie zo moe is van al dat gedram om hem heen, maar dit nummer dus!
Richland Swing en swing is het! Instrumentaal. Lekker snel en kippig maar toch lopend gitaarspel. Fijn met de blazers erbij, uiteraard het swinginstrument bij uitstek, het orgel in een hoge versnelling. Fijne bas ook. Veel variatie en vooral veel swing! Top!
Even rust zoeken met een quasi zingende harmonica in Hurt People, Hurt People en een mooi verhaal over “oorzaak en gevolg”. Mooi inhoudelijk qua tekst in een heerlijk trage melodie en herhalend, puik harmonica-spel! Dito piano! Heel klassiek en dus tijdloos. En zingen kan die “knul” van 19! Een warme stem die écht binnen komt. Vertrouwelijk ook. Voor díe leeftijd! Heel sterk!!!
Elke dag opnieuw I Be Tryin’ om er het beste van te maken, ook goed gevonden om z’n leeftijd in de tekst te verwerken! Het leven. Het enige dat je inderdaad, elke dag, kunt doen is I Be Tryin’ om er een mooi, liefst muzikale, dag van te maken! Het orgeltje eronder is me iets te “klein”…
Een cover van het Bob Dylan-nummer Masters Of War, een nummer dat wel vaker gecoverd wordt en terecht. Zeker in Amerika een relevant onderwerp maar ook in het algemeen dat het spel van de Masters Of War, elke dag opnieuw levens kost van onschuldige mensen. Een puike uitvoering met mooi “marcherende” drums! Qua tijd van oorsprong niet te vergelijken maar déze uitvoering van Harrell vind ik veel beter dan het origineel!
Als het buiten koud is in de wereld, ben ik jouw “verwarming”, I’ll Keep It Hot For You. Al vrij vroeg in het nummer een frisse gitaarsolo waarna nog meer voorbeelden volgen waarin Harrell welke kou dan ook zal trotseren door I’ll Keep It Hot For You om er dan nog eens een bijna jazzy gitaar-solo tegenaan te gooien! Mooi.
De volgende cover is van Fenton Robinson, I Hear Some Blues Downstairs, een niet zó bekend nummer, wel een klassiek opgebouwde bluesmelodie waarin het eigenlijk tijd is om te gaan slapen, maar ja, I Hear Some Blues Downstairs. En dan ga je natuurlijk niet slapen, je gaat meespelen op je gitaar. Top.
’s Nachts er stiekem tussenuit knijpen, Nite Creepin’, dat kan op meerdere manieren. Ook instrumentaal zoals hier in een aanstekelijke boogie! Met veel inproviserende melodiefragmenten van andere nummers, zoals “Vader Jacob, slaapt gij nog” en andere! Beregezellig swingen!
Zijn debuutalbum sluit Harrell af met The World Don’t Derserve Your Smile, een fraai jankende blues over een “dame” die alleen maar pech zegt te hebben gehad, het o zo moeilijk heeft gehad, enzovoort, enzovoort! Ja hallo, Bert en Ernie van Sesamstraat zongen het jaren geleden al: “Als je ontevreden bent, doe er dan wat aan!” Die aanstelleritis brengt je niet verder. Wie wel onze “smile” verdient is Harrell Davenport!
Harroll “Young Rell” Davenport. 19! Debuutalbum! Dat belooft nog wat! Al zo volwassen en ervaren klinkend met z’n warme, innemende stem, z’n puike gitaarspel en z’n zo vertrouwd klinkende harmonicaspel! Eigen nummers met verantwoorde en goed uitgevoerde covers. Juiste keuzes gemaakt in welke artiesten meedoen op dit album. Herhaling: Dat belooft nog wat!
I Be Tryin’ vind ik iets minder door het simpele orgeltje, niet slecht, gewoon iets minder, maar de andere elf nummers zijn van uitzonderlijke klasse, dus, weet je wat: “12 uit 12” voor Young Rell van Harrell “Young Rell” Davenport!!!
Tracks:
01. Tomorrow
02. Fatherless Child
03. Spinning
04. Giving Me The Blues
05. Richland Swing
06. Hurt People, Hurt People
07. I Be Tryin’
08. Masters Of War
09. I’ll Keep It Hot For You
10. I Hear Some Blues Downstairs
11. Nite Creepin’
12. The World Don’t Deserve Your Smile
Website: https://youngrell.com/