Review: The Trevor B. Power Band – Two Crows
The Trevor B. Power Band – Two Crows
Format: CD – Digital / Label: Farm 189 Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Een ruim bemeten landhuis vormt de voorkant van de albumhoes van het inmiddels vierde album van de Trevor B. Power Band ‘Two Crows’. Zwart/wit maar meer “grijs”… Spooky? Welnee. Dat wordt het pas als de albumtitel afgebeeld is op een muurtje voor dat grote huis: Twee kraaien! En als je naar de achterkant van de hoes kijkt zou het kunnen zijn dat die vrolijke zwarte vriendjes rustig wachten op de thuiskomst van het “baasje”. Echter, de man die tamelijk onheilspellend het grote huis nadert, door de sneeuw, heeft een dusdanige postuur, daar past Trevor B. wel 2x in. Dus toch spooky…? Nee, vaker geldt dat “niets is wat het lijkt en er soms dingen zijn zonder dat je ze ziet… Het hoesontwerp heeft z’n oorsprong namelijk in een bezoek van Trevor B. aan Londen waar hij bij de Tower of London in gesprek raakt met een daar staande Beefeater over de daar zo veelvuldig aanwezige kraaien en de beste man Trevor B. meedeelt dat “If those crows leave, we are in trouble.” Met andere woorden: áls die kraaien een keer weg zouden zijn, zou waarschijnlijk iedereen slechts opmerken dát de kraaien weg zijn, maar… Hoe vaak ze je niet achteraf dat je iets hebt gezien en daar verder geen aandacht aan hebt geschonken terwijl datgene wát je gezien hebt, later blijkt een voorteken te zijn geweest voor iets dat (veel) later plaatsvond! Heel interessant! En geloof me, dat is echt zo. Ik spreek uit ervaring.
Inmiddels 63, loopt Trevor B. Power al lang mee in de muziekwereld en sinds een aantal jaren dus “voor eigen rekening”. Op jonge leeftijd echter, begon de carrière van Trevor B. zoals bij zovelen. In zijn geval met het eerste bandje samen met z’n broers John en Terry maar wel gelijk “blootgesteld” aan de muziek van de Grateful Dead, Allman Brothers Band en Rolling Stones. Hoe steviger wil je de basis onder je muzikale carrière hebben! En ook niet anders dan bij zovelen, krijg je vanzelf voldoende inspiratie uit alles wat je in je leven zoal meemaakt, de plussen én de minnen!
Het meest aangrijpend is dan wel het overlijden van je oudere broer John en ook het overlijden van Bobby Whitlock van Derek & the Dominos liet hem niet onberoerd, omdat die meegespeeld heeft op z’n debuutalbum, ‘Everyday Angel’ uit 2019. Maar zoals hij het zelf zegt: “We’re all going to leave this form someday, so let’s make the best of it.” En wat dacht je van: “Don’t pass the time you (have) left away!”
Geen tijd te verliezen dus. Het album ‘Two Crows’ is uitgebracht op Farm 189 Records (van een zekere Trevor B. Power) en de distributie ervan vindt plaats door CD Baby.
Er staan tien nummers op, bij elkaar gespeeld en gezongen in de volgende line-up:
Trevor B. Power op gitaar en vocals
Steve Holley op drums en percussie
Dave Fields, die het album samen met Trevor B. heeft geproduceerd, op gitaar en bas en ook nog op keys en background vocals op (4 t/m 10)
Dennis Gruenling op harmonica op (2) terwijl Will Wylde dat doet op (3)
Laura Kate Marshall op backing vocals op (5 t/m 8 en 10)
en Jasper Fields, zoon van Dave, op fluit op (6)
Het album opent met Bobby Lane. Zelden iemand zó donkergrijs horen zingen. Een “street story” over een gemeen kereltje, Bobby Lane. En soms heb je zo iemand nodig voor je “opvoeding” om in het vervolg van je leven te kunnen zeggen “I was proud to say he was a friend of mine… mean Bobby Lane. Een hele basic blues-melodie, best wel swingend in alle eenvoud.
Om gelijk in dezelfde stijl verder te gaan met Let It Ride, maar dan wel mét harmonica! Volledige chaos in de wereld van Trevor B. maar zoals Wim Sonneveld al zei: “Rekken en d’r bij blijven!” (Voor de jongeren onder ons: Wim Sonneveld was een van de grootste cabaretiers van ons land. De regel hier is afkomstig van de conférence “De jongens” waarin een vader bijna wanhopig vaststelt dat z’n dochter doelwit wordt van “De jongens” en hij talloze manieren moet vinden om die boot voorlopig af te houden, ook al zit er eentje bij die altijd “moet méé-eten” totdat hij z’n strategie begon om te gooien door ze te gaan prijzen, “ik prees ze regelrecht het graf in…”. In de huidige tijd horen we Wim Sonneveld nog wel eens ergens met het prachtige, tijdloze “Het dorp”, van origine een Frans nummer.)
Trevor B. voelt zich ongeveer zo ten aanzien van wat er allemaal zo krom als een hoepel is in de wereld om hem heen en concludeert terecht: Láát gáán. Let It Ride. Heel mooi. Ook om die verwarring om te zetten in Let It Ride.
Een mooie boodschap verwerkt Trevor B. in Ain’t Got No Bread. Armoe troef, uitdagingen te over, maar… “Living the good life ain’t easy, but living the hard life will get you done. Dat doet me dan gelijk denken aan het “geweldige” nummer van Gregg Allman, dat ook eigenlijk hij alleen kon schrijven, als ervaringsdeskundige, The High Cost Of Low Living! Zware, doffe drums, beetje harmonica en dreigende vocals in een lekkere, snelle melodie. Het verhaal heb ik al geschetst. Mooi. Met voldoende gevarieerde overgangen in de melodie!
Onder het motto: Niet veel is goed maar goed is veel, is Trevor B. met “weinig” tevreden met z’n leven zoals dat er nu uit ziet, My Neighborhood. Zó eenvoudig kan het soms ook zijn. Kijk ook vooral om je heen. Iedereen die overal achter aan loopt te jakkeren, zien die er gelukkiger uit? Zijn ze dat überhaupt? Weten ze wat “geluk” is? Zo heel eenvoudig, waar de hond blaft, in My Neighborhood. Puik gitaarspel en lekkere backing vocals.
Díe nuchterheid, om je te realiseren dat je maar A Speck Of Life bent, of zoals mijn vrouw altijd zegt dat we allemaal maar een heel klein stipje op die hele grote tijdladder zijn! Een harmonieus, ontspannen begin van dit nummer. Hoor ik een hele fijne, vingervlugge mandoline? Heel mooi. Als je vriend ernstig ziek is, ga je als vanzelf ook over je eigen leven nadenken en de eindigheid daarvan. Passend daarbij de bijna hemelse backing vocals van Laura Kate Marshall. Dit is héél mooi en natuurlijk ook een mooie tekst. A Speck Of Life, inclusief het in de inleiding al aangehaalde “Don’t pass the time you have left away!”
Een ouderwets aandoende melodie, beetje flower power-idee en dat is niet zo vreemd voor een nummer als Horizon, waarin die sfeer nog versterkt wordt door het fluitspel van zoonlief Jason. Mooie tekst ook: De eerste regel: “We are climbing up a hill, you are right beside and always will.” En het laatste couplet: “There’s a bird on her nest, she’s looking out to do her best. Then she flies on that Horizon and she won’t return til the day is done and that’s the time,
you don’t see the sun.” Een mooie beeldspraak om het belang van het begrip “Horizon” in te zien. Perspectief. Toekomst. Liefde. En dan, zoals een goede bekende van mij altijd zegt: En dan… weer verder. Of, naar Trevor B.: “ Don’t pass the time you have left away.” Heel mooi.
Opnieuw maakt Trevor B. de tijdelijkheid en vergankelijkheid van ons eigen leven duidelijk. Gelijk aan het begin van The Message. “Well The Message is all so very clear. We’re all so lucky to even be here.” En ja, je kunt vol zitten met plannen, je nog (steeds) van alles afvragen en tegelijkertijd er het volgende moment helemaal niet meer zijn! Een beetje dezelfde stijl als het vorige nummer, waar nu de vrij massale backing vocals bijna een gospel van het nummer maken. Ook een puike gitaarsolo ontbreekt niet. Toewerkend naar een climax en dan is het nummer écht een gospel!
Puddles Of Blood stelt ook de juiste vragen die altijd gesteld móeten worden. Waarom?! Het leven is soms al hard genoeg en waarom halen we dan ook nog bij anderen “het bloed onder de nagels” vandaan? En erger! Dat was toch – ooit!? – niet de bedoeling? Heb uw naaste lief gelijk uzelf en wat u niet wil dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet! Onze generatie leeft 80 jaar in vrede. Onze ouders hebben soms twee wereldoorlogen meegemaakt! En hoe zal het ónze kinderen vergaan? Daarom: “Why does the blood have to spill before the peace? How many children have to die before the peace?
En die laatste vraag herhaalt Trevor B. dan door het onderwerp in de volgende regels te vervangen door: “How many – sisters, brothers, mothers, fathers – om dan uit te komen bij “How many people have to die before the peace?” Niets aan toe te voegen! Een “heerlijke” protestsong! Met prima gitaarspel! Schrijnend vind ik altijd de beelden uit Amerika, juist daar! Waar iedereen druk, druk, druk over het trottoir elkaar in de weg loopt terwijl er tegen de gevels daklozen zitten of liggen en die gevel hun enige bescherming vormt. Die MENSEN worden niet gezien! Die MENSEN worden niet eens wáárgenomen! You reap what you sow of om met Wet Willie te spreken in het nummer dat laatste gelukkig weer een keer op Bluestown Radio te horen was: Everything That’cha Do (Will Come Back To You). Kijk een beetje naar elkaar om. Wees een beetje lief voor elkaar!
The Fire Burns. Als het vuur heeft gebrand blijven slechts herinneringen over. Wat er fysiek nog over is, is verwrongen, gesmolten, feitelijk bezoedeld. Als iemand die de vuurwerkramp van Enschede in 2000 heeft “meegemaakt” heb ik het beeld op mijn netvlies gebrand (..) staan van die volkswijk, ik zag de contouren van de parkeerhavens, straatklinkers lagen er niet meer in. Huizen waren er niet meer. Ook niet van de man met de twee honden die ik elke morgen groette. Alles weg. Alles! Het enige dat op mijn netvlies staat is een droogmolen. Er hing nog een of ander lapje aan en aan de voet van die droogmolen bloeide, eigenwijs, een paardenbloem! 23 doden, waaronder 4 brandweermannen die met waarschijnlijk een verkeerde instructie, probeerden de brand te blussen en zo’n 1.000 gewonden.
En dat brengt me terug naar de Beefeater bij de Tower of London en “zijn” kraaien. In 2000 “zien” we een vuurwerkramp en nu, meer dan 20 jaar later wordt er beetje bij beetje duidelijk wat er écht gebeurd is. Mensen die vanuit hun functie in een onwelgevallige richting onderzochten, zijn weggepromoveerd of (on)eervol ontslagen. Ja, er staat een nieuwe wijk Roombeek, maar die huizen zijn onbetaalbaar voor de “bewoners van de Roombeek”! Waar zijn die gebleven, in welke huizen en waar dan? Eén ding is ook hier heel zeker: Niets was wat het leek te zijn! The Fire Burns. Een trage, slome, onheilspellende melodie vol herinneringen. En ja, dat is inderdaad het enige dat resteert. Oppassen dat ook die herinneringen vervagen of zelfs verdwijnen! Heel mooi verwoord door Trevor B. Logisch dat ik dit een prachtnummer vind, maar ik weet zeker dat ik niet de enige ben! Aan het eind van het nummer hoor je het vuur nog een beetje nasmeulen…!
Vroeger hoorde je nog wel eens: Het leven is als een kinderhemd, kort en bescheten. Die spreuk stamt uit de tijd rond de oorlog waar kinderen vaak rond liepen in niet meer dan alleen een hempje. Feit is onveranderd dat het leven kort is, soms korter dan we denken. Our Time Is Short geeft Trevor B. de mogelijkheid ons daar nog eens fijntjes op te wijzen! Wonderschoon in alle rust, summiere begeleiding van hoofdzakelijk akoestische gitaar maar langzaam overgaand in een “vollere” melodie met weer veel mooie backing vocals en eigenlijk is dit nummer veel te kort met net drie minuten. Maar ook dat begrijp ik wel want dat maakt het nummer juist zo krachtig! Om heel eenvoudig vast te stellen dat je iemand heel erg mist, zoals je dat nog niet bij zovelen hebt gevoeld, maar het zekere geloof hebt dat “I will see you again, when my time is done” en vice versa in meervoud “you will see them again, when your time is done.” Een hele waardige afsluiter van dit hele bijzondere album!
‘Two Crows van the Trevor B. Power Band. Een heel bijzonder album. Een bijzondere stem, even wennen. Doorleefd maar warm en heel sympathiek binnen komend. Authentiek. Het is allemaal écht. En dat laatste wil iets zeggen als ik toch een paar keer betoogd heb dat niet alles dát is wat het lijkt…! Ge-wél-dige nummers. Ook even wennen. Maar het gaat ergens over. Het leven. De verhalen. Ervaringen. Teleurstelling. Onbegrip. Dingen bij hun naam noemen! Het is een blues-album vol protestsongs, vol love songs, vol… van alles! Van mensen die je meegemaakt moet hebben in je leven om jouw eigen weg te vinden, over de waanzin af en toe die je gewoon z’n gang moet laten gaan want morgen is er weer een andere waanzin, van hoe gelukkig je kunt zijn met weinig, het besef dat hoe druk we ons soms over alles maken in geen verhouding staat tot de betrekkelijkheid van alles in de korte tijd dat we maar hier zijn en daarom de niet te bevatten stompzinnigheid waarmee we anderen soms het leven zó moeilijk maken tot en met de waanzin van oorlogen aan toe, over het effect van rampen, verlies en ook daarin de vergankelijkheid van alles om dan te eindigen in het geloof dat we elkaar “ooit” nog eens terug zullen zien! Ik ben er zelf een beetje verbaasd over maar ik kan niet anders dan dit album een absolute “10 uit 10” geven!
En nog één keer: Don’t pass the time you have left away!
Een slotopmerking is voor Betsie Brown van Blind Raccoon, de vrouw die de “promotor” is van dit album en net als Trevor B. Power, van veel artiesten de belangen behartigt door over de hele wereld hun albums onder de aandacht te brengen van iedereen die er toe doet in dit muzikale wereldje, de informatie elke keer zó volledig en goed verzorgd is, zoals ook nu weer, mét de lyrics, dat het gewoon uitnodigt om er met alle soorten van genoegen en plezier een recensie over te schrijven. Een welgemeend compliment!!!
Als iedereen dat toch eens zo zou aanleveren…
Tracks:
01. Bobby Lane
02. Let It Ride
03. Ain’t Got No Bread
04. My Neighborhood
05. A Speck Of Life
06. Horizon
07. The Message
08. Puddles Of Blood
09. The Fire Burns
10. Our Time Is Short
Website: https://www.trevorbpowerband.com/