Review: Rick Wakeman – Return To The Red Planet
Rick Wakeman keert met ‘Return To The Red Planet’ terug naar Mars. Een progressieve rockreis met zowel hoogtepunten als minder overtuigende momenten
Rick Wakeman – Return To The Red Planet
Format: CD / CD + Blu-ray / 2LP
Label: Madfish Music
Release date: 16 oktober 2026
Tekst: Jelle Edelenbosch
Toetsenist Rick Wakeman werd opnieuw gegrepen door Mars. In 2020 was dat ook al het geval met het album ‘The Red Planet’ als resultaat. ‘Return to The Red Planet’ is het pas verschenen vervolg. In de begeleidende tekst wordt gesproken van een ’epische terugkeer en een nieuwe progressieve rocksuite geïnspireerd op zowel de ontdekkingen uit het verleden als de nieuwste op ‘The Red Planet’.’
Prachtige woorden, maar ook na diverse keren luisteren blijkt dat de muzikale reis niet vlekkeloos is verlopen. Om maar met de deur in huis te vallen de zang van Mollie Marriott laat hier en daar te wensen over. Het klinkt monotoon, nasaal en hier en soms zelfs zeurderig. Het is alsof het er niet bij hoort, terwijl er toch ook passages zijn waar stem en instrumentatie aangenaam zijn samengevoegd.
Aan de nieuwe plaat werken naast Wakeman’s English Rock Ensemble ook bassist Lee Pomeroy, gitarist Dave Colquhoun en drummer Adam Falkner mee. Het intro van openingsnummer The Jezero Crater zet direct de toon. Wakeman creëert vervolgens een breed geluid. Kenmerkend voor de oud-toetsenist van Yes. Het klinkt hier en daar heerlijk bombastisch, maar ook ingetogen weet Wakeman van wanten.
Bowie’s Vision is een eerbetoon aan David Bowie. Wakeman speelde piano op Bowie’s Life on Mars? Opvallend is de fraaie gitaarsolo op dit nummer. Het effect dat de toetsenvirtuoos uit zijn keyboards haalt is voor mijn (oudere) oren aan de hoge kant. Ook in Noctis Labyrinthus is dit het geval, maar vervolgens herleven oude tijden met dank aan dat typische lenige en gelaagde geluid dat Wakeman uit zijn synthesizers haalt. De bijdrage van het koor maakt het geheel compleet.
Op Noachis Terra (Land of Noah) laat Mollie Marriott horen wel degelijk te kunnen zingen. Ze varieert en er ontstaan meer klankkleuren en dynamiek. Op Witch Hazel Hill opnieuw een prima bijdrage van het koor waarbij de basgitaar van Lee Pomeroy een zeer doeltreffende basis legt. Dat doet hij ook op het vrolijke en gevarieerde St Paul’s Bay. Bijzondere overgangen en het gitaarspel van Dave Colquhoun doet me denken aan ‘Tubular Bells’ van Mike Oldfield. Mooiste nummer van het album. Echt smullen.
Met een instrumentale canon als begin klinkt Martian Dust Devils veelbelovend en de zangpartij van Mollie Marriott klinkt, op de hoge tonen na, beter. Het theatrale Medusae Fossae is heel divers. Van zoetgevooisde gitaarklanken tot aanstekelijke rock met een uitbundig solerende Rick Wakeman.
Het laatste lied is The Epochs of Mars en daarin komt de geologische geschiedenis van Mars aan bod. Deze is verdeeld in vier hoofdtijdperken of epocho’s. Een waardig en fraai slot van een album dat om veel draaibeurten vraagt en eerlijk is eerlijk ook op dit nummer komt Mollie Marriott beter tot haar recht. Een plaat met plussen en minnen, als het leven dus.
Tracks:
01. The Jezero Crater
02. Bowie’s Vision
03. Noctis Labyrinthus
04. Noachis Terra (Land of Noah)
05. Witch Hazel Hill
06. St Paul’s Bay
07. Martian Dust Devils
08. Medusae Fossae
09. The Epochs of Mars
Lees ook:
Wil je meer ontdekken van Rick Wakeman en verwante artiesten? Klik op de titels hieronder om eerdere artikelen op Bluestown Music te lezen.
Rick Wakeman – Melancholia
Een recensie van Wakemans ingetogen solo-pianoalbum uit 2025.
Hackett & Rothery – The Roaring Waves
Steve Hackett en Steve Rothery combineren progressieve rock met sfeervolle instrumentale composities.
Arjen Anthony Lucassen – Songs No One Will Hear
Een conceptalbum waarin progressieve rock, theatrale arrangementen en sciencefiction samenkomen.