Review: Burning Rope – Dissolution
Burning Rope – Dissolution
Format: CD – Digital / Label: Independent
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Nadat Matt Long van Catfish zo verschrikkelijk jong overleed, herpakte vader Paul Long zich na dit enorme verdriet en richtte Burning Rope op waarvan het titelloze debuutalbum verscheen waarover ik een recensie mocht schrijven voor Bluestownmusic.nl en toen begin dit jaar het prachtige tribute dubbelalbum ‘With A Little Help From My Friends – A Tribute To Matt Long‘, mocht ik daar ook de recensie over schrijven. Een fantastisch album waarop een keur aan artiesten de muziek zingt en speelt van Matt Long’s band Catfish en ook van de Revenants.
Op Bluestownmusic.nl zie ik net de recensie staan van mijn “collega” Gerrit Schinkel over een heerlijk live album van Alice Armstrong, die op de tribute voor Matt Long ook al zoveel indruk maakte met haar vocals!
En nu verschijnt er dus een tweede album van Burning Rope met de titel ‘Dissolution’. Een mooie, gevoelige en natuurlijk ook pijnlijke titel. Want ja, het is zo snel gezegd: Het leven gaat verder, het leven móet verder, maar, doe het maar eens…! De muziek van Matt Long ligt vast, de herinneringen aan hem zijn blijvend en daarom is het goed dat er een opvolger is voor Burning Rope. Ik ben ervan overtuigd dat de geest van Matt “erboven” hangt en dat, net als op het debuutalbum, de nummers een bepaalde herkenbaarheid hebben.
De bezetting is in ieder geval ongewijzigd en bestaat ook nu uit:
Paul Long op keyboards en vocals,
Adam Pyke op bas en vocals,
Mitch Weaving op drums
Alex Voysey op gitaar en vocals.
Acht nummers staan er op het album dat ook nu weer in eigen beheer is uitgebracht als cd en digitaal. Het album opent met Waste, een mooi galmende intro, eigenlijk funk, waarin ons wordt verteld wat er allemaal aan Waste in ons leven wordt gemaakt en wat dat aan verspilling betekent. Een stevig begin met flinke vocale uithalen en natuurlijk ook gelijk een hele strakke gitaarsolo waarin Alex ergens een aanloopje maakt naar een heuse raga!
Just Leave begint met een supervette bas-intro in een verhaal waar de een de ander liever kwijt dan rijk is, nou, Just Leave dan. Lekker lopend, met passende backing vocals en de keyboards van Paul als een kerkorgel erachter, terwijl Alex de melodie verder uitwerkt, Mitch strak blijft drummen en Adam, die weet dat ik gek ben op “de bas”, lekker prominent blijft bassen! Mooi.
Een speels begin aan Second Time Around, waarin alles wat Paul doet, hem zó bekend voor komt in een poging de relatie te herstellen want “Love can be better Second Time Around.” Oef! Dat héérlijke gitaarspel van Alex, soms zelfs jazzy. Top!
Het volgende nummer, Flow, heeft een looptijd van 7½ minuut, “dus” begint het met een rustige intro, weer een fijne bas met speelse keyboards en bescheiden drums. Ja, hier is goed over nagedacht! Mooi, mooi. De titel past perfect want het nummer glijdt in een Flow aan je voorbij met associaties met CSNY’s Wooden Ships! Ook door de heerlijke harmony vocals in een mooi gedragen orkestratie en als er dan ook weer een puike gitaarsolo komt, ja, dan is het “dubbel” Oef!!! Prachtig! “Let me Flow.” Dit is Pink Floyd, dit is Queen, dit is BURNING ROPE!!!
Een opening à la Atlanta Rhythm Section voor Not Guilty. Veel verdachtmakingen van “haar” maar een klemmend betoog dat hij absoluut onschuldig is in Not Guilty. Om niet in herhalende superlatieven te vervallen… laat ik het hierbij. Duidelijker kan ik niet zijn!
Onze boeienkoning uit Hongarije, Harry Houdini, voor de burgerlijke stand Ehrich Weiss is geen partij voor de mannen van Burning Rope. In Houdini maken de mannen in elkaar mooi opvolgende vocals duidelijk dat “I’m no Houdini.” Ook dit nummer is weer heerlijk gecomponeerd, met een mooie gelaagdheid. Top!
Een verrassende cover mag je wel zeggen met Running Up That Hill van Kate Bush, ook door haar geschreven en een grote hit voor haar in 1985. De volledige titel luidt Running Up That Hill (A Deal With God) en het nummer is afkomstig van haar album Hounds Of Love, waar ook het hele bijzondere Cloudbursting op staat, met die hele mooie clip waarin ze met Donald Sutherland als een Sisyphus een enorm apparaat een berg op sjouwt, een cloudburster waarmee wolken tot “ontlading” gebracht kunnen worden om een regenbui te maken. Het apparaat is oorspronkelijk bedacht en geconstrueerd door de Oostenrijker Wilhelm Reich…
Moedig om van dit nummer een cover te maken. Kristalheldere keyboards van Paul, een sonore bas, minimale drums, heel rustig gezongen door Paul. En… net zo kristalhelder is het gitaarspel van Alex als het nummer tot volle wasdom komt, met ook mooie backing vocals erachter. Ook lekker lang uitgewerkt in bijna zes minuten! Top!
Ga er maar eens effe lekker voor zitten… bijna veertien minuten voor het laatste nummer op dit heerlijke album, Sad Like Sinatra, dat op een Queen-manier begint, “droge” vocals met een “piano” op de keys, bas en een enkele slag op de drums, en de nodige “childhood menories” die voorbij komen, levensverhalen, begeleidt door weer een heerlijke baspartij die het nummer naar de volgende versnelling brengt, zeg maar de volgende fase in het leven, ook heel mooi, een beetje een kruising tussen Chicago (de band) en Soft Machine terwijl ook het a capella van Queen opgeroepen wordt om over te gaan in weer dat lekkere, swingende gitaarspel, terwijl Paul de verhalen blijft zingen over “Stormy weathers are hanging above our head” en “I got to have you back and I’m counting the days away…”, drukkere delen worden afgewisseld met hele rustige stukken met een hele heldere gitaar en bijna pratend zingen door Paul en vice versa. En dan, na bijna veertien minuten zit dit bijzondere, imposante nummer er op en ook dit album.
Het is een bekend gegeven, een writer’s block, zeker na een debuut. Het debuutalbum van Burning Rope vond ik al heel sterk, zeker gegeven de omstandigheden waaronder de kracht gevonden moest worden om “de draad” weer op te pakken, des te sterker vind ik de opvolger ‘Dissolution’ dat goed, misschien een beetje stroef begon maar daarna alleen maar bleef verbazen en verrassen!
Ge-wel-dig! Wat een nummers! Wat een spel! Wat een album! Top! En een Paul Long die extra krachtig lijkt te zingen zodat Matt op dat wolkje boven ook kan meegenieten van dit heerlijke album! Voor mij is Flow de topper! Maar ook de “”rest” van het album reken ik tot een buitencategorie. Top! Top! Top!
Tracks:
01. Waste
02. Just Leave
03. Second Time Around
04. Flow
05. Not Guilty
06. Houdini
07. Running Up That Hill
08. Sad Like Sinatra
Website: https://www.burningrope.co.uk/