Review: Fleurs Du Mal – Spacetime Mystery
Fleurs Du Mal – Spacetime Mystery
Format: CD – Digital / Label: Independent
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Nou, daar gaat ie.
Fleurs du Mal, dat is natuurlijk Frans en hoewel deze band ook een redelijke bekendheid geniet omdat ze inmiddels een hele rits albums hebben uitgebracht, moet ik de naam Fleurs du Mal toch herleiden naar een beroemde dichtbundel van Charles Baudelaire uit 1857. Hij vond schoonheid in sombere, “kwaadaardige” thema’s en de dichtbundel bevat gedichten over de strijd tussen het goddelijke en het duivelse en werd in 1857 gelijk na verschijning verboden wegens “belediging van de openbare zedelijkheid”. Een uitstekende vertaling in het Nederlands is getiteld “De bloemen van het kwaad”.
Tot zover dus de bandnaam Fleur du Mal, die, logisch, niet afkomstig is uit Frankrijk maar uit Italië en, net zo logisch dus, bijna uitsluitend titels schrijft in het Engels en sporadisch in het Italiaans en Spaans…! Welkom in het ene Europa dus waar Fleurs du Mal net hun ‘Spacetime Mystery’-tour hebben afgesloten, tenminste wat het toeren door Nederland betreft en het is bekend: Waar ze ook optreden, overal laten ze een imponerende indruk achter, reden ook waarom de band vaak wordt teruggevraagd. In Nederland toeren ze al vanaf 1998 en doen daar vaak de bekende adressen aan.
Fleurs du Mal bestaat uit de volgende leden:
Stefano “Iguana” op vocals, gitaar en slide
Roberto Cruciani op bas en background vocals
Gabriel Greco op drums
Graziella Olivieri op tenor saxofoon
Clemente Verdicchio op alt saxofoon
Al hun albums en ook deze ‘Space Mystery’ brengen ze in eigen beheer uit op hun Fleurs du Mal-label in meerdere formaten. Er staan naar liefst veertien nummers op met een looptijd van ruim een uur en het eerste nummer is Peace, waarvan ik even dacht dat het een nummer van Horace Silver uit 1959 was. Is het ook, maar omdat de tekst compleet anders is en de melodie ook een flink aantal versnellingen hoger, moet ik concluderen dat dit een nieuwe eigen
compositie is van Fleurs du Mal. De boodschap blijft dezelfde, namelijk dat het enige wat we nodig hebben, Peace is. Lekker dreinende melodie door de blazers, best funky ook en het neigt zelfs naar free jazz om op enig moment rustiger te worden met een lekkere bas terwijl de vocals dezelfde boodschap blijven herhalen om in een soort jam het nummer te eindigen.
Om de urgentie aan te geven van Get Ready To Survive stuwt dit nummer gelijk in hoog tempo voort. Lekker slidend met strakke bas en drums in een vrij klassieke melodie van telkens 1-2-3-4. Mooi.
Ook weer lekker stevig mét blazers, begint Homework. Mooi dat Franse Engels in “omework”! Al die dagelijkse ellende van de school én het feit dat hij zo ontzettend verliefd is, zorgen ervoor dat “I can’t do my Homework no more.” Echt goed scherp gitaarwerk en de maar dóórgaande blazers met bescheiden background vocals. Lekker.
De titelsong, Spacetime Mystery, klinkt ook gelijk blikkerig en spacy en dus laten we zeggen: funky. Het hele nummer door krijg ik het gevoel dat men probeert er een vastomlijnde melodie in te krijgen maar dat dat maar niet wil lukken. Maar ik moet er gelijk bij zeggen dat dit ook wel de soort muziek is waar Fleurs du Mal om bekend staat. Quasi lekker gek, lekker rommelig, feitelijk punk, hoewel Stefano er nog het beste in slaagt in die warboel een steekhoudende melodie neer te zetten op zijn gitaar…!
In dezelfde oorverdovende snelheid gaat het door in Rollin’ On The Road. Eigenlijk ook gewoon punkrock, straffe drums met een weer heerlijk slidende gitaar van Stefano. Dat dan weer wel. En na een paar keer draaien vind ik het goed te pruimen!
Te Ni Nee Ni Nu, een bluesklassieker uit 1960 van Slim Harpo. De titel moet gezien worden als een koosnaam, vergelijkbaar met “liefje” of “baby”. “I want you to be my Te Ni Nee Ni Nu, tell me the truth, ain’t you my Te Ni Nee Ni Nu?” Als ik er van uit ga dat Fleurs du Mal absoluut voor alles hun eigen stijl hanteert, moet ik zeggen dat ze van het origineel van Slim Harpo zodanig veel heel laten dat het nummer goed herkenbaar blijft ten opzichte van dat origineel. Grootste afwijking en dat is helemaal niet vervelend, is opnieuw het heerlijke scherpe gitaarspel met de soulvolle blazers waardoor er dan uiteindelijk tóch een heel nieuw nummer ontstaat. Met dank aan Slim Harpo!
Gaza Blues, 6½ minuut blues! Wat moet ik er verder over zeggen. Het is een blues en het gaat over Gaza én we zijn er zelf elke dag bij! Het ergste vind ik het wanneer je in welk oorlogsgebied ook, in de ogen kijkt van de onschuldige kinderen…!
The Clown Theme heeft ook echt een circusmelodie waarmee je je weer terug ziet zitten in het circus van vroeger waar ik het altijd fascinerend vond dat de dame die net nog in de trapeze hing, nu snoep loopt te verkopen en meer van dat soort “dubbelfuncties”. Ook dat dagen vooraf al een ploeg bezig was om die schitterende posters overal op te plakken!!! En na afloop van de laatste voorstelling met z’n allen alles gezamenlijk afbreken en inpakken en óp naar de volgende plaats! Tíjdens de laatste voorstelling zag je de mensen al de touwen van de tent los maken… Het bleek al vroeg dat ik iets had met “logistiek”, het organiseren! Vele jaren mijn dagelijkse werk. Logistiek komt zoals zoveel in het dagelijkse leven, wat dacht je van internet?, uit de militaire wereld: Verkenners vooruit en als je dan een aanvallende beweging maakt is het wel zo handig als er aan het eind van de dag op een goede plek rust gehouden kan worden, er iets te eten is en er medische verzorging plaats kan vinden. Organiseren! Lekkere vlotte melodie met een heerlijke bas.
Duidelijke titel, duidelijke aanleiding, Lockdown, een mooie intro dat de spanning opbouwt naar de Spaans of Italiaans (..) gezongen vocals, die ik op een paar woorden na, niet kan vertellen, dus klamp ik me maar vast aan de titel in de veronderstelling dat het over de corona-crisis gaat met bijbehorende Lockdown. Een trage melodie, nog trager gezongen die halverwege over gaat in een meer rockend tempo zoals je dat vaker hoort in Italiaanse songs. Een beetje Eros Ramazotti maar verder kan ik er niet veel mee omdat ik het niet versta. Wel weer een voorbeeldige gitaarpartij door het hele nummer heen!
Ook weer lekker stevig begint Music, strak snel doormeppende drums waar de gitaar bij ondersteunt in een rockend betoog dat “Nobody can live without music” – “Everybody needs some music!” En dat gaat zo ruim zeven minuten door en eerlijk gezegd heb ik daar niet zo lang voor nodig: John Miles zei het al: Music is my first love and it’ll be the last! Punt uit!
Vreemde spacy keys als opening voor dit nummer waarvan de titel, All For The One/One For The Whole toch sterk aan de 3 Musketiers doet denken: Eén voor allen, allen voor een. Een beetje NAVO-art. 5 avant la lettre… Lekker swingende melodie, uiteindelijk best wel een jazz-melodie, een beetje als de Hot Club de France, maar dan uiteraard een stuk steviger door de drums en blazers.
Blues! Blazers, gitaar en drums gaan in sneltreinvaart van start! De melodie opgebouwd als een soort vraag- en antwoordspel waar na elke regel, de genoemde begeleiding reageert. En dat alles om duidelijk te maken dat Life Is Not For Sale. Het past allemaal in elkaar! Het heeft iets van het høken van Normaal… of Status Quo, dus eigenlijk is er niets mis met dit nummer want het rockt en het swingt als de wiedeweerga!
Je soms afvragen wat er loos is in de wereld en daar geen antwoord op kunnen vinden, geeft je soms het gevoel Off Of This World te zijn. Dat is natuurlijk niet zo. Dit is gewoon zoals dit bolletje ronddraait, inclusief ons leven daaróp. Vragen, vragen, “I wonder why, I wonder why…” Heerlijke gitaarlijnen en met alle ziel en zaligheid gezongen op een manier dat zelfs “dit” Engels nog redelijk verstaanbaar is. Wat wil ik als recensent nog meer!
Het laatste nummer van dit zonder meer boeiende album, Iguana’s Ragtime, een fraaie akoestische solo, met summiere bas en drums, voor de man die dat het meeste verdient, Stefano “Iguana”! Hij wist mij door het hele album naadloos bij de les te houden door in al het “geweld” dat af en toe werd rondgestrooid met zijn fabelachtige gitaarlijnen mij steeds houvast te bieden!!! Klasse!
Want eerlijk is eerlijk, dít ís de muziek van Fleur du Mal! Het is veel, soms hard, soms rommelig, soms van alles door elkaar maar elke keer kwam Stefano daar met zijn gitaarlijnen boven uit of was als rode draad herkenbaar tussen al het andere. En vooral dáár heb ik gigantisch van genoten! Ik had, niet vreemd, de indruk dat in sommige nummers het Engels er beter uit kwam dan in andere nummers en zeker als er dan erg veel “instrumentarium” meedoet kan dat wel eens lastig zijn.
De nummers die mij zijn blijven hangen als toch wel de favorieten op dit album, zijn: Get Ready To Survive, Homework, Te Ni Nee Ni Nu, All For One/One For The Whole, Life Is Not For Sale en Off Of This World.
Ik, voor mij persoonlijk zou een volgend album graag willen horen met iets minder bombast waardoor het gitaarspel beter tot z’n recht komt…!
Tracks:
01. Peace
02. Get Ready To Survive
03. Homework
04. Spacetime Mystery
05. Rollin’ On The Road
06. Te Ni Nee Ni Nu
07. Gaza Blues
08. The Clown Theme
09. Lockdown
10. Music
11. All For One/One For The Whole
12. Life Is Not For Sale
13. Off Of This World
14. Iguana’s Ragtime