Met hun inmiddels al twaalfde album bevestigt de band Drive-By Truckers, dat zij aan de top van de roots rock thuishoort. Sinds hun oprichting in 1996 mengen ze countryrock met een 70’s geluid en stevig rockende, haast Southern, rock. Drive-By Truckers leveren met dit nieuwe album wederom vertrouwde topkwaliteit!
Recensie: DeWolff – Tascam Tapes
Dat de band gek is op het geluid van de jaren ’60 en ’70 en specifiek de muscle shoals is overduidelijk. In zijn studio neemt Pablo van de Poel ook alleen maar op met analoge apparatuur. Voor de ‘Tascam Tapes’ zijn de heren echter nog een stapje verder gegaan. Ze hebben het album gedurende een tour volledig onderweg opgenomen. Het jaar gaat goed van start met geweldige releases en ook van onze eigen vaderlandse trots!
Recensie: T.G. Copperfield – Talkin’ Shop
Nog niet zo lang geleden verscheen ‘Crank It Up in Nashville’ van T.G. Copperfield. Nu, nog geen half jaar later ligt daar al weer ‘Talkin’ Shop’ waarvan de cover van de cd je meteen veel meer zal aanspreken dan de saaie uitvoering die zijn voorganger heeft meegekregen. Talkin’ Shop’ is een prima opvolger.
Recensie: Joe Henry – The Gospel According To Water
Het album kwam tot stand in een periode van persoonlijke beslommeringen. Het opnemen van de dertien songs nam slechts 2 dagen in beslag en Joe Henry wordt begeleid door een aantal bevriende uitstekende musici. ‘The Gospel According To Water’ is een sober, warm, intiem en ontspannend album.
Recensie: Hotel Hotel – Heaven’s Will
Hotel Hotel is de naam van de soloavonturen van de Noorse zanger-gitarist Vegard Urne. Vegard is met dit album toe aan zijn derde soloalbum. De muziek van Hotel Hotel is het beste als zeer sfeervolle folky muziek te omschrijven. Een album van een desolate verstilde schoonheid!
Recensie: Michael Doucet – Lâcher Prise
Michael Doucet says of this his latest release that he hopes it’s fun and enjoyed by listeners. And fun it certainly is, much as might be expected from this Louisiana musical giant. With a couple of Grammies under his belt, not to mention double-figure nominations, and the first Grammy awarded to a Cajun band with his alter-ego, BeauSoliel, Doucet can turn on the charm, the fun and the musical mastery at the drop of a proverbial hat.
Recensie: Ralph de Jongh Trio – Live @ The Theatre
Deze worp is een live-registratie met de man zelf omringt door twee muzikale vrienden. Bluesliefhebbers, komt hier, luister en geniet. Meer kan ik eigenlijk niet zeggen. De beste blues man die ons land rijk is brengt op lichtsnelheid nieuwe albums uit. Laten we als muziekliefhebbers ons voordeel ermee doen.
Recensie: S.A. Harris – Best Of Blues From Cell Block D
In december 2019 verscheen het album ‘Best Of Blues From Cell Block D’. Op dit album staan twaalf tracks die Harris tussen 2011 en 2017 heeft opgenomen als hij in de Oregan State Penitentiary zit opgesloten. Hij heeft alleen een gitaar en een multi-track recorder ter grootte van een rekenmachine. Harris had speciale toestemming gekregen om deze in zijn cel te hebben. Harris is hier min of meer een eenmansband want hij speelt behalve gitaar ook bas en drums. Op het uiteindelijke resultaat spelen op een aantal nummers gastmusici mee. De blues uit cell block D bevalt mij uitstekend.
Recensie: Frank Bey – All My Dues Are Paid
Zanger Frank Bey uit Millen, Georgia, is inmiddels 74 jaar. Hij levert met zijn zesde album een onwaarschijnlijk mooi soulblues album af. Ik durf het nu al te zeggen: dit is het soulblues album van het jaar!!
Recensie: Ron Spielman – The Rehearsal Sessions
Digitale EP van deze Duits bluesgitarist. Een beknopt tussendoortje tussen het opnemen van reguliere albums en het geven van concerten. Het album is bedoeld als overzicht van het kunnen van de gitarist en zijn band. Dit maakt nieuwsgierig naar het ´reguliere´ repertoire van de gitarist. Dat moet dan toch wel van een even verrassend hoog niveau zijn. Dit zijn immers maar de liedjes uit de repetitie, zoals de album titel stelt.
Recensie: House And Land – Across The Field
Traditionele folk met vaak donkere teksten en onderwerpen werd in de eenentwintigste eeuw ineens weer behoorlijk populair onder de noemer “psychedelische folk”. In feite grijpt deze muziek terug naar het geluid van 60’s en 70’s. Op dit album van House And Land moet je door de donkere, bittere wolken heen breken om bij de hemelse, bitterzoete folk uit te komen! Een pracht album!
Recensie: Danny Vera – Pressure Makes Diamonds Live
Medio december 2019 verscheen het album ‘Pressure Makes Diamonds Live’, een live-album met opnamen van de toer van het afgelopen jaar. Het album ‘Pressure Makes Diamonds Live laat de veelzijdigheid van Danny Vera horen. Van deze sympathieke Zeeuw zijn we nog niet af. En dat is maar goed ook. ‘Pressure Makes Diamonds Live’ is een mooi en smaakvol album. Dit jaar zal hij ongetwijfeld weer voor enthousiaste volle zalen spelen.
Recensie: Bad Company – Desolation Angels (40th anniversary edition)
Een mooie release van een ondergewaardeerd album. Er hadden van mij wat meer outtakes en nooit uitgebrachte nummers op staan maar wat er niet is kan je ook niet uitbrengen. Daar tegenover staat dat geen van de bonus tracks ooit eerder, in deze versie, is uitgebracht.
Recensie: The 11 Guys Quartet – Small Blues And Groove
Een album gevuld met veertien instrumentale nummers! Gaat dat niet vervelen en ga je de zang niet missen? Op beide vragen heb ik in het geval van dit nieuwe album van The 11 Guys Quartet één duidelijk antwoord. Nee!!! Deze band uit de omgeving van Boston brengt de instrumentals namelijk met een hecht swingend geluid waarbij rijkelijk geput wordt uit de blues, soul en rhythm & blues.
Recensie: Bushmaster – Dancing In The Belly Of The Beast
Dit vierde album van de band Bushmaster uit Washington, D.C., valt in te delen in de categorie “zeer aangename soulblues”. Een veelzijdig album waarop soul, blues en funk hand in hand gaan maar waar ook scheurende Jimi Hendrix invloeden te bespeuren zijn. Bushmaster heeft een erg prettig en veelzijdig soulblues album afgeleverd!
Recensie: Pierce Dipner And The Shades Of Blue – Get Out of Your Life
Zo jong als hij is, heeft hij al gespeeld op talloze radio- en tv-stations en festivals. Als je éérst naar hem luistert en dan pas daarna gaat kijken hoe hij er uit ziet, zul je aangenaam verrast zijn. Laat dat eerste volledige album maar komen!
Recensie: Fink – Bloom Innocent
Bij het luisteren naar ‘Bloom Innocent’ van Fink (de Britse dj/producer Fin Greenall) dringt zich haast onvermijdelijk de associatie op met een ondertitel als ‘Music For A Nonexcisting Movie’. ‘Soundcape For A Tree’ zou ook kunnen… Feit is dat de titel van het album en de cover van ‘Bloom Innocent’ zeer tot de verbeelding spreken.
Recensie: Philipp Fankhauser – Let Life Flow
Het debuutalbum van de Zwitserse zanger-gitarist Philipp Fankhauser verscheen dertig jaar geleden (‘Blues For The Lady’) en inmiddels is hij al toe aan zijn zestiende album. En wederom bewijst hij met dit album dat hij tot de top van de soulblues gerekend moet worden. Zijn album staat, voor het grootste deel, vol met de prachtigste soulblues ballads en midtempo nummers.
Recensie: Jack Broadbent – Moonshine Blue
De negen liedjes op het album bieden een breed spectrum aan vertolkte gevoelens, het bekende traject van liefde, pijn en verdriet. Stijlvol gebracht in een gevarieerd jasjes van blues, slide guitar, beetje jazz met een vleugje popmuziek. De muziek van Jack Broadbent zit goed in elkaar maar is absoluut geen nieuwe bluesheld.
Recensie: Chicago Carl Snyder & Friends – Lost And Found
Ondanks het feit dat de naam Chicago Carl Snyder niet erg bekend is hebben we hier te maken met een zeer ervaren muzikant uit de blueswereld. Chicago Carl Snyder bewijst zijn veelzijdigheid en klasse op dit zeer aangename album.
Recensie: Diane Blue – Look for the Light
Haar nieuwe album verscheen op het einde van 2019, maar laten we het boeken als eerste klassieker van 2020, beste lezer. Een denk ik voor velen nog onbekende dame. Ontdek en geniet. Zoek voor het licht en je vindt Diane Blue.
Recensie: Stone Soup and the Broken Teeth – Simmering
Officieel is het album al in 2019 verschenen, maar ik ontdek het nu pas en een beter begin kan 2020 wat mij betreft niet hebben. Wat een feestje is het om dit album te beluisteren. Over het gehele album laten ze horen dat ze ook teksten met inhoud kunnen schrijven. Dit is zeker een erg interessant debuut en een aanrader.
Recensie: The Kerbside Collection – Smoke Signals – Remixed
The Kerbside Collection is een Australische band uit Brisbane, Queensland, die in jazzfunk en rare groove kringen al een behoorlijke reputatie heeft opgebouwd. Al met al kan je met dit remix album spreken van een zeer avontuurlijke aanvulling op het al indrukwekkende oeuvre van The Kerbside Collection.
Recensie: Derrin Nauendorf – The World Within
‘The World Within’ is een pure en melancholische plaat van een artiest die na een drukke periode van toeren en muziek maken even op de rem trapt, zijn rust pakt en de tijd neemt om na te denken over het leven en over muziek. Om vervolgens weer vol energie door te gaan en te doen waar hij van houdt: muziek maken en mensen blij maken met zijn liedjes.
Recensie: Various Artists – Rock ‘n’ Roll Kittens Vol. 1 – Friction Heat
Net voordat het jaar over was werden we nog even zeer prettig verrast door het Atomicat label, onderdeel van het Koko-Mojo label. Wederom een uitstekende verzamelaar vol met swingende 50’s nummers!
Recensie: Gabriel Birnbaum – Not Alone
Componist voor films, liedjesschrijver voor anderen, albums mixen of het maken van dit wonderschone album. Een muzikant met vele talenten, dus. Er is geen betere manier om muziekjaar 2020 mee te beginnen.
Recensie: Steve Strong and the Jackknife Truckers – F.U.N.
Steve Strong and the Jackknife Truckers is voor mij een volslagen onbekende band. Maar dat is misschien ook niet zo vreemd want deze band uit Kansas City, Missouri, is nog geen jaar geleden opgericht. Mijn muzikale kennismaking met Steve Strong and the Jackknife Truckers is mij goed bevallen. Op ‘F.U.N.’ horen we een energieke band die muziek zonder poespas maakt. De albumtitel dekt de lading.
Recensie: B.B. & The Blues Shacks – Dirty Thirty
De gebroeders Michael en Andreas Arlt brengen ondertussen al 30 jaar met de Blues Shacks hun door soul en Westcoast blues doordrenkte bluesmuziek aan de man. Om het dertig jarig bestaan te vieren heeft de band ‘Dirty Thirty’ uitgebracht, een onverwachte uitgave die drie cd’s bevat. Met ‘Dirty Thirty’, dat op Rhythm Bomb Records is verschenen zijn B.B. & The Blues Shacks weer terug waar ze ooit begonnen, maar dan wel met 30 jaar ervaring in de tas en dat is te horen ook.
Recensie: Randy Newman – Marriage Story (Soundtrack)
Een perfecte combinatie van bitter en zoet. Dat is nog steeds de juiste omschrijving voor de muziek van zanger, pianist en componist Randy Newman. Een artiest die in ons land nog steeds mateloos populair is. Deze soundtrack van Randy Newman bewijst nogmaals de klasse van Newman als soundtrack componist. Een album, dat ook zonder de film het aanhoren zeer waard is!
Recensie: Rae Gordon Band – Wrong Kind Of Love
Het zal je als band toch gebeuren! Doe je in 2017 mee aan de International Blues Challenge en dan krijg je van jurylid Walter Trout een dikke tien! Dat overkwam de Rae Gordon Band uit Portland. Soulblues met regelmatig opduikende swingende funkgrooves. De stem van Rae Gordon klinkt als een rauwe mix van Etta James, Beth Hart en Elkie Brooks. Zeer doorleefd en soulvol dus!
Recensie: Mother’s Finest – The Essential Mother’s Finest: The RCA/Epic Years
Mother’s Finest is een band uit Atlanta, Georgia en geldt als één van de eerste zwarte bands, die hun soul en funk vermengde met hardrock. Op deze dubbele verzamelaar is materiaal te vinden uit zowel hun beginjaren op het RCA label als uit hun succesperiode op het Epic label. Dit is een prima dubbele verzamelaar van een band, die nog steeds als live act zeer gewild is! Mother’s Finest bewijst dat ze één van de beste funkrock bands ooit zijn!
Recensie: Angel Forrest – Hell Bent With Grace
Ik blijf volhouden! Eens zal zangeres Angel Forrest uit Montreal, Canada, in ons land dezelfde status hebben als Beth Hart! Angel is al toe aan haar elfde album en werd in eigen land als zes keer uitgeroepen tot “Female Vocalist of the Year” dor de Toronto Blues Society! Het moet met dit schitterende album maar eens gebeuren! Angel Forrest verdient het om in de Nederlandse bluesharten te worden opgenomen.