Review: The Alexis P. Suter Band – Just Stay Live Recorded Live At The Falcon
The Alexis P. Suter Band – Just Stay Live Recorded Live at The Falcon
Format: CD – Digital / Label: Nola Blue Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Een van de beste Nederlandse cabaretiers, Paul van Vliet, overleden in 2023, had in 1970 een grote hit met O, O, O, Wat Kan Ik Laag (Ik Haal De Tonen Helemaal Van Onderen Uit Mijn Maag) en daar moest ik aan denken toen ik begon aan deze recensie van Alexis P. Suter. Van haar wordt namelijk gezegd dat ze over “the deepest female voice” beschikt en ná het luisteren van haar live album zal daar niemand aan twijfelen. Er is diep en er is diep maar dit is dus écht heel diep!
In 2011 speelde de Alexis P. Suter Band in The Falcon in Marlboro, New York met daarbij een bijzonder gastoptreden van Garth Hudson, een van de leden van de roemruchte The Band. Met de opname van dat concert gebeurde niets, tot… Garth overleed op 21 januari 2025 op 87-jarige leeftijd. En na het uitbrengen van hun vorige album in 2025, ‘Just Stay High’, was de link snel gelegd dat er ergens nog die opname uit 2011 moest zijn mét Garth en dus zou het een mooi eerbetoon dat optreden alsnog uit te brengen.
“En zo geschiedde”, op het Nola Blue Records-label, het label dat we steeds vaker tegenkomen omdat er zulke goede albums op worden uitgebracht. Dit album verschijnt als cd en digitaal en is voor de band hun 7e album, terwijl er van Alexis P. Suter “solo” ook drie albums en een aantal singles zijn verschenen.
Terug naar The Falcon in 2011 waar de volgende artiesten op het podium stonden:
Alexis P. Suter op vocals
Jimmy Bennett op gitaar
Peter Bennett, jongere broer van Jimmy, op bas
Ray Grappone op drums
Vicki Bell op (backing) vocals
en als gasten
Connor Kennedy op gitaar
Benny Harrison op keyboards
Linda Pino op vocals
en dus als speciale gast
Garth Hudson op piano en accordeon
De setlist van die avond was samengesteld uit een mooie mix van eigen nummers en klassiekers die ook tegenwoordig nog steeds op menige setlist worden gespeeld.
Het album opent met John The Revelator, een nummer dat helemaal terug voert naar één van de apostelen, Johannes de Openbaarder die op het eiland Patmos visioenen kreeg over het einde der tijden en daarop zijn Bijbelboek Openbaring schreef… en zoals altijd heeft elke medaille twee kanten. Bedoeld als waarschuwing voor wat zou kunnen komen, wordt het ook vaak gezien als een angst inboezemende vertelling waarin “de hel” wordt gebruikt om mensen bang te maken voor het geloof en een God die mensen daarmee zou straffen. Hierin ligt feitelijk al het onderscheid opgesloten tussen de later ontstane christelijke religies… Een van de eerste muzikale versies die daar betrekking op hebben is van Blind Willie Johnson, ook wel zo’n beetje de beroemdste versie.
Maar met een stem als die van Alexis komt het nummer gelijk binnen! Gospelachtig van opzet met enthousiaste backing vocals met “spontane” opmerkingen, gilletjes en meer. De toon is gezet. Zeker als de keyboards als een waar kerkorgel mee gaat doen! Het nummer eindigt in a capella.
Dan wordt Garth Hudson aangekondigd die in Garth Hudson Solo precies dát doet, nadat het publiek enthousiast uiting heeft gegeven aan het feit dat Garth Hudson optreedt.
Na een dankbaar applaus van het publiek begint Garth aan Right On Time, een instrumental. Mooi lópend pianowerk samen met de keys waar heel rustig de bas en drums bij komen en even later een lekker jengelende gitaar er fijn doorheen. Hoewel “ze” in het volgende nummer aan bod komen, heeft het heel veel van Chuck Leavell en de Allman Brothers Band. Heel mooi. Te kort en abrupt afgekapt, slordig. Jammer van zo’n mooi lopende riedel die nog bezig was toe te werken naar een climax, volgens mij tenminste, maar… dat zullen we dus nooit weten.
It’s Not My Cross To Bear, wat heeft die Gregg Allman toch een stel prachtige nummers geschreven!!! Bijna zes minuten wordt er uitgetrokken voor deze prachtige blues, prominent keyboards-spel en een gedragen traag zingende Alexis met langgerekte laatste woorden van elke zin. Heel, heel mooi. Na een bruggetje waarin de spanning van de blues wegvalt door de piano van Garth, ondanks het tegelijkertijd opzwepende spel van Bennie Harrison, komt de spanning in het nummer weer volledig terug door heerlijk gitaarspel, gevolgd door heel sterk vocaal werk van Alexis mét net zo sterke backing vocals. Toch nog een climax!!!
Whistling In The Dark van hun album ‘Two Sides’ uit datzelfde jaar 2011, klinkt hier toch flink anders dan op het album, vooral ook door de intro die op het studio-album orkestraler begint. Heel dreigend gezongen, heel diep met dito backing vocals in een soort vraag- en antwoordspel met Alexis en ook hier de vaker gehoorde boodschap: “Be you. Be what you’re like. Be like yourself!” Ondanks alle zogenaamde goede bedoelingen van wie dan ook. En daarom blijft Alexis Whistling In The Dark, als een kanarie in een kolenmijn. Mooi!
Even bijkomen van al dat vocale “geweld”.
De avond is er naar, met veel nummers over “dieper” liggende onderwerpen, om ook Knocking On Heaven’s Door van Bob Dylan te spelen. In de loop der jaren zijn er toch al heel veel verschillende uitvoeringen verschenen van dit nummer, denk aan Clapton, ikzelf houd het graag bij de uitvoering van G.T. Moore & the Reggae Guitars, die we járen geleden mochten bewonderen tijdens een gratis concert in het Volkspark in Enschede, waar ook Paul Kossoff optrad met z’n nieuwe band, nádat Free uit elkaar was gevallen. Kossoff schreef onder andere het prachtige Oh, I Wept en ook Mr. Big voor het Free-album ‘Fire And Water’! Paul Kossoff werd maar 25 en overleed in een vliegtuig aan een longembolie. Knocking On Heaven’s Door dus. Prachtig. En dan zeg ik maar weer: Wát een strot heeft dat mens!!! Oef!!! Ook lekker gitaarspel in deze door keyboards gedragen uitvoering, maar die stem, die laat het origineel verbleken! Voor mij tenminste!
Ook dit onderwerp komt vaker voorbij. Mensen die niet gezien worden tóch zien, opmerken. Puike riedel van Garth die daar nog een classic in verwerkt en Alexis die heel duidelijk is: “If you show me love, I show you love and if you don’t show me love, I still show you love!” Een ontontkoombaar opzwepende melodie!!! Zit ik stil? Zeker niet!!! Help me om uit de Hole That I’m In te komen. Strakke drums, keys, piano en dat gáát maar door! 6½ minuten lang! Hole That I’m In! Voldoende speeltijd om iedereen ruim aan bod te laten komen. Top! En als je denkt dat het nummer er zo’n beetje op zit, gaat het meer dan een minuut swingend en opzwepend door!!! En logisch dat het publiek daarna “op de banken” staat!
Voorafgaand aan Rise, stelt Alexis de gastmuzikanten voor, waarna zich langzaam de melodie ontwikkelt tot wat Rise moet zijn. Wát een uithalen weer in Rise en met deze oproep, gelardeerd met veel verhalen die oproepen tot Rise, loopt het nummer in totaal zo’n tien minuten door, solootje piano, solootje keys, bas en drums gaan zoals het hoort onverstoorbaar door, het nummer blijft je vasthouden met ook een bescheiden gitaarlijntje, waarna je met nog drie minuten te gaan, voelt dat ook dit nummer weer naar een heerlijke climax toe werkt, ook door een feller spelende gitaar, en ja hoor, als Alexis haar vocals hervat ontstaat er een ware gospel in een steeds hogere versnelling!!! Oef!
Vicky Bell schreef Only I, een mooie blues en een hele overgang na het vocale geweld van hiervoor. Een overweldigende keyboards-partij en heel gedragen gezongen door Alexis. “Hij” vertelt de mooiste luchtspiegelingen, prachtige vergezichten die echter nooit bewaarheid zullen worden, ondank dat Alexis ze graag wél waar wil hebben, dus zit er maar één ding op: “Only I can rescue me.” Prachtige ballad met een goed gevonden tekst!
Turn On Your Love Light van Don Robey en Joe Scott, stond en staat nog steeds op menige setlist, meestal tegen het eind van een concert, net als nu als voorlaatste nummer. Iedereen kent het nummer, dus… swingen! Mooi nummer, voor het eerst een hit in de uitvoering van Bobby Bland in 1961 en daarna nog een kleine honderd keer gecovered: Them, Tom Jones, Grateful Dead, Bob Seger, uiteraard Gregg Allman en ook Doug Sahm om er maar een paar te noemen. Ook deze uitvoering van Alexis is lekker lang en in verhouding zelfs “rustig”…
Isn’t It A Pity, sluit het concert af en het nummer van George Harrison slaat de spijker op z’n kop, it ís a pity dat het concert er op zit! Schrale troost is dat het nummer acht minuten duurt. En ook in dit nummer brengt Alexis de boodschap van “love and understanding”, meer sprekend gezongen, met Garth Hudson op accordeon en met alleen de hoogstnodige begeleiding van bas en drums, zingt Alexis dit nummer héél mooi, met net zulke mooie backing vocals, waarna er een fijne gitaarlijn onder komt te liggen die dan ook gelijk herinneringen oproept aan George Harrison. Een prachtige, verbindend! overkomende afsluiter van dit zonder meer memorabele concert van een geweldige zangeres, zeker, een hele diepe stem, maar ook vol van warmte. Een hele fijne band en gasten maken dit concert tot iets waar je bij had willen zijn. Bij had móeten zijn misschien, niet in de laatste plaats omdat het vermoedelijk de laatste “registratie” is van Garth Hudson! Voor wie er niet bij kón zijn is er goed nieuws! Op Nola Blue Records wordt dit concert uitgebracht als cd en digitaal!
Dus…
Een heerlijk, prachtig, mooi album én ook heel indrukwekkend!!!
Tracks:
01. John The Revelator
02. Garth Piano Solo
03. Right On Time
04. It’s Not My Cross To Bear
05. Whistling In The Dark
06. Knocking On Heaven’s Door
07. Hole That I’m In
08. Rise
09. Only I
10. Turn On Your Love Light
11. Isn’t It A Pity
Website: https://alexispsuter.com/home