Review: Bywater Call – Broken Souvenirs
Bywater Call – Broken Souvenirs
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Independent – Continental Record Services
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Bywater Call. Hun debuutalbum in 2019, is zo’n band die eigenlijk geen introductie meer nodig heeft, ondanks dat ze nog maar zo kort bestaan. ‘Broken Souvenirs’ is hun 5e album maar in tegenstelling tot vele anderen vind ik hun studio-albums niet eens zó belangrijk. Die albums zijn gewoon hartstikke goed hoor en ze staan ook in mijn verzameling maar Bywater Call is gewoon een échte live band. Ik zeg het vaker maar er gaat niets boven live! Dáár kan een artiest of band laten zien hoe men in staat is het in de studio gepolijste geluid, letterlijk, over de bühne te krijgen. En met name dáár heeft Bywater Call in korte tijd een reputatie van jewelste opgebouwd. Als je nu ook weer ziet waar ze ná het uitbrengen van dit album allemaal naartoe gaan toeren! Het houdt niet op en ja, ook Nederland doen ze aan. Daarover later meer.
En daarmee kom ik terug naar waar het hier over gaat, het nieuwste album van Bywater Call, ‘Broken Souvenirs’, uitgebracht op hun eigen Bywater Call Records. Elf nummers staan er op maar voordat ik daarnaar ga luisteren, geef ik eerst de line-up zoals jullie van mij gewend zijn.
En hier is een compliment op z’n plaats voor CRS (Continental Record Services), die de distributie van het album verzorgt, die weer, zoals zo vaak, perfecte en complete info hebben aangeleverd, wat het werk van een recensent een stuk makkelijker maakt! Dank!
Zoals gezegd, de line-up:
Meghan Parnell op lead vocals
Dave Barnes op gitaar
Stephen Dyte op trompet en ventieltrombone
Bruce McCarthy op drums en percussie
Mike Meusel op bas
Julian Nalli op saxofoons
Andrew Moljgun op keyboards op (2, 3, 5, 6, 8, 9 en 11) en John Kervin op keyboards op (1 en 4) en banjo op (7)
Aanvulling, dan wel versterking, komt van:
Jeff Heisholt op keyboards op (1, 4 en 10)
Christian Overton op trombone op (1 en 4)
De strijkerssectie wordt gespeeld door Bowed Arts, bestaande uit
Maya Killtron op viool
Laura C. Bates, ook op viool
en Alex McMaster op cello op (2 en 11)
En geen album is compleet zonder backing vocals
hier gezongen door
Claire Davis en Joanna Mohammed op (1, 4, 6 t/m 8 en 11)
Tafari Anthony op (3, 5 en 9) en Stacie Tabb op (10)
De arrangementen voor de strijkers zijn verzorgd door
Maya Killtron (2), Stephen Dyte en Andrew Moljgun (11)
Het album is opgedragen aan Rollande McCarthy, de moeder van drummer Bruce, die in maart dit jaar overleed op 88-jarige leeftijd, en het album is ook opgedragen aan Molly Kline, die dit jaar op slechts 47-jarige leeftijd overleed. Ik kan geen directe verbinding vinden naar iemand van de band of daar omheen, dus ik kan alleen maar aannemen dat ze een dierbare vriendin was van de band…
En zoals het leven is, wisselen uitersten elkaar maar al te vaak af en moet ook ik van een kort tweeregelig “dedicated in loving memory”, bruut overstappen op de elf nummers op dit album, te beginnen met Hold Me Down, een mooie, trage, soulvolle blues, fijne blazers in een hartstochtelijk gezongen verzoek to Hold Me Down. “Stax” in optima forma! Heerlijke keys eronder, fijne backing vocals. Een puik begin van dit album. Het nummer lóópt gewoon héérlijk!
Is This Thing On, al als single uitgebracht. Een eenvoudig tokkelende akoestische intro waar andere instrumenten bijkomen maar het blijft heerlijk licht. En Meghan die zich afvraagt of de relatie stand houdt, Is This Thing On? Heerlijke strijkers erbij en geen wonder dat dit nummer al op single is uitgebracht! Absoluut top qua melodie én tekst! En als je zoveel recensies schrijft heb je wel eens dat een nummer best langer had mogen duren. Dit is zo’n nummer!
Bij de intro van No One Else krijg ik een gevoel van Amy Whitehouse maar Meghan neemt gelijk het voortouw, aangevuld met bijna spooky backing vocals, heel diep, zwaar en vet aangezette melodie, doffe bas en drums in een overheersend ruimtelijk geluid. No One Else to blame.
Een fijn “marcherende” intro van drums, gitaar en keys, beginnen aan Only, een ware love song, ook weer een hoog soulgehalte waar Aretha zich niet voor zou schamen! Bescheiden blazers maken het nummer nóg mooier en de backing vocals doen ook nog een romantisch gezongen duit in het zakje! Heel mooi! Suggestie voor een volgende single? Een heel fijn “vol” geschreven en uitgewerkt nummer!
Een zelfstandige vrouw zoals Meghan is, heeft geen “supervision” nodig van wie dan ook. Ze weet dondersgoed wat ze wil en welke Way To Go ze heeft. Na een iets slingerend valselijke intro wordt het volume weer lekker stevig, blues en soul strijden om de voorrang, mét gitaarsolo, maar ook met a capella gezongen vocals. Hoe dan ook, weer een lekker nummer.
Dikke doffe basdreun, met heldere drum-slagen en Meghan die ouderwets met vol volume begint te zingen en zich afvraagt hoe het verder moet “na nu”, So Far. Oef, wat loopt dit weer lekker. En elke keer die backing vocals zijn ook absoluut een meerwaarde! Mooi.
Weer een fijne akoestische melodie en gevoelvolle vocals van Meghan over dat het soms iets teveel kan worden, Clutter. Doet me denken aan de niet zo bekende single van de Hollies, Too Young To Be Married van hun 10e album Confessions Of The Mind uit 1970…
Zonder dat het echt opvalt gaat de akoestische gitaar over op de banjo met bescheiden drums. Heel mooi. Perfect ondersteunende harmony vocals. Top! En als toetje dan ook nog een folky solo op de banjo! Dit is écht heel erg goed!
Voor een snarengek als ik is het fijn dat Sally slidend begint in een welhaast hoekige maar toch vrij jazzy melodie waarin ook de blazers weer lekker meedoen. Sally zit blijkbaar in een dip en Meghan doet verwoede pogingen om haar daar uit te zingen!
Een titel die je vaker tegen komt, zoals bij mijn favoriet J.D. Souther, is How Long. Hier een compleet ander idee in een Bywater Call-original. Een vrij trage melodie, weer die dikke drums en bas, keys eronder en ook weer die met dezelfde hartstocht zingen Meghan Parnell. Wat een geweldige zangeres is dat toch, niet alleen een geweldige stem maar ook zodanig zingend dat je vanzelf “in” haar tekst komt te zitten. Dat is een kwaliteit! En hoe lang en heavy haar uithalen ook zijn, het blijft allemaal loepzuiver!!! Een hele fijne, rustige gitaarsolo die ook weer perfect in de aard van het nummer past waarin Meghan zich tenslotte afvraagt How Long het nog duurt “before I’ll push you all away.” Top!!!
Een ouderwets swingende en rockende melodie in Ain’t No Friend Of Mine, waarin de blazers als een trein blazen. En ondanks al die ogenschijnlijke vrolijkheid meldt ze maar even dat “he crossed a line” en dus dat hij Ain’t No Friend Of Mine! Een razend tempo, felle backing vocals, slidende gitaarsolo, stampende bas en drums en blazers die net zo lang door blijven blazen tot ook deze “boze” trein tot stilstand komt!
Yardsale, garageverkoop, kofferbakverkoop, kleedjesmarkt, you name it. Alles moet weg want dit is het laatste nummer van het album. Op = op en weg = pech. Herinneringen, pijnlijke herinneringen, al die fysieke dingetjes die pijn doen als je ze tegenkomt en terugdenkt aan wat was. Opruimen dus. Yardsale. Ook tijd om alles in je hoofd op te ruimen! Voor het eerst dat Meghan zichzelf backt. Heel mooi. Mooi gedragen door het spel van de strijkers die zich bescheiden opstellen.
‘Broken Souvenirs’, een toepasselijke titel voor het nieuwste album van Bywater Call. Het gaat veel over herinneringen, een voor velen herkenbaar en voelbaar onderwerp. Misschien dat alleen No One Else iets tegenvalt maar dan ook alleen nog maar door het iets té ruimtelijk geluid. En… alles is een kwestie van smaak!
In die zin dus een “11 uit 11” voor mij waar Is This Thing On, So Far, Clutter en How Long er uitspringen met slechts een neuslengte voorsprong op de andere nummers!
In de inleiding heb ik beloofd terug te komen op hun tourschema. Tot en met november dit jaar zitten ze nog in de States, al dan niet met een voorprogramma van óf Robert Jon & the Wreck, óf Blackberry Smoke óf Joanne Shaw Taylor. De feestdagen zijn ze gezellig thuis om daarna op 22 januari 2027 in Den Haag in poppodium PAARD op te treden en een dag later, de 23e, in Utrecht in Tivoli.
En dat brengt me gelijk terug bij het begin van mijn recensie want wat is er mooier dan Bywater Call live mee te maken, zeker na het lezen van deze ronkende recensie van hun nieuwste album ‘Broken Souvenirs’. Meer dan van harte aanbevolen dus en zorg dat je er bij bent in januari 2027!!!
Tracks:
01. Hold Me Down
02. Is This Thing On
03. No One Else
04. Only
05. Way To Go
06. So Far
07. Clutter
08. Sally
09. How Long
10. Ain’t No Friend Of Mine
11. Yardsale
Website: https://bywatercall.com/