Als je je kan voorstellen hoe een mix klinkt van de psychedelische uitbarstingen van Pink Floyd, de enorm zware space-psych klanken van Hawkwind en stonerrock, krijg je een goed beeld van het geluid van Dommengang. Dit derde album van Dommengang kan zonder enige twijfel aangeraden worden aan de fans van het betere zware psychedelische rockwerk!
Recensie: Ralph De Jongh – Roadtrippin
Vaderlands blues talent Ralph De Jongh toont zijn groot talent met dit nieuwe album. Nieuw werk verspreid over maar liefst vier schijfjes. Wat blijkt: rivier de Mississippi heeft een nog onbekende zijtak die uitmondt in Roosendaal. De geboorteplaats van onze gitarist van dienst. dit is een monumentale box van een even groot artiest. Mensen, hoor dit en geniet. Of je nu bluesfan bent of niet.
Recensie: Richard Ray Farrell – Three Pints of Gin
‘Three Pints of Gin’ is the first new release from US bluesman, Richard Ray Farrell, in a few years now. Always a truly excellent performer, here Farrell turns out a full sixteen-track album that features his wonderful, inspired acoustic picking and harp playing alongside a gritty, edgy, raw delivery that works perfectly and really illustrates the guy’s sheer strength and quality.
Recensie: The Dynamite Blues Band – Medicine
The Dynamite Blues Band uit de omgeving van Hillegom draait al een tijdje mee in de bluesscene. Het meest opvallende aan hun geluid is de enorme rauwe energie die de band uitstraalt. Of ze nu een stomende rocker spelen of een slowblues, er zit altijd een aangename rauwe rand omheen. Dit derde album van the Dynamite Blues Band is een bluesalbum van een internationale allure!
Recensie: Jerry Garcia & Merl Saunders – Garcia Live Volume 12
Op 20 december 2019 kwam ‘Garcia Live Volume 12’ uit. Op 3 cd’s staat het concert dat Garcia met Saunders gaf op 23 januari 1973 in The Boarding House in San Francisco. Ondanks de soms erg lang uitgesponnen songs gaat het niet vervelen en is ‘Garcia Live Volume 12’ zeer het beluisteren waard. Jerry Garcia en Merl Saunders waren een goede combinatie.
Recensie: Various Artists – No Other Love: Midwest Gospel 1965-1978
Het is voor mij altijd een groot raadsel gebleven waarom de zwarte gospelmuziek toch altijd een soort “ondergeschoven kindje” van de blues is gebleven. Vooral gezien het feit dat er zoveel kracht en emotie in deze muziek aanwezig is. Daarom is het nu goed dat deze verzamelaar verschenen is. Een verzamelaar vol met ontzettend obscure gospelnummers uit de jaren tussen 1965 en 1978, en allemaal uit Chicago en omstreken. Deze verzamelaar is een schatkamer vol ruwe, tot nu toe nog, onontgonnen gospel. Zeer zeker aanbevolen aan alle bluesliefhebbers!
Recensie: Cass Clayton Band – Play Nice
Het geluid van de band op dit derde album is als zeer soulvol te omschrijven met her en der een vleug funk en blues. Maar het is de soul, die de overhand heeft. In nummers, die variëren van diepe soulballads tot stuwend pompende soul. Hierin speelt de donkere soulvolle stem van Cass een belangrijke rol. De Cass Clayton Band kruipt met hun derde album diep onder je huid en gaat daar nooit meer weg!
Book Review: 50 Women In The Blues
50 Women in the Blues comes as a delightful diversion in many ways. Penned by Jennifer Noble, a Chicago snapper with a widely recognized passion for blues music generally. ’50 Women in the Blues’ is a worthy addition to the crop of blues music titles vying for attention out there.
Recensie: Lizanne Knott – Bones And Gravity
Met haar zesde album laat singer-songwriter Lizanne Knott uit Pennsylvania de luisteraar voor een groot deel toe in haar gevoelsleven. Dit album van Lizanne Knott is een schitterend en zeer persoonlijk album geworden. Een prachtig roots album !
Recensie: Cold Chisel – Blood Moon
Na 7 jaar verschijnt er weer een Cold Chisel album! Deze legendarische Australische formatie is dus weer bijeengekomen en blijkt geen spat veranderd te zijn! Dit nieuwe album van Cold Chisel veroverde in no-time de eerste plaats van de Australische hitlijsten en ik snap wel waarom. Het geluid van de band is namelijk nog steeds zeer rauw en energiek en de band is nog steeds in staat om aanstekelijke nummers te schrijven. Cold Chisel blijkt nog steeds in topvorm te verkeren met dit prima nieuwe album.
Recensie: Kelly Steward – Tales and Tributes of the Deserving and Not So
Wat betreft haar stijl grijpt de zangeres ook terug op het verleden. De sfeer op het album is vergelijkbaar met alle singer-songwriters uit de vroege jaren zeventig. Introspectieve pop met hier en daar een tintje country. Ter afsluiting van het muzikaal jaar 2019 is dit album een klein pareltje.
Recensie: Zucchero Fornaciari – D.O.C.
Zucchero is na drie jaar terug met een nieuw studioalbum, getiteld ‘D.O.C.’ (Disco di Origine Controllata). Hiermee grijpt hij niet alleen terug naar zijn muzikale roots maar voegt tevens hedendaagse sounds toe om het geheel een moderne twist te geven. De composities en de arrangementen zijn werkelijke uitmuntend. Alles klopt als een bus. ‘D.O.C’ is een dijk van een plaat.
Recensie: Shawn Lee – Rides Again
Rides Again’, kwam in november jl. uit als opvolger van zijn solodebuut ‘Harmonium’, dat in 2005 (alleen in Japan) werd uitgebracht. Op zijn nieuwe album zingt Lee en bespeelt ook de meeste instrumenten. ‘Rides Again’ is een persoonlijk getint album met relaxte Americana, gecombineerd met een flinke dosis 70’s (soul)pop, dat prettig weg luistert.
Recensie: Aziza Brahim – Sahari
Aziza woont nu al 10 jaar in Barcelona en kwam daar in contact met Ampalo Sánchez, lid van de band Amparanoia. Hij haalde haar over om een album op te nemen waarop de traditionele muziek vermengd is met elektronische percussie en een elektrische gitaar. Dit derde album van Aziza Brahim kan alleen maar als ontzettend indrukwekkend en emotioneel omschreven worden. Een aanrader!
Recensie: Jethro Tull – Stormwatch – 40th Anniversary Force 10 Edition
‘Stormwatch’ was het twaalfde studioalbum van Jethro Tull, dat oorspronkelijk verscheen in september van 1979, dus deze uitgebreide heruitgave komt precies op het goede moment om het 40-jarig jubileum luister bij te zetten. Voor wie de complete boxset aanschaft, zijn er dan nog twee audio-dvd’s met mixen. Rhino biedt de verstokte Tull-fan wederom waar voor zijn/haar geld.
Recensie: Dom Martin – Spain To Italy
Het album gaat van start in een duistere sfeer van pijn en ellende die gaande het album iets verbetert. Wat precies het doel van deze melancholische reis is wordt niet uitgelegd. Maar het is duidelijk dat er geen sprake is van een ontspannen tripje. Het doel lijkt zelfonderzoek, het overwinnen van ellende en moeilijkheden om zo te leren en mogelijk een beter mens te worden.
Recensie: The Greasy Gills – The Spring Collection
Het is hoog tijd dat jullie eens kennis gaan maken met gitarist Jordan Steele. Zijn gitaarspel staat centraal op deze EP van het trio The Greasy Gills uit Oakland, Californië. Deze EP van the Greasy Gills kan ik zonder aarzelen aanbevelen aan de fans van het betere surf en rock & roll werk!
Recensie: Pink Floyd – The Later Years 1987-2019
In 2019 is het dan het moment om ook de post-Waters periode op schijf te zetten. De periode waarin David Gilmour aantoonde ook prima zonder Waters een groots Pink Floyd neer te zetten. De opzet van deze box is wel degelijk anders dan zijn ‘Early’ voorganger, maar daarom zeker niet minder. Net als zijn voorganger “Early” moet je flink in de buidel tasten. Deze box is weliswaar iets goedkoper maar met een prijs van rond de 350 euro nog steeds een flinke investering. Voor de echte Floyd fans zal desalniettemin een mooie toevoeging zijn. Ze laten naar mijn idee uitstekend horen hoe David Gilmour Pink Floyd meenam in een nieuw tijdperk en hoe dit live nog steeds meer dan uitstekend uit de verf kwam.
Recensie: Little Steven – Freedom – No Compromise (Deluxe Edition)
Dit Little Steven album maakt onderdeel uit van de overzichtsbox ‘Rock ‘N’ Roll Rebel – The Early Years’ maar is ook afzonderlijk verkrijgbaar. Het gaat hier om het album ut 1987 waarop Springsteen compaan Little Steven het dit keer zonder zijn Disciples Of Soul doet. Ik moet eerlijk zeggen dat dit album niet kan tippen aan de stomende soulrevue van het debuutalbum ‘Men Without Women’ maar om nu te zeggen dat we hier met een slecht album te maken hebben gaat mij toch echt te ver. Dit derde album van Little Steven is weliswaar niet zo overtuigend als zijn debuutalbum met The Disciples Of Soul maar is echter nog steeds een overtuigend bewijs van de avontuurlijke kwaliteiten van Little Steven.
Recensie: Tom Cochrane – Bare
Tom Cochrane is een singer-songwriter, die in zijn thuisland groot is. Zo groot, dat hij is opgenomen in de Canadian Hall Of Fame. Er is nu een EP verschenen waarop Tom een aantal nummers uit zijn lange carrière solo en akoestisch vertolkt. Doordat hij dit op een zeer intieme en indringende wijze doet is er met deze EP geen sprake van een “tussendoortje” maar meer van een welkome aanvulling op zijn toch al indrukwekkende oeuvre. Tom Cochrane heeft met deze EP een zeer welkome en intieme aanvulling op zijn indrukwekkende oeuvre uitgebracht.
Recensie: Johnny Winter – Live At Park West Theater, Chicago, IL. August 24th 1978, WXRT-FM Broadcast (Remastered)
Er worden de laatste tijd de nodige Johnny Winter collectables uitgebracht, en zo is er (zojuist) een (remastered) cd versie verschenen van deze FM-broadcast show uit van 24 augustus 1978. De kwaliteit van deze opname is matig, in tegenstelling tot wat je van een FM show zou verwachten, en dat helpt bepaald niet. Ook de nummerkeuze is niet doorslaggevend, hoewel deze setlist in die dagen nog kon maar inmiddels bijna niet meer. Als je deze uitgave koopt èn meer dan 3 keer achter elkaar kunt luisteren, dan behoor je tot de DIE-HARD Johnny Winter fans.
Recensie: The Mommyheads – Future You
Classic Rock met vooral invloeden uit de 70’s en daarin wordt met het grootste gemak symfonische rock gemengd met powerpop. The Mommyheads werden in 1987 opgericht, vielen in 1998 uiteen en kwamen 10 jaar later weer bij elkaar. Liefhebbers van het betere pop-rockgeluid uit de 70’s kunnen gewoonweg niet om dit schitterende album van The Mommyheads heen!
Recensie: Michaela Anne – Desert Dove
Starend naar de hoes van dit album word ik langzaam, maar zeker, betoverd door de bleke schoonheid van singer-songwriter Michaela Anne. Het is niet alleen schoonheid waardoor je betoverd wordt. Ook door de muziek op haar nieuwe, vierde album. Michaela Anne’s vierde album zou zomaar eens haar doorbraak in Nederland kunnen zijn. Laat je ook door schoonheid betoveren!
Recensie: Fleetwood Mac – Before The Beginning 1968-1970 Rare Live & Demo Sessions
Medio november verscheen er een 3-cd met liveopnamen en demo’s uit de periode 1968 -1970. Op ‘Before The Beginning’ staan maar liefst 41 tracks. Ondanks het feit dat ik sommige popnummers van de ‘nieuwe’ Fleetwood Mac best kan pruimen blijf ik absoluut de voorkeur geven aan het repertoire uit hun beginperiode. Heerlijke ongepolijste rauwe blues zoals in deze live & demo sessies is te horen.
Recensie: Jay Gordon`s Blues Venom – Slide Rules!
Op het zojuist verschenen ‘Slide Rules!’ ligt er, zoals de titel al doet vermoeden een hoofdrol voor de slide en dat is Jay Gordon wel toevertrouwd. Stevige blues en bluesrock typeert het album. Jay Gordons stevige stem sluit daar naadloos op aan. Dit is wat je noemt spierballen blues en daar is zeker een publiek voor te vinden. Stevige kost dus.
Recensie: Jan Henk de Groot – De Wolf Is Trug
Om de zoveel tijd duikt er een opvallende dialect rock/pop release op. Een genre, dat het in ons land zeer goed doet gezien de successen van acts als Normaal, Skik/Daniel Lohues, de Kast en Rowwen Heze. Aan die lijst kan de Groningse singer-songwriter Jan Henk de Groot moeiteloos toegevoegd worden. Zijn nieuwe, derde, album ‘De Wolf Is Trug’ heeft namelijk dezelfde hoge kwaliteit als het werk van Daniel Lohues en ook in de muziek van Jan Henk zitten de nodige folk, country en pop-rock elementen verwerkt. Met dit derde album nestelt Jan Henk de Groot zich direct aan de top van de Nederlandse dialectpop-rock top.
Recensie: Guranfoe – Sum Of Erda
Liefhebbers van het ouderwetse 70’s Britse progrock geluid gaan hier absoluut erg blij van worden! Ik heb het dan over het debuutalbum van het Britse kwartet Guranfoe uit Norwich. Hun debuut werd in een bunker opgenomen en is geheel instrumentaal. Hun geluid is behoorlijk beïnvloed door Britse bands uit het progrock verleden. Dit album mag bij geen enkele liefhebber van dit genre ontbreken!
Recensie: St. Louis Slim – Ten
Er is inmiddels een groot aantal Nederlandse bands, die voorzichtig aan de toppositie beginnen te knabbelen van Hollands bluestrots Barrelhouse. Eén van die bands is bijvoorbeeld St. Louis Slim uit de omgeving van Rotterdam. De band ontleende haar naam aan een tekstfragment van een Seasick Steve song en is inmiddels toe aan haar vijfde album. St. Louis Slim laat met dit live album horen dat zij aan de top van Nederblues thuishoren!
Recensie: Spiral Guru – Void
We stappen even van het zo vertrouwde blues(rock) pad af met dit album van de Braziliaanse band Spiral Guru. De band heeft zichzelf als “spacerockband” betiteld maar doet zichzelf hiermee schromelijk tekort. Er zitten wel wat spacey elementen in de muziek van deze band en dan met name in de teksten. Daarnaast vind je qua geluid elementen uit de doommetal, progmetal en zelfs folk. Spiral Guru heeft een zeer overtuigend stevig album afgeleverd met een prima mix van zware rock en betoverende zang.
Recensie: The Blind Lemon Gators – Gatorville
De band is het zoveelste project van de Schotse zanger Greig Taylor, die gezien wordt als één van de beste Britse blueszangers. The Blind Lemon Gators hebben mij op een zeer prettige wijze verrast met een prima broeierig en rauw bluesalbum!
Recensie: Tim Buckley – Live at the Electric Theatre Co. Chicago, 1968
De vraag is natuurlijk of er nog wel behoefte is aan een Tim Buckley live album, aangezien er sinds 1990 al zeven andere concerten op cd zijn uitgebracht. Het antwoord is vrij simpel: voor de echte liefhebber van de muziek van Buckley: absoluut. Niet alleen is het concert nog nooit eerder uitgebracht (ook niet als bootleg opname), ook is 1968 misschien wel het meest interessante jaar in de muzikale carrière van Tim Buckley. Voor de fans is dit een mooie opvolger (toevoeging) op ‘Work in Progress’.
Recensie: The Ghost Of Paul Revere – Field Notes Volume 2
In de Amerikaanse staat Maine is het trio The Ghost Of Paul Revere een grote naam, om niet te zeggen een hele grote naam. Dat blijkt wel uit het feit dat hun song “Ballad Of The 20th Maine” in juni 2019 het officiële staatslied van Maine werd. Ze noemen het zelf “holler folk” en dat is volgens mij een mix van pop, folk, country en zelfs powerpop. Zeer levenslustige muziek met prima meerstemmige zang.Ik moet mij wel heel erg vergissen als het trio The Ghost Of Paul Revere ook bij ons niet erg groot gaat worden. Een bruisend album!!!