Review: Izzo Blues Coalition – Rise Again
Izzo Blues Coalition – Rise Again
Format: CD – Digital / Label: Tab Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Tab Records is het label van gitarist Tino Izza en drummer Bob Telaro en als die twee opnieuw samen een album maken als de Izzo Blues Coalition, dan moet dat wel uitgebracht worden op hun eigen label, Tab Records dus en inderdaad dát nieuwe album, dat heet ‘Rise Again’. Na hun succesvolle, Franstalige, album ‘Cabrel En Blues’ van vorig jaar (2025), met louter composities van Francis Cabrel in een blues- vorm gegoten, is dit nieuwe album “gewoon” Engelstalig. “Gewoon” en toch bijzonder omdat beide heren afkomstig zijn uit het Franstalige deel van Canada.
De bezetting heb ik al bijna compleet verraden:
Tino Izzo, naamgever van de Izzo Blues Coalition op gitaar,
Bob Telaro op drums
én voor de vocals doen Annie Major-Matte en Mimmo Oliveri mee
en op bas horen we Domenico Romanelli.
Zoals gezegd komt het album uit op Tab Records, op cd en digitaal en er staan tien nummers op.
Te beginnen met Go Cat Go en als Annie begint te zingen doet ze dat zoals ze er in het echt uit ziet en past in ieder geval deze titel helemaal bij haar, Go Cat Go! Met heerlijke vocale uithalen om maar vooral duidelijk te maken dat als je iets niet aanstaat, nou, dan Go Cat Go. Moven! En gitaar en drums janken en stampen het hele nummer passend agressief door en nemen pas aan het eind gas terug.
Zodanig lachen dat je de tranen in je ogen hebt, een ultiem gevoel van plezier, dat is waar Annie om vraagt in Tickle Me Pink. Onverminderd enthousiast, wat niets nieuws is voor iedereen die het eerdere werk van de Izzo Blues Coalition kent. “Tickle me once, tickle me twice, Tickle Me Pink” met af en toe een iets meer solerende gitaar.
Vroeger kwam het vaker voor dat iemand zei “Mea Culpa, Mea Culpa, Mea Maxima Culpa.” Een uitdrukking uit de Rooms-katholieke traditie waarmee schuld bekend wordt. Tijdens het uitspreken klopte men zichzelf op de borst om daarmee te benadrukken dat “het is mijn schuld, mijn grote schuld.” En zo zingen in dit geval de heren het ook. Lekker gruizig maar absoluut lekker lopend met een nog fijnere solo van Tino! Ze slagen er in de melodielijnen zodanig op te bouwen dat er een spanning ontstaat naar wat er volgt. Heel mooi.
De titelsong Rise Again is van een hele andere orde! Kristalhelder gitaarspel met mooie keyboards eronder geven een hele fijne symforock-melodie. En gelijk wordt er ook gevoeliger en rustiger gezongen, waarna Tino weer heel uitgebreid soleert, ver weg denk je aan David Gilmour en Michael Schenker. De tekst is relatief eenvoudig en komt er op neer dat “the sun will Rise Again” en zo hoort het ook. Het is tenslotte nooit zo donker of het wordt wel weer licht. Werkelijk fenomenaal gitaarspel!!! Top! Ruim zes minuten snarentovenarij!
In de stijl van Shake Your Moneymaker begint Annie aan Bye Bye Baby Blues, met backing vocals door de mannen. Nog strakker opgezweept door de drums van Bob en vooral heerlijk lopend! En opnieuw een hele frisse solo van Tino. Blijf hier maar eens stil bij zitten. Dat lukt niet!
Met z’n allen gezongen in een stuwend tempo, hoe anders ook, wordt duidelijk gemaakt dat het een geweldige puinhoop is, oftewel het is een Train Wreck. Hele hoekige melodie met veel gitaaruithalen die toch lekker loopt. Gezien de snelheid ook heel goed synchroon gezongen! Echoënd wegstervend.
Als je wilt breken, doe het dan netjes. Een relatie beëindigen? Ga als vrienden uit elkaar. Andere baan? Vertrek door de “voordeur”. Break It Clean in een stijl van T. Rex zingen de heren de gelijkluidende tekst om vooral Break It Clean. Midtempo met een hele onverwachte onderbreking waarin je schrikt en bang bent dat het nummer zó kort is, maar nee hoor, het gaat heel gewoon lekker door en er komt zelfs weer een solo van Tino bij. Heel mooi.
In dezelfde stijl als Rise Again verloopt Go waarin de associatie met David Gilmour/Pink Floyd nog sterker is. Tino speelt meer begeleidend bij de instrumentale hoofdrol van de drums van Bob om de vocals op de voorgrond te plaatsen. Maar dan komt dan toch weer dat heerlijke gitaarspel van Tino in een mooi gedragen solo. Ja, dit is overduidelijk de stijl van Pink Floyd. Heel mooi in bijna vijf minuten en ook dit nummer sterft langzaam weg met een mistig gezongen “Go, Go, Go…”
In een funky groove rammelt Sugar er lekker op los met het zoete goedje in de hoofdrol. Als liefhebber van een stevige baspartij wordt ik in dit nummer verwend want Domenico geselt de dikke snaren van zijn bas op een werkelijk fantastische manier. Een lekker snel nummer maar vooral door de baspartij is dit voor mij een topper!
En dan zijn we al weer aangekomen bij het laatste nummer van dit stuwende album, Graham Road, een straat in de wijk Hackney in Londen, maar helemaal zeker ben ik me daar niet over omdat er ook een Graham Road is in Weston-super-Mare, een plaats aan de kust in het zuidwesten van Groot Brittanië, een stuk noordelijker dan Devon en Cornwall. De tekst geeft ook geen uitsluitsel want er is geen tekst! Een instrumentaal nummer dus, ook weer in de “symfo”-stijl. Fijn gitaarspel met af en toe een doffe dreun op de drums. Lekker doorjengelend in een variërend maar blijvend herkenbaar thema om dan ruim halverwege over te gaan in een meer funky melodie. Een mooi uitgewerkte compositie.
‘Rise Again’. Voor de grote schare fans van de Izzo Blues Coalition is dit een absolute must. Een lekker stevig potje muziek met af en toe een uitstapje richting Pink Floyd. En ook dat in een mooie mix. Voor iedereen voor wie de Izzo Blues Coalition onbekend terrein is, kan ik hetzelfde zeggen: Een lekker potje stevige muziek, strak drumwerk, heerlijke gitaarlijnen en solo’s, hier en daar een puike bas, de vocals gruizig, soms gemeen gezongen, dus, wat wil je nog meer?
Mijn favorieten: Mea Culpa, Rise Again, Bye Bye Baby Blues, Go, Sugar en Graham Road.
Tracks:
01. Go Cat Go
02. Tickle Me Pink
03. Mea Culpa
04. Rise Again
05. Bye Bye Baby Blues
06. Train Wreck
07. Break It Clean
08. Go
09. Sugar
10. Graham Road
Website: https://www.izzobluescoalition.com/