Eind november 2019 kwam het nieuwe album van de John F. Klaver Band uit. Op dit album, ‘Organic & Sustainable Sessions Vol. 1 laat Klaver volgens zeggen horen hoe duurzaam muziek kan zijn en hoe organisch deze kan klinken. De acht nummers op het album moeten dit concept ondersteunen. Een fantastisch album en ik kijk vol verlangen uit naar vol. 2.
Recensie: Don Ender – Southwards
Zoals al jaren bekend komen er veel goede bluesmuzikanten uit Duitsland. Nu dient zich weer een nieuw talent aan, Don Ender uit Mannheim, met zijn debuut-cd ‘Southwards’. Met ‘Southwards’ heeft Don Ender geen vernieuwende, maar wel een erg prettig in het gehoor liggende bluesplaat afgeleverd. Sterk debuut.
Recensie: Professor Louie And The Crowmatix – Miles Of Blues
Professor Louie And The Crowmatix zijn met dit nieuwe album toe aan album nummer negentien en nog steeds is deze band niet opgenomen door de Nederlandse bluesliefhebbers. En daar moet nu toch maar eens een begin mee worden gemaakt! Deze band heeft namelijk een heel apart, veelzijdig bluesgeluid. Zeker niet je standaardblues(rock)! Met het grootste gemak worden blues, soul, jazz en New Orleans rhythm & blues door hun muziek heen gemengd. En dat is ook niet zo verwonderlijk gezien de staat van dienst van deze muzikanten. Zou bluesminnend Nederland dit keer wel warmlopen voor deze band?
Recensie: Clive Rogers – Old School New Soul
Clive Rogers is een Britse gitarist uit Southport, die al jaren aan de weg timmert. Solo heeft Clive al acht albums op zijn naam staan. Dat doet mij dan gelijk afvragen waarom Clive nog niet is doorgebroken bij het “grote publiek”. Wellicht gaat dat met zijn nieuwe, negende, album wel lukken. Clive Rogers heeft een zeer acceptabel nieuw album uitgebracht.
Recensie: Wildmen Bluesband – Wildlife
Dit album van de Wildmen Bluesband is wederom een voorbeeld van een prima Nederblues album. Als er op een volgend album nog iets meer aan een dynamischer geluid wordt gewerkt kan deze band zonder enig probleem de plek van Barrelhouse innemen.
Recensie: Tindersticks – No Treasure But Hope
December. De maand van donkere avonden, nostalgie voor het voorbije jaar en koude nachten. Binnen is het behaaglijk warm. Vanaf de eerste klanken valt de luisteraar in een donker romantische wereld. Alice in een heel ander soort Wonderland. Een vreemde muzikale tijdreis vol schaduwen en diep verdriet. Of er in de titel van het album nu een echte waarheid te vinden is weet ik niet. Daarvoor is de titel toch ook iets te somber. Of deze verpakkingsslogan zomaar een kreet is of niet het is goed toeven met de muzikale inhoud.
Recensie: Terry Hanck – I Still Get Excited
Met een instrument als de saxofoon zal het geen verbazing wekken dat er op dit album flink wat rhythm & blues en soulinvloeden door de blues heen gemengd zijn. De ervaring spat van dit erg prettige album van Terry Hanck af. Een album vol soulvolle blues en rhythm & blues!.
Recensie: Bob Bradshaw – Queen Of The West
Bob Bradshaw is een singer-songwriter, waarvan ik vind dat het hoog tijd wordt dat hij eens door het “grote publiek” omarmd gaat worden. Dertien nummers lang ben je in de ban van dit verhaal dat versierd is met intieme, breekbare Americana. Bob Bradshaw heeft een zeer indrukwekkend album afgeleverd met Americana van een bijzonder soort!
Recensie: Breezy Rodio – If It Ain’t Broke Don’t Fix It
In oktober verscheen zijn nieuwe album ‘If iI Ain’t Broke Don’t Fix It’. Meteen in het titelnummer laat Rodio er geen misverstand over bestaan wat zijn nieuwe album biedt. Funky soulblues met robuuste blazers en B.B. King-achtig gitaarwerk. ‘If It Ain’t Broke Don’t Fix It’ is een uitstekend en lekker gevarieerd bluesalbum overgoten met een flinke dosis soul.
Recensie: Big Mama Thornton – The Story Of My Blues – The Complete Singles As & Bs (1955-1961)
Blueszangeres Big Mama Thornton behoort tot de grote namen van de blues en toch heb ik altijd het idee, dat zij ook één van de meest ondergewaardeerde bluesartiesten is. Vooral vergeleken met haar mannelijke bluescollega’s. Dit prima overzichtsalbum bewijst voor de zoveelste keer, dat Big Mama Thornton simpelweg tot de bluestop hoort. Een echte Big Mama, zowel qua postuur als stem!
Recensie: Boy & Bear – Suck On Light
Sommige ontdekkingen of kennismaking met nieuwe muziek zijn meteen raak. Vanaf de eerste tonen nestelt de artiest of band zich in de luisteraar. Zo nu ook bij de Australische mannen van Boy & Bear. Nieuwsgierig om de band live te zien? Komend voorjaar spelen ze op diverse plekken in Nederland en België.
Recensie: Brothers Osborne – Live At The Ryman
In de USA zijn de Brothers Osborne behoorlijk populair met hun mix van Outlaw Country en Southern rock. Hun singles en albums belandden allemaal in de Amerikaanse countrycharts. En ik snap dat helemaal! Vooral nadat ik hun derde album heb gehoord, dat live werd opgenomen in The Ryman. Deze registratie van de concerten van Brothers Osborne bewijst dat hun optredens een waar feestje zijn. En dan kan je dus alleen maar concluderen dat dit een zeer geslaagd live album is!
Recensie: Wouter Planteijdt – Bullhorn
September jl. verscheen er na bijna twee decennia weer een nieuw album van Wouter Planteijdt. Op dit album, ‘Bullhorn’, staan vijftien nieuwe door Planteijdt zelf geschreven songs. ‘Bullhorn’ is een zeer prettig in het gehoor liggend album met mooie, spontane en eenvoudige liedjes.
Recensie: Oscar Benton & Johnny Laporte – Mirrors Don’t Lie
Dominee Gremdaat zou zeggen: “Kent u die zin, out of the box denken?” Nou, als Johnny Laporte en Oscar Benton die zin niet kennen, dan weten ze wél hoe ze dat moeten doen. Wat een onverwachte, bonte mix van muziekstijlen buitelt over elkaar heen op hun nieuwe album ‘Mirrors Don’t Lie’. Toch klinkt het geluid als een eenheid, waarlijk een verdienste! Het eindresultaat ‘Mirrors Don’t Lie’ is een onverwacht avontuurlijk, niet standaard en dus interessant bluesalbum. Laat je niet op het verkeerde been zetten door de hiervoor genoemde veelheid aan invloeden, maar geniet met volle teugen van een kwalitatief hoogstaand, veelzijdig luisteralbum.
Recensie: The Doors – The Soft Parade (50th Anniversary Deluxe Edition)
Het vierde studioalbum van The Doors, ‘The Soft Parade’ (verschenen op 18 juli 1969), werd het vierde regelrechte top tien album van de band toen het vijftig jaar geleden werd uitgebracht. Om het 50-jarig jubileum van het album te vieren, is ‘The Soft Parade’ opnieuw uitgebracht in een deluxe versie met drie CD’s en een LP. een prachtige collectie die iedere Doors liefhebber in huis moet hebben.
Recensie: The Hackens Boys – King Of Wild
In het behoorlijk grote Americana aanbod steekt het nieuwe album van The Hackens Boys er positief bovenuit. Naast het energieke geluid vallen de prima meerstemmige zang en de uiterst geslaagde mix van traditionele country, moderne country en rock op. The Hackens Boys bewijzen met dit album dat “modern country” ook energiek kan rocken. Een prima album!
Recensie: Tad Robinson – Real Street
Hoe lang zal het nog gaan duren voordat wij ons gaan beseffen, dat Tad Robinson één van de beste, zo niet dé beste, soulzanger van deze tijd is? Zal het dan met zijn nieuwe, zevende, album gaan gebeuren? Dat zou dan meer dan terecht zijn want Tad Robinson is een zanger, die in de beste Hi Records traditie past. Soul- en soulbluesliefhebbers kunnen gewoonweg niet meer om Tad Robinson heen! Ik heb er in elk geval een titelkandidaat voor het beste album van 2019 bij!
Recensie: Earwig Music Company Presents Cadillac Baby’s Bea & Baby Records – The Definitive Collection
Na het overlijden van Cadillac Baby nam Earwig Records de rechten van het Bea & Baby label over van Cadillac’s weduwe. Labeleigenaar Michael Robert Frank besloot om een zeer uitvoerige verzamelaar uit te brengen met alle releases, die ooit op dit label verschenen. Deze zeer luxe box op het Earwig label zou eigenlijk bij iedereen in huis moeten staan!!
Recensie: Guy Bélanger – Eldorado
Enkele weken geleden kwam ‘Eldorado’ uit, het nieuwe (zesde) album van Guy Bélanger. Bélanger is in vorm op mondharp, of zoals hij het hier zegt: ‘het pure plezier om mondharp te spelen’. ‘Eldorado’ is een album dat mij zeer goed bevalt.
Recensie: The Bros. Landreth – `87
Americana die verhaalt over doodgewone mensen die het alledaagse leven proberen te doorstaan. Met alle goede of slechte gebeurtenissen die dit met zich meebrengt. Hoe dan ook, `87 is voor iedere blues- en rockliefhebber een aan te raden album.
Recensie: Knut Roppestad – Drive
De twaalf nummers op het album ‘Drive’ zijn stuk voor stuk verzorgd en klinken goed. Knut doet zijn uiterste best om zo Amerikaans mogelijk te klinken. ‘Drive’ is een leuk album met gemakkelijke nummers en zal de meeste indruk maken als je in Noorwegen toevallig op een festival tegen Knut Roppestad aanloopt.
Recensie: LeAnn Rimes – Rimes (Live At Gruene Hall)
Als een artieste wereldwijd ruim 40 miljoen albums heeft verkocht en daarnaast ook nog talloze countryprijzen binnen heeft gesleept mag je toch wel stellen dat je hier met een countrygrootheid te maken hebt. Ik ben zeer aangenaam verrast door dit bijzonder sfeervolle live album van LeAnn Rimes. Een album waarop ze bewijst dat zij veel meer is dan “slechts” een country zangeres.
Recensie: Matty T Wall -Transpacific Blues vol 1
‘Transpacific Blues vol 1’, dat belooft alvast dat we in de toekomst meer van dit concept mogen verwachten. En wat voor een concept, Matty T Wall heeft voor de opnames een aantal toppers weten te strikken. Materiaal voor liefhebbers van het betere en stevigere gitaarwerk.
Recensie: Chris Rea – The Road To Hell (Deluxe Edition, 2019 Remaster)
‘The Road To Hell’ kwam oorspronkelijk uit in 1989 en behoort tot Chris Rea’s sterkste platen, met als hoogtepunt het ruim negen minuten lange titelstuk. Om kopers over de streep te trekken is er een tweede schijf toegevoegd met een bonte lappendeken aan nummers in een live-uitvoering, een andere mix of in geremasterde vorm. Aardig cd’tje
Recensie: Chris Rea – One Fine Day
De fans van Chris Rea die bij het lezen van deze recensie opveren omdat hun idool nieuw materiaal uitbrengt, moet ik teleurstellen. Een opvolger voor Rea’s prima vorige album ‘Road Songs For Lovers’ laat nog op zich wachten. ‘One Fine Day’ zou je denigrerend een kliekjesalbum kunnen noemen, maar dan wel smakelijke kliekjes.
Recensie: Timo Gross – Down To The Delta – 13TH Anniversary Lim. Vinyl Edition
Nu vinyl weer aan een opmars bezig is besloot Timo Gross zijn dertien jaar geleden opgenomen eerste cd ‘Down To The Delta’ als luxe ’13th Anniversary Edition’ in vinyl in gelimiteerde oplage uit te brengen. Deze uitgave is een prachtige aanvulling op de muziekcollectie van Timo Gross.
Recensie: Zac Brown Band – The Owl
De Zac Brown Band heeft de moed gehad om het tot nu toe vrij gepolijste geluid eens te gaan voorzien van een veel meer avontuurlijk en rauw geluid door o.a. het gebruik van de nodige elektronische ritmes en samples. Ik neem mijn cowboyhoed diep af voor de Zac Brown Band. Een band, die het heeft aangedurfd om van hun succesvolle pad af te wijken, op zoek naar avontuur.
Recensie: Mike Zito And Friends – Rock N Roll – A Tribute To Chuck Berry
Op 1 november verscheen bij RUF Records zijn nieuwe album ‘Rock ‘N’ Roll, A Tribute To Chuck Berry’, met daarop twintig Chuck Berry songs. Voor dat album kreeg Mike Zito steun van eenentwintig stergitaristen. Met dit album, dat een echt eerbetoon is aan Chuck Berry, wordt het respect voor deze rock ‘n’ roll koning alleen nog groter. Ook de aanwezigheid van de eenentwintig uitstekende gastgitaristen geeft het album een extra touch. ‘Rock ‘N’ Roll: A Tribute To Chuck Berry’ is een schitterend album en een aanrader voor elke muziekliefhebber.
Recensie: Samantha Fish – Kill or Be Kind
De door haar bezongen verhalen zijn als littekens. Kleine markeringen van goede en slechte ervaringen die in het leven voorbij komen. Maar het gaat hier niet om droevige epistels, ondanks de pijn en verdriet blijft Samantha Fish strijdbaar. De muziek rockt en danst om de teksten heen. Op hoog tempo blaast dit album aan de luisteraar voorbij.
Recensie: Marco Pandolfi – Ambrotype
In zijn thuisland Italië is Marco Pandolfi al een gevestigde bluesnaam. Hij is nu toe aan zijn derde soloalbum. Marco Pandolfi bewijst met dit veelzijdige album waarom hij in Italië een grote bluesnaam is. Nu bij ons nog!
Recensie: The Talbott Brothers – Ghost Talker
Bovenal is dit een perfect album voor dit seizoen. Het staat vol prachtige harmonieën, het klinkt warm en de mooi traag opgebouwde liedjes zijn spannend genoeg om te blijven boeien. Met dit herfstweer heb je niet meer nodig dan dit album, een luie stoel en misschien nog een glas herfstbok. Ook in de auto werkt het overigens prima.
Recensie: Rick Estrin & The Nightcats – Contemporary
Rick Estrin & The Nightcats hebben met dit album gezorgd voor een album, dat hoge ogen gaat gooien in menig blues Jaarlijstje!