Review: Lachy Doley – Live In Paris
Lachy Doley – Live In Paris
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Independent
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Op een gedenkwaardige 10 december 2023 nam Lachy Doley met z’n bandleden Joel Burton en Jackie Barnes in de “New Morning”- venue in Parijs hun daar gespeelde optreden op en dat wordt nu uitgebracht op vinyl, cd, digitaal en in een oplage van 1.000 stuks op blauw vinyl en dat laatste logisch eenmalig.
Ze brengen het album uit in eigen beheer op het The Lachy Doley Group-label.
De bezetting heb ik al verklapt:
Lacy Doley op lead vocals, Hammond en Hohner D6 Whammy-clavinet
Joel Burton op bas (Fender Precision) en op backing vocals
Jackie Barnes op drums (Gretsch) en ook op backing vocals
Tien nummers op het album, negen eigen van Lachy en een cover van een Jimi Hendrix, classic én een Steve Winwood-cover. En heel vreemd, alle uitvoeringen die ik heb kunnen vinden, bevatten inderdaad tien nummers. Maar ik heb bestanden met twaalf nummers aangeleverd gekregen. Misschien zijn er alleen digitaal twaalf nummers beschikbaar…? De niet op cd en vinyl genoemde nummers zijn Conviction en Give It (But You Just Can’t Take It), twee nummers die ik alleen heb kunnen vinden op het album op YouTube… Voor de volledigheid bespreek ik die nummers hier dus wel in deze recensie!
Het album opent met Money, uiteraard keys gedreven in een funky melodie en de boodschap dat iedereen wel Money wil hebben maar dat je daar wel iets voor moet doen. “Nananana-ende” backing vocals waarna Lachy een lekkere solo ten beste geeft. Lekker stevig én swingend en dus een mooi begin van dit
album.
We komen nog terecht bij Jimi Hendrix maar de intro van A Woman heeft er al veel van weg! En die “gitaar” blijft de hoofdrol opeisen. “Gitaar” want het is dus de Hohner D6 Whammy van Lachy die absoluut klinkt als een elektrische gitaar…!
Een hele rustige, langzame blues vol “overtuiging” is Conviction waarin Lachy overtuigend oproept om die Conviction ook daadwerkelijk uit te spreken! Een hele fijne zeven minuten!
Een cover die het altijd wel doet is I’m A Man van Steve Winwood, bij ons in huis bekender van Chicago. Sowieso een heel fijn nummer omdat het zo lekker loopt in de vocals die telkens eindigen in het uitroepen van I’m A Man. Onder begeleiding van een heerlijk hoorbare bas en strakke drums horen we een uitgebreide keys-partij waarin na een minuut of drie rust ingebakken wordt, niet te lang want Lachey zorgt er wel weer voor uit te komen bij I’m A Man!
Best verwarrend te denken dat ik een gitaar hoor wat het niet is. Maar het klinkt weer geweldig in Get Out Your Ear’s Way. Heel bijzonder in deze hoekige, funky melodie met weer een begeleidende hoofdrol voor de bas.
Ja, als blikken konden doden… If Looks Could Kill. Een lange intro van ruim een minuut waarna Lachy begint met: “Oh, baby, If Looks Could Kill, waarin hij grofweg elke regel laat volgendoor een scherpe uithaal op z’n Whammy. Keith Emerson zou zich niet geschaamd hebben voor dit toch nog gevarieerde toetsenwerk.
Frankly My Dear I Don’t Give A Damn, het nummer dat Lachy schreef samen met Jackie Barnes, duurt ruim twaalf minuten. De bas is weer heerlijk prominent hoorbaar in deze jazzy melodie waarin Lachy een heleboel vertelt van wat belangrijk is, maar wat hem feitelijk geen ene moer interesseert, Frankly My Dear I Don’t Give A Damn. Een lekker lang quasi improviserend stuk en hoewel het nummer door Lachy en Jackie is geschreven en Jackie de vocals zingt, is het Joel die met een fenomenale gevarieerde solo de hoofdrol voor zich opeist! Top!!!
Een mooie titel over de twee “soorten” blues die er zijn en die onlosmakelijk bij elkaar horen: Heb je de “blues”? Draai dan de blues! The Only Cure For The Blues Is The Blues. Ook weer helemaal uitgewerkt in elf minuten om maar gelijk duidelijk te maken dat “a blues a day, keeps the doctor away!” In dit nummer is de hoofdrol weggelegd voor Jackie Barnes met een langgerekte drumsolo waarin Lachy de boel met z’n toetsen nog wat extra opzweept terwijl ook Joel met z’n bas weer een duit in het zakje doet! Aan het eind neemt de baas zelf weer het heft in handen door als uitsmijter voor dit nummer te fungeren in een bijna plechtig, gevarieerd toetsen-stuk!
Voodoo Child (Slight Return) van Jimi Hendrix. Wie kent het níet?! Negen minuten lang geselt Lachy z’n Hohner D6 Whammy om de mooiste “gitaar”riedels uit z’n instrument te laten klinken en zoals hij daarbij zingt is het een beetje de eeneiïge tweelingbroer van Jimi. En ook hier “onderdoor” weer een heerlijk baspartij van Joel! Op enig moment lijkt Lachy over te schakelen op I Can’t Keep From Crying Sometimes maar dat wordt het toch niet, het gaat er meer om dat Lachy de goede tijd die hij heeft genoten, terug wil geven. En al doorbordurend op dat laatste thema voel je hem terug werken naar Voodoo Child. Ik houd heel erg van dit soort nummers waarin een beginmelodie op enig moment “verlaten” wordt om daar later weer “in” terug te keren… Top! Heftig en prachtig!
Na een onstuimig intro wordt het in Gone een stuk rustiger als Lachy zingt over het sterke gevoel wat ie over de dingen had, wat nu echter “Gone, gone, gone” is. En waarom ook niet, ook dit nummer duurt negen minuten. Een mooie muzikale hartenkreet over een dierbaar gevoel dat nu Gone is. Bijna improviserende freejazz waarin de melodie zich ontwikkelt in een hele sterke keyspartij om nogmaals met een hartstochtelijk zingen duidelijk maakt dat alles wat zó belangrijk was nu toch echt “Gone, gone, gone” is.
“You want one more?” Maar natuurlijk! Dus, Downtown Smalltown, een funky soulachtige melodie waarin diverse artiesten ultrakort “besproken” worden alsmede titels van nummers en albums. Mijn vingers tikken razendsnel op het toetsenbord mee met het net zo razendsnelle spel van Lachy die vervolgens halverwege een paar versnellingen langzamer gaat, hoewel dat nog steeds behoorlijk snel is en zo te horen bespeelt hij zijn beide toetsinstrumenten tegelijk, een lead en een ritme”sectie”.
En hoewel het vorige nummer zachtjes weggedraaid werd volgt er toch nog een laatste toegift, Give It (But You Just Can’t Take It) als afsluiter van dit album.
Weer een lekker lang nummer van negen minuten met alle ruimte voor een aantal solo’s en dan… zit het album er op!
Tien of twaalf nummers, ‘Live In Paris’ is gewoon een puik album van Lachy Doley, uiteraard gedomineerd door het toetsenspel van Lachy maar gelukkig ook heel veel beregoed basspel en natuurlijk strakke drums in voor het merendeel stevige nummers met ook afwisseling door de ietwat rustiger nummers.
Mijn favorieten: Conviction, I’m A Man, Frankly My Dear I Don’t Give A Damn en Voodoo Child (Slight Return).
Ben je in staat om alle twaalf nummers in huis te halen dan heb je ruim 90 minuten aan stampende, opzwepende en dus ook zwetende muziek!
Tracks:
01. Money
02. A Woman
03. Conviction
04. I’m A Man
05. Get Out Your Ear’s Way
06. If Looks Could Kill
07. Frankly My Dear I Don’t Give A Damn
08. The Only Cure For The Blues Is The Blues
09. Voodoo Child (Slight Return)
10. Gone
11. Downtown Smalltown
12. Give it (But You Just Can’t Take It)
Website: https://lachydoley.com/home