Review: The Long Ryders – High Noon Hymns
The Long Ryders – High Noon Hymns
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Cherry Red Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
In 1984 verscheen hun eerste album ‘Native Sons’, met korte en lange tussenpozen verschenen er daarna albums, ‘September November’ in 2023 en nu is er ‘High Noon Hymes’ !
In 2021 overleed bassist Tom Stevens maar omdat hun laatste album, ‘Psychedelic Country Soul’ alweer uit 2019 stamde, raapten de overige bandleden hun moed bij elkaar en brachten dus in 2023 het album uit waar ze al aan bezig waren, ‘September November’ dus. Waar dat nodig was sprong Murray Hammond bij om de baspartijen te spelen. Ook op het nieuwste album is dat zo en daarom bestaat de kernbezetting van de band nu uit:
Stephen McCarthy op vocals, verschillende gitaren waaronder ook dobro, banjo en vibrafoon, verder speelt hij ook bas en zorgt ie voor de vibes op (8)
Sid Griffin zingt, speelt óók op meerdere gitaren, clawhammer mandoline (waarbij de rug van de nagel naar beneden slaat op de snaren, in een meer traditionele, ritmische speelstijl), vraag me niet wat het verder is maar het wordt dan omschreven als een “bum ditty”-patroon. De stijl is, hoe kan het anders, ontstaan uit West-Afrikaanse tradities en werd door slaafgemaakten in de VS verder ontwikkeld tot de huidige vorm
Op drums en percussie speelt Greg Sowders
en bassist is de al genoemde Murray Hammond en hij zingt ook de vocals
Producer van dit album, Ed Stasium doet mee op plonk gitaar (een dof, kort en houterig geluid), piano, Hammond C3 op (2 en 3),Wurlitzer op (9) en harmonium op (13), van Tom Stevens is een eerder al ingespeelde gitaarlijn gebruikt op (8)
Alexandra Spalding zingt de harmony vocals op (8)
Ben Moore speelt op de Hammond C3 op (11)
DJ Bonebrake (van X) speelt vibrafoon op (7)
en tenslotte speelt Wyatt Ellis mandoline op (13)
De band speelde trouwens eind jaren 80 ook onder de alias The Spinning Wighats…! Hun muziek, van de Long Ryders dus, wordt vaak omschreven als een mix van de Byrds en Buffalo Springfield met een af en toe een toefje Clash er doorheen. Dus, als dat waargemaakt wordt zal menige bezoeker van Bluestownmusic.nl veel plezier beleven aan dit album van de Long Ryders. Het album ‘High Noon Hymns’ is als cd, vinyl en digitaal uitgebracht door Cherry Red Records en er staan dertien nummers op, twaalf originele composities door leden van de band zelf geschreven én een afsluitende cover van het Dylan-nummer Forever Young.
Maar zover zijn we nog niet. Begin bij het begin. Four Winters Away, zoals ze zelf zingen “a toast to the future”, lekker een beetje stevig, punky zelfs maar het loopt als een tierelier omdat het met z’n allen gezongen wordt. Betere tijden liggen in het verschiet… Four Winters Away! Heel lekkere binnenkomer!
We leven in het Aquarius-tijdperk wat staat voor verbinding, gelijkheid, samenwerking en meer van dat soort “schone” zaken, dus komt er een tijd waarin we leven in een World Without Fear. Je bereikt tenslotte zoveel meer zónder oorlog of ruzie en dat ook nog makkelijker! Mooie melodie, harmony vocals achter de lead vocals en ook in de background, lekkere, bijna jazzy melodie.
Stand A Little Further In The Fire, een ietwat vreemde oproep tenzij het bedoeld is om je eraan te warmen… Zwaar aangezette gitaar-intro als een als “T.Rex”-melodie herkenbare en gelijk gemeen gezongen vocals die echter helderder zijn. Uit de tekst blijkt inderdaad dat het dubbelzinnige oproep is om als het ware de uitdaging aan te gaan die je nou juist níet moet aangaan. Veel gerammel, veel schreeuwend roepen, aanzwellende keyboards. Heel mooi. Dat wel.
Bij ons onverwoestbaar bekend als de grootste hit van onze eigen Blue Diamonds, Ramona, wat toen een cover was van Wayne en Gilbert en in 1928 als eerste op de plaat is gezet door Paul Whiteman & his Orchestra als muziek onder de gelijknamige film. Daarna kwam er met Dolores del Rio een vocale versie die bedoeld was om meer bekendheid te geven aan de film. Het is een wereldberoemd nummer geworden omdat het in heel veel talen is vertaald. De Blue Diamonds hadden ook twee versies, een Engelse en een Nederlandse.
De Ramona van de Long Ryders is echter een geheel nieuw nummer wat totaal niet lijkt op “onze” Ramona. In een rockende bluesmelodie vraagt men zich wat er toch met Ramona gebeurd is, wat men haar heeft aangedaan en hoe pijnlijk het is om haar in de huidige toestand te zien… Slidende, jankende gitaren benadrukken alle droevigheid. En hoe ze ook hun best doen, niets brengt de stemming erin. Misschien een gezellig singletje uit 1960 opzetten? Bijvoorbeeld de Blue Diamonds met Ramona?
Een beetje poppy is het wel maar (How How How) How Do You Wanna Be Loved is des te aanstekelijker. Heerlijke jaren 60 vrolijkheid over een al jarenlange, nog steeds gelukkige relatie waarin het geen kwaad kan om te blijven afvragen “How does her love needs my love?”
Mooi beschouwend relaas om terug te gaan naar Knoxville en daar alles nog eens goed in je op te nemen mét al je herinneringen. Héérlijk slidend in een hele trage melodie, countryrock zónder “snelheid”… Heel romantisch ook, mét het nodige hartzeer: Knoxville On The Line. Heel mooi!
Los Angeles, A Hymn For The City Of Angels. Waarom ook niet. Alleen al omdat er zo’n geweldige gelijknamige film is, City Of Angels, met Nicolas Cage en Meg Ryan. Maar ook omdat de naam als zodanig enorm tot de verbeelding spreekt. Uiteraard uit het Spaans als de toenmalig daar gevoerde taal, “Los Ángeles”, oorspronkelijk voluit uit 1781 (!): El pueblo de Nuestra Señora la Reina de los Ángeles, in het Nederlands: Het dorp van Onze-Lieve-Vrouwe, de koningin van de Engelen! Logisch dat dat afgekort werd tot Los Angeles en daar zingen de Long Ryders dus een hymn op, ingezet met een mooie baslijn, gevolgd door een werkelijk heerlijke keyboards-lijn, liefdevol gezongen dat iedereen van alles van Los Angeles mag vinden maar dat dat never nooit hun liefde voor deze stad zal veranderen. Afgezien dat het een mooie love song is, is het écht goed uitgewerkt in deze beeldend gezongen “plattegrond” van Los Angeles. Top! Voor mij het hoogtepunt op dit album.
Down To The Well, gezongen en gespeeld in een écht afwijkende bezetting ten opzichte van de andere nummers, dus… Uptempo, scherp gitaarwerk zoals van de Outlaws met wie ik deze muziek trouwens de meeste overeenkomsten vind hebben, ook met Firefall, omdat het meer “bite” heeft. Mooi nummer waarin bezongen wordt hoe je elkaar bent kwijtgeraakt en hoe dat weer kunt fiksen. Hoe begonnen we? Wat trok ons aan in elkaar? Down To The Well dus. Stevig werk maar dat past ook weer perfect bij het onderwerp!
Geef ik hiervoor aan waar ik de muziek van de Long Ryders het meest mee vergelijk, krijg ik gelijk een onvervalste “Eagles”-intro van een toch echt wel country-nummer, Wanted Man In Arkansas. Ook van de tekst word ik niet enthousiast als een “liquor store” na sluitingstijd (..) wordt overvallen. Oef! Maar dan anders. Nee, in alle opzichten een misser! Flauwe, te gezochte tekst.
Zoals New Riders of the Purple Sage, begint A Belief In Birds, over alle ellende waarin je je soms bevindt dat je zou wensen vleugels te hebben en uit de ellende weg te kunnen vliegen zoals vogels dat zo ogenschijnlijk zorgeloos kunnen… Lekker stevig, rockend, bepalende drums en percussie, gezamenlijk gezongen en een fijne korte gitaarsolo. A Belief In Birds. Velen van ons zullen wel eens zo’n gevoel hebben, zoals R. Kelly dat ook ooit had in I Believe I Can Fly met die fenomenale fagot-intro, op zijn fantastische dubbelalbum R. met ook daarop het minstens zo mooie If I Could Turn Back The Hands Of Time. In eerste instantie was I Believe I Can Fly afkomstig uit de film Space Jam, een combinatie van echt en animatie met een grote rol voor basketbal-legende Michael Jordan.
Als de liefde voorbij is en er tranen vloeien is er sprake van Rain In Your Eyes. Da’s pas liefdesverdriet en bij die aanblik is het duidelijk dat als “hij” zich anders gedragen had, was alles anders gelopen en zou er nooit sprake zijn van Rain In Your Eyes. Een lekkere, stevige countryrock-melodie met mooi solerende gitaar en stevige drums in een melodie die uitnodigt tot meezingen, dus een teken dat dit nummer gelijk “pakt”!
Tijd om te stoppen met al dat huilie-huilie. Herpak je zelf en Say Goodbye To Crying. Tenslotte is er morgen weer een nieuwe dag met nieuwe kansen en anders overmorgen of de dag erná! Een melodie zoals in A Belief In Birds en ook op soortgelijke manier gezongen. De betere countryrock. Mooie, zachte harmony vocals achter de lead vocals. Bescheiden maar duidelijk, helder, gitaarspel áchter de vocals in een herhalend Goodbye To Crying met aan het eind elkaar opvolgende herhalingen. Mooi nummer! En ook hier komt de zon weer op, dus…
Forever Young van Bob Dylan uit 1974, door meer dan 100 artiesten gecoverd en nu dus ook door de Long Ryders, openend met fris mandoline-spel en een mooie boodschap, “May you do for others what others do for you.” Heb plezier in het leven, zie het van de zonnige kant en in ieder geval opgewekt en optimistisch… “May you stay Forever Young. Elke zanger zingt z’n eigen vers dat gevolgd wordt door een gezamenlijk refrein in harmony vocals terwijl de mandoline onverstoorbaar doortokkelt en natuurlijk doet in dit Dylan-nummer de harmonica ook een solo-duit in het zakje waarna de gitaar nog eens lekker soleert en met dit nummer als afsluiter van dit heerlijke album van de Long Ryders zal het niet moeilijk vallen… to stay Forever Young!
‘High Noon Hymns’! een puik album. Countryrock, gitaarblues, harmony vocals, prima gitaarspel en dus veel favorieten voor mij op dit album van de Long Ryders: Four Winters Away, Stand A Little Further In The Fire, (How How How) How Do You Wanna Be Loved, Knoxville On The Line, de absolute topper A Hymn For The City Of Angels, A Belief In Birds, Rain In Your Eyes, Say Goodbye To Crying en ook Forever Young.
De andere nummers waren niet veel minder, dus voldoende moois om dit album bij jullie aan te bevelen!
Tracks:
01. Four Winters Away
02. World Without Fear
03. Stand A Little Further In The Fire
04. Ramona
05. (How How How) How Do You Wanna Be Loved
06. Knoxville On The Line
07. A Hymn For The City Of Angels
08. Down To The Well
09. Wanted Man In Arkansas
10. A Belief In Birds
11. Rain In Your Eyes
12. Say Goodbye To Crying
13. Forever Young