Review: The Who – Live At Eden Project
The Who – Live At Eden Project
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: earMUSIC – V2 Records
Release: 2026
Tekst: Jelle Edelenbosch
Wisselende kwaliteit als gevolg van het ’oppeppen’ van de originele opnames. De mastering hoort te zorgen voor verbetering van het geluid, maar de dynamiek is weg gefilterd en daardoor ontbreekt het hier en daar aan diepte en emotie. Toch staan er zeker ook juweeltjes op het nieuwe album van The Who met als titel ’Live At Eden Project’.
Het concert samen met het Heart of England Philharmonic Orchestra werd opgenomen in juli 2023. Locatie was het iconische Eden Project in Cornwall. Geopend wordt met een selectie uit de rockopera ’Tommy’. Uitermate geschikt voor een ’orkestbehandeling’ is Overture. Goed gedoseerd, hier en daar subtiel en dan weer plank gas. Op Sparks gaat componist/gitarist Pete Townshend ouderwets muzikaal tekeer.
Roemruchte periode
The Acid Queen levert mooi samenspel tussen band en orkest op, maar mist nuancering. Pinball Wizard sneeuwt ietwat onder. Het kenmerkende rauwe Who geluid ontbreekt en mijn gedachten dwalen af naar die roemruchte periode gedurende de jaren zestig en zeventig. Terug naar het heden en tijdens We’re Not Gonna Take It blijkt dat zanger Roger Daltrey nog altijd van wanten weet. Fel en met vibrato. Een fraai slot van de ’Tommy’ selectie.
Vervolgens Eminence Front van het album ‘It’s Hard’. Het orkest zorgt voor een fraaie aanvulling van het minimalistische intro. De vocalen van Pete Townshend kosten kracht. Vervolgens wordt het orkest een tijdje rust gegund en gaan de twee originele Who leden, die inmiddels ook op leeftijd zijn, door. Dit samen met onder andere Simon Townshend, gitaar en achtergrondzang, Zak Starkey, drums en Loren Gold, keyboards.
Feedback
Anyway, Anyhow, Anywhere staat bekend om de baanbrekende experimentele gitaartechnieken, zoals feedback en vervorming en stotterende ritmes en andere manipulaties. Tegen het einde van het nummer is daar nog iets van te horen, maar het verrassingseffect ontbreekt. Eén van de nummers die mij figuurlijk in de schoot van The Who deed belanden is Substitute en heeft niets aan kracht ingeboet.
De klassieker My Generation, met de hakkelende zang als een van de kenmerken, duurt helaas slechts ruim drie minuten, maar gaat wel over in Cry If You Want. Dit nummer is ooit op het podium ontstaan tijdens een lange jamsession. Heerlijk door het uitbundige gitaarspel in combinatie met de zang. Had langer mogen duren. Uiteraard wordt ook het nog altijd actuele Won’t Get Fooled Again gespeeld.
Genot voor de oren
De ’excerps’ van het dubbelalbum ’Quadrophenia’ volgen en hieraan draagt het orkest weer bij. Deze nummers zijn het hoogtepunt van de plaat. Het klinkt fantastisch voortjagend in The Real Me, ingetogen tijdens I’m One, bombastisch, meeslepend en vol emotie in The Rock. Het intro van Love, Reign O’er Me is door Loren Gold uitgebreid tot ruim drie minuten en een genot voor de oren. Sowieso het mooiste nummer van The Who naar mijn mening en ooit mijn slotakkoord. Afsluiter Baba O’Riley, doordrenkt met die speciale Who sound, is trouwens ook niet misselijk. Met dank aan de instigerende synthesizer en viool.
Tracks:
01. Overture
02. 1921
03. Amazing Journey
04. Sparks
05. The Acid Queen
06. Pinball Wizard
07. We’re Not Gonna Take It
08. Who Are You
09. Eminence Front
10. The Kids Are Alright
11. You Better You Bet
12. Anyway, Anyhow, Anywhere
13. Substitute
14. I Can’t Explain
15. My Generation
16. Cry If You Want
17. Won’t Get Fooled Again
18. Behind Blue Eyes
19. The Real Me
20. I’m One
21. 5:15
22. The Rock
23. Love, Reign O’er Me
24. Baba O’Riley
Website: https://www.thewho.com/