Review: Joe Pernice – Sunny, I Was Wrong
Joe Pernice – Sunny, I Was Wrong
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: New West Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Je hoort wel eens zeggen dat niet de artiest de nummers heeft gecomponeerd maar dat de nummers zich hebben “geopenbaard” aan de artiest, alsof het tijd werd dat ze opgenomen zouden worden en voor iedereen beschikbaar kwamen… Dat gevoel overkwam Joe Pernice zo ongeveer toen hij begon aan het album met nieuwe muziek, de nummers vlogen uit zijn “pen” en hij had amper tijd om die “ruwe schetsen” te tapen of het volgende nummer diende zich alweer aan! Joe Pernice kennen we al van de Scud Mountain Boys en mocht dat niet zo zijn, dan van de Pernice Brothers, waar in een flinke bezetting alleen zijn broer Bob een échte Pernice Brother was/is.
En nu dus voor het eerst een “solo-album”, echter ook wel in een beste bezetting waar ook leden van de Pernice Brothers en de Scud Mountain Boys deel van uitmaken. Voor de goede orde: Dit is niet zijn eerste solo-album want tijdens de corona-periode nam hij thuis twee albums op, ‘Richard’ en ‘Could It Be Magic’, een Barry Manilow-tribute (..) en bracht beide albums uit in eigen beheer.
De bezetting voor dit album bestaat dus uit:
Joe Pernice op vocals en gitaar
Jim Creeggan op akoestische en elektrische bas en op vocals
Mike Belitsky, van de Scud Mountain Boys op drums op alle nummers behalve op (3 en 11), maar op (11) wel op percussie
Mike Evin op vocals (1) en op piano, orgel en/of Wurlitzer op (2, 4 t/m 11) en ook nog percussie op (8)
Burke Carroll op pedal steel (2, 6 en 8 t/m 10)
Aimee Mann zingt op (2)
Patrick Berkery, van de Pernice Brothers, op drums en percussie (3)
Michael McKenzie op elektrische gitaar en bas op (3), het nummer dat hij samen met Joe schreef
Andrew Joslyn op viool, viola en cello op (4 en 11)
James Walbourne, ook van de Pernice Brothers, op elektrische gitaar op (5 en 8)
Kenny Luong op synths en bas op (6)
Rodney Crowell zingt op (6)
Peter Mancini op elektrische gitaar, slide en 12-snarige akoestische gitaar op (7)
Norman Blake zingt op (7)
Laura Stein, van de Pernice Brothers, zingt op (9)
Greg Kamer op trombone op (10) en in hetzelfde nummer Josh Karp op trompet
en tenslotte schuift Jimmy Webb aan om op (11) piano te spelen
(Het tekent het sterrenbeeld van Jimmy Webb dat ie een eerste solo- album uitbrengt in 1968, met als titel ‘Jimmy Webb Sings Jimmy Webb’, ook al had hij wereldhits voor anderen geschreven! Denk maar aan MacArthur Park van Richard Harris, Wichita Lineman van Glen Campbell voor wie hij meer hits schreef, zoals ook By The Time I Get To Phoenix, enzovoort, enzovoort.)
Nadat ik gezegd heb dat het album ‘Sunny, I Was Wrong’, met daarop elf nummers, verschenen is bij New West Records, in meerdere formaten, staat de bezetting van dit album in slagorde gereed om te beginnen aan het eerste nummer, Peace In Our Home, een cynische verklaring dat alles beter wordt als “jij” bent gegaan, “There’ll be Peace In Our Hame when you gone.” Toe maar, een beetje Beatle-esk melodietje maar wel met hele fijne harmony vocals.
Deep Into The Dawn is ook zo’n jaren 60-melodie, akoestische gitaar, een enkel pianootje, heel, heel mooi gezongen over die dag dat jullie alles opzij zetten om samen verder te gaan. Pedal steel en Wurlitzer maken dit heel prettig hoorbaar. Ook mooi als duet gezongen met Aimee Mann, samen het avontuur
tegemoet, Deep Into The Dawn. Mooi.
Een beetje als de Beach Boys in hun beste jaren en de meelijwekkende smeekbede om vooral niet terug te gaan naar California, omdat hij dat niet zal overleven… If You Go Back To California. Lekker gitaarwerk die het van de beklemmende vocalen moet hebben. Kort maar krachtig.
Waar je ook je kracht en energie aan ontleent maakt niet uit. Joe verkwanselde vijf kostbare jaren, daarna nog eens vijf maar toen was het ook klaar, basta, finito. “I’m one step ahead somehow and I’m not afraid, afraid of you now.” Force Feed The Fire. Mooi akoestisch gitaarspel en piano als een Glockenspiel. Joe zingt het als Robin Gibb van de BeeGees in het pre-Saturday Night Fever-tijdperk en backt zichzelf in de vocals, waardoor dát dan weer op Barry Gibb gaat lijken. De strijkers zijn ook helemaal prima! En best mooi eigenlijk.
The Black And The Blue begint in verhouding vrij stevig met de elektrische bas op de voorgrond om duidelijk te maken dat hij door heeft wat “zij” aan het doen is, in de wetenschap dat hij niet anders zou doen wanneer je onderdeel bent van een “crowd”, wát ze dan wel doen in zo’n situatie? “Sorting out The Black And The Blue.” Mooi. Wie doet dat niet? Aftasten, een balletje opgooien, kijken wie hoe reageert en op basis daarvan… verder, met “sorting out The Black And The Blue.”
Een hele mooie tekst in It Won’t Be Me, waarin het er om gaat dat “Half-hearted loving is a waste of life” en daarom “Let me be the one or be the one who got away.” En als dat door de ander niet begrepen wordt, jammer dan maar “You might settle for someone but It Won’t Be Me.” Na aftellen door Joe begint een fijne country-melodie, waar de zinsopbouw perfect synchroon loopt me de melodie, dat lijkt logisch, maar zó naadloos op elkaar hoor je niet elke dag. Ook mooie vocals van Joe en Rodney Crowell. Mooi.
Ik zeg wel eens als grap: Ik zag het en dacht, ik kijk maar niet… I’d Rather Look Away. Blijkbaar heeft Joe er moeite mee een “oude liefde” tegen te komen als hij met zijn huidige partner onderweg is. Ze moet hem dan vooral niet waarschuwen. “I’d Rather Look Away then to see her then. Beetje verwend zeurderig gezongen, past ook bij de tekst als je in het vorige nummer zo klip en klaar duidelijk bent geweest.
De tielsong, Sunny, I Was Wrong, heel breekbaar gezongen over de verloren liefde die toch zo zeker leek, Me and Sunny, Sunny and me. When we took our own advice, we lost paradise. Ja, en daar kun je achteraf spijt van hebben en het enige dat dan overblijft is: Sunny, I Was Wrong. Mooi verdrietig!
Een verrassende opening in Is It Serious, heel, héél mooi, romantisch en soulvol! Mooi met verschillen intonaties in de vocals gezongen. Heerlijke harmony vocals op de achtergrond en Joe die zich afvraagt: Is It Serious?, alles wat er gebeurt? Heel volwassen nummer met vooral in de vocals hele fijne variatie terwijl de piano heel passend begeleidt. Absoluut top!!!
In Twenty-Thousand Times zingt Joe over het prototype vrouw. Een vrouw die alles ziet, voelt, proeft, elk signaal uit de lucht plukt! En als je als man één keer slechts écht belangstelling toont, er écht voor haar bent op moeilijke momenten dan is dat voor haar net zo veel als Twenty-Thousand Times! Mooie keys in dit nummer, geschreven door Joe met trompettist Joshua Guralnick (Josh) Karp, die met Greg Kramer op saxofoon een lekker deuntje wegblazen. Een lekker lang nummer. Heel soulvol allemaal en dus ook heel mooi.
Zorgeloos leven van dag tot dag, lijkt allemaal heel ideaal maar als je niet oppast, glipt “het leven” weg uit je handen en dat is precies waar Joe over zingt in It Got Away From Me. Ook weer heel mooi met een klaterende piano en fijne strijkers. En ook heel mooi: “I don’t know, if half of what I sing is true, but every line was sung to you…” Mooi.
En dat was het laatste nummer van ‘Sunny, I Was Wrong’ van Joe Pernice.
Vooraf was ik een beetje sceptisch want simpel gezegd, ben ik niet zo van “Glen Campbell”, hoe goed dat natuurlijk ook allemaal is. Natuurlijk klinkt die sfeer ook af en toe door in dit album maar dan wel in een setting dat er een heel prettig luisterbaar album is met veel variatie in de nummers, veel levenservaring waar Joe over zingt. Puike instrumentatie in fijne arrangementen.
Het absolute hoogtepunt op dit album is voor mij Is It Serious, op neuslengte gevolgd door Deep Into The Dawn om daarna de volgende “favorieten” voorbij te zien komen: Force Feed The Fire, The Black And The Blue, It Won’t Be Me, Sunny, I Was Wrong, Twenty-Thousand Times en It Got Away From Me.
Niet gering dus, 9 van 11 en dus van harte aanbevolen!
Tracks:
01. Peace In Our Home
02. Deep Into The Dawn
03. If You Go Back To California
04. Force Feed The Fire
05. The Black And The Blue
06. It Won’t Be Me
07. I’d Rather Look Away
08. Sunny, I Was Wrong
09. Is It Serious
10. Twenty-Thousand Times
11. It Got Away From Me
Website: https://joepernice.com/