Review: Jennifer Lyn & The Groove Revival – Electric Eden
Jennifer Lyn & The Groove Revival – Electric Eden
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: J&R Collective
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Best opmerkelijk hoe artiesten er elke keer in slagen een originele bandnaam te bedenken die ook gelijk vertelt waar ze voor staan en hetzelfde geldt voor nummertitels. Uiteraard veel “love”, veel “I” en “you” en natuurlijk ook veel “blue(s)”, maar dan nog, hoeveel miljoenen titels zullen er wel niet zijn in de hele wereld? Dat even terzijde en als aanloopje naar het album van Jennifer Lyn & The Groove Revival, ‘Electric Eden’ en of het zo moet zijn maar ik heb al weer een live album om te recenseren. Bijna altijd is dat feest omdat er tenslotte niets boven “live” gaat. Dit album is dicht bij de grens met Canada opgenomen, in het The Belle Menus Auditorium in Bismarck, de hoofdstad van North Dakota en is verschenen op het J&R Collective-label, een bedrijf dat zich ook bezig houdt met ontwikkelen van creatieve strategieën en dergelijke voor bedrijven en instellingen.
Voordat Jennifer met the Groove Revival aan het werk ging had ze tussen 2004 en 2014 al vijf solo-albums uitgebracht. Mét de Groove Revival speelt ze dit album vol in de volgende line-up:
Jennifer Lyn op vocals en gitaar
Richard Torrance op gitaar en vocals
Nolyn Falcon op bas
Jim Anderson op drums en vocals
Barb Jiskra op keys
en dan is speciaal voor dit optreden een special guest:
Jaxon Fitterer op gitaar op (1, 2, 5 en 7 t/m 9)
Negen nummers staan er op dit album en enkele daarvan zullen bekend klinken, ook als je niet direct tot de fanbase van Jennifer behoort.
Het openingsnummer Breaking Chains begint met een vraag van Jennifer “Are you ready?” en daar lijkt het wel op, dus “Let’s do it!” En waarom niet gelijk vrolijk beginnen met de constatering dat de relatie op de klippen is gelopen en dus tijd voor Breaking Chains. Een stevig potje blues met een fijne gitaarpartij en Op = Op!
Om gelijk hoopvol verder te gaan in een verwachtingsvolle relatie waarin het genoeg is om dromen werkelijkheid te laten worden door een lichtje aan te steken in het donker waarna Light The Fire soepel- tjes overgaat in When The Levee Breaks om dan ook weer terug te komen bij Light The Fire. (En als ik maar ergens het woord “levee” tegen kom, móet ik dat fantastische album uit 2000 van Sonny Landreth, ‘Levee Town’ draaien! In 2000 verschenen met 12 heerlijke nummers, waaronder het magistrale titelnummer en voor iedereen die het album nog niet heeft heb ik goed nieuws want sinds 2009 is er een “Expanded Edition” met maar liefst 17 nummers, waaronder het prachtige, supersnelle Pedal To The Metal!) Dus Light The Fire/When The Levee Breaks heeft bij voorbaat een streepje voor maar die geweldige stem van Jennifer maakt dit onstuimige nummer tot een prachtig uitgewerkt nummer! En dat ondanks dat de backing vocals een beetje bibberig klinken… Mooi!
White Rabbit van Jefferson Airplane, één van de mooist lopende nummers uit de “ontploffende” jaren 60. Kort maar krachtig! Heel mooi. En zingen kan ze die Jennifer Lyn maar voor mij blijft het origineel het beste! Misschien komt dat ook door de herinneringen die aan het nummer kleven…
Een zowaar gospelachtige blues, met subtiele backing vocals en fijne keys. Hij is er van tussen, zij blijft achter met het gevoel “de clown” te zijn en huilt en huilt en huilt. Tijd om er een punt achter te zetten en Lay Your Memory Down. Heel mooi, met een mooie gitaarsolo! Om aan het eind de titel met z’n allen te blijven herhalen.
Een overgevoelige slappeling, een huilebalk, als hij hier drukt doet het dáár pijn, “You’re just a Sucker For The Pain.” Allerlei voorbeelden van “huilie huilie” komen voorbij en een pijnstiller die, oorspronkelijk alleen door een tandarts werd gebruikt, die ook niet helpt. Niets helpt. Kan ook niet want “hij” is gewoon een Sucker For The Pain. Mooi.
Jennifer is “gonna run for her life,” want er schijnt een “storm” aan te komen en wat er verder ook gebeurt, Nothing Holding Me Down. “I’m not seeking shelter, from life’s pouring rain…” Een stevig opgezette melodie met overheersende vocals van Jennifer, begeleid door backing vocals en puik gitaarspel waardoor er een stuwende rocker ontstaat met een rustig tokkelend bruggetje om daarna de basismelodie weer te pakken en nog maar eens te benadrukken dat Nothing Holding Me Down. Ook heel mooi.
Iedereen draagt haar of zijn eigen rugzakje met ballast. Altijd. Maar dat moet niet betekenen dat je dat botviert op je partner of dat je jóuw “rommel” daar een ander kunt laten opruimen! Daarom zijn er waarschijnlijk ook zoveel dramatische “real life”- soaps. Dan kun je tegen je zelf zeggen dat het bij “anderen” ook niet elke dag feest is… Het kan altijd erger… Baggage. De stem van Jennifer leent zich uitstekend om dit verhaal bijna cynisch over de bühne te brengen, in een hoekige melodie. Baggage, lots of Baggage! Begin eerst eens bij jezelf…! Met een lekker doorjammerende gitaar en in de backing vocals herhalende Baggage.
Van dit soort teksten houd ik enorm.
“Hij” moet er even tussenuit, “with the guys”, ga je gang boy. Jennifer heeft de sleutels van de ’59 Cadillac, waarvan dezelfde “hij” ook vindt dat zo’n auto niets is voor haar. Tijd dus om te ondervinden of dat echt zo is. Nou, niet dus. Lekker, het losse haar in de wind, puur genieten! En wacht, hij belt, ze blijven nog een dag langer want “the fish are biting.” Natuurlijk jongen, “have your fun!” Heb ik nog een extra dag om lekker rond te tuffen in die ’59 Cadillac! Heerlijk zo’n stoere bink, hè. Het ene moment een Sucker For The Pain die het liefst z’n Baggage bij een ander dropt maar dan wel met z’n maten moet gaan zitten vissen! Ga lekker tuffen meid en mocht je onderweg een deukje oplopen, geen zorg, het is tenslotte zíjn no-claim die eraan gaat. Heerlijk!
Ook heel mooi, Refuge, waarin Jennifer zich “hardop” afvraagt of, als er werkelijk grote problemen zijn, de nood hoog is, en zij bij hem aanklopt, of hij dan een veilig toevluchtsoord is voor “haar soul”… Jennifer heeft duidelijk het beste tot het laatste bewaard. Mooie vocale uithalen die de twijfel in haar duidelijk maken, begeleid door een scherpe gitaar. Heel, heel mooi! En het zal niet haar bedoeling zijn maar het is een maar een kleine stap om de tekst breder te trekken naar het huidige tijdsbeeld: Als ergens de nood hoog is en wordt aan onze deur geklopt, is er dan plaats in “onze herberg”…?
Heel mooi allemaal, een prachtige stem, een volle alt waarmee ze waarschijnlijk met gemak ook klassieke stukken kan zingen want zó zingen kun je alleen maar als je ademhalingstechniek op orde is. Helemaal los van mijn toevoeging vind ik het laatste nummer het beste! Dát is waar het allemaal om gaat. Niet alleen maar rozengeur en maneschijn, nee, als er shit is, ben je er dan ook voor haar of hem of komt het dan even niet uit? Mooi, heel mooi. Stevige nummers, toepasselijke onderwerpen in de blues, zoals gezegd, heel goed gezongen, prima begeleiding en over het algemeen fijne backing vocals, oftewel: 9 uit 9!
Een mooie creatieve manier gevonden om de dingen bij de naam te noemen en al die dingen monden dan, bedoeld of niet, uit in dat laatste nummer. Top! Van harte aanbevolen! (En opnieuw heeft Betsie Brown van BlindRaccoon.com alles perfect aangeleverd, artwork, credits én lyrics!)
Tracks:
01. Breaking Chains
02. Light The Fire/When The Levee Breaks
03. White Rabbit
04. Lay Your Memory Down
05. Sucker For The Pain
06. Nothing Holding Me Down
07. Baggage
08. ’59 Cadillac
09. Refuge
Website: https://jlynandthegrooverevival.com/