Review: Suzanne Jarvie – Mother’s Day
Suzanne Jarvie – Mother’s Day
Format: CD – Digital / Label: Continental Song City – Continental Record Services
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Wie herinnert zich niet de grote hit van Art Garfunkel, Bright Eyes, met die prachtige “konijnenclip” van de film Watership Down? Het schitterende boek uit 1972 van Richard Adams, waar in 2018 een mini-serie van is gemaakt waarin Peter Capaldi de stem spreekt van Kehaar, de zeemeeuw.
Die laatste uitvoering gaf Suzanne Jarvie houvast én inspiratie om na een zware periode in haar leven te beginnen met het schrijven van muziek en nu met ‘Mother’s Day’ haar derde album aflevert, na haar debuut in 2014 met ‘Spiral Road’, een titel die haar gemoedstoestand op dat moment mooi weergaf, gevolgd door ‘In The Clear’ in 2019.
Laat ik beginnen met de fenomenale hoes, een ontwerp van Kima Lengham, een sober uitgevoerde tekening waar zó ontzettend veel op te ontdekken valt en waar zoveel boodschappen in verstopt zitten dat je ernaar blíjft kijken! Prachtig! Suzanne staat er zelf op, haar vier kinderen ook en verschillende dieren met elk een betekenis. Ook dus haar zoon die uit een boom viel, lang in coma lag maar gelukkig daar toch uit “ontwaakte”…
En ja, er staan ook konijntjes op de hoes! Dit soort hoezen was voor mij vroeger voldoende aanleiding om een album gewoon te kopen, zonder dat ik wist wat voor soort muziek er op de plaat stond. Met zó’n mooie hoes zal het niet verbazen dat het gebodene bijna nooit tegenviel!
‘Mother’s Day’ is in Amerika al in februari (2026) verschenen op het Wolfe Island-label dat daar gedistribueerd wordt door Continental Song City. Bij ons komt het album uit op de gedenkwaardige 15 mei van dit jaar en de distributie wordt dan verzorgd door het welbekende CRS (Continental Record Services). In de cd-uitvoering staan er negen nummers op en in de digitale versie krijg je er drie bonus-tracks bij (Ro, Arthur en Rock’n Roll Bar), waar ik echter niets over kan zeggen omdat ze niet meegeleverd werden met de aangeleverde digitale bestanden.
Alle nummers zijn door Suzanne geschreven, behalve Lifeline dat door David Corley is geschreven. Het concept is heel eenvoudig gehouden, Suzanne zingt en speelt gitaar en piano en haar dochters Sara Jarvie Clark en Claire zingen mee en de bezetting op wat ik als luisteralbum zou willen omschrijven bestaat volledigheidshalve uit:
Suzanne Jarvie op vocals, piano en gitaar
dochters Sara Jarvie Clark en Claire Alden op backing vocals
Hugh Christopher Brown op piano Wurlitzer, Hammond, osmose (een “polyfone” synthesizer, waar elke toets drie dimensies van controle kan registreren (druk, aftertouch en vibrato/glide) waardoor het geluid overkomt als akoestische strijkers of blazers. Hans Zimmer gebruikt de osmose ook veel), ook bijna logisch dat hij (daarmee) de string arrangements verzorgde
verder met
Jason Mercer op elektrische bas, contrabas en banjo
Tim Bovaconti, James Taylor en Tony Scherr op gitaar
Burke Carroll op dobro
Rocky Roberts op lap steel
Nathan Smith op viool
Benji Perosin op trompet
(Met dank aan Bert Pijpers van CRS voor deze aanvullende informatie over deze “credits” en nog veel meer dan dat!) De productie van het album was in handen van Hugh Christopher Brown en Jason Mercer.
Het album opent met Honeycomb, en gelijk valt de warme stem van Suzanne op! Een mooie schets van een straatkat in een steegje en meer van dat soort mini schilderijtjes, mooi meerstemmig gezongen! Allemaal om het gevoel te geven je thuis te voelen, dan wel “cóming home”. Bescheiden begeleiding op drums, keys en gitaar waarvan de laatste af en toe soleert. Heel mooi. En dubbel, dubbel, vormen al die kleine verhaaltjes met elkaar een onverwoestbare honingraat! Honeycomb! Mooi.
Een intro op elektrische piano met wat percussie waarin Suzanne ons uitnodigt om de Taj Mahal te gaan bezoeken, als waarborg “to survive it all”. De piano gaat door en in de melodie zit zelfs nog een kinderwijsje verstopt: Vader Jacob, alle klokken luiden… Caterpillar, rups, is dan bedoeld als waarschuwing voor zelfdestructie door al dat gejaag en gejakker dat ik altijd vergelijk met een hond die achter z’n eigen staart aan rent… De rups is eigenlijk ook zo’n perpetuum mobilae, het voorste deel gaat vooruit, het achterste deel volgt vanzelf en zo gaat het maar door! Duidelijk ook dat niet álles met geld te koop is! Caterpillar.
Weer een mooie piano-melodie met tegengestelde linker- en rechterhand en dus perfect klinkend. En zoals het weer gezamenlijk gezongen Polonium uitgesproken wordt mét een echo erachter, klinkt het bijna positief en vrolijk…
Geduld is een schone zaak! Zeker als kinderen puberen en naar íedereen willen luisteren en daar ook zeer gevoelig voor zijn, behalve naar hun ouders waar ze in die ontdekkende fase ook nog eens totaal ongevoelig voor zijn. 40% bezingt de relatieve wanhoop waarin ouders zich bevinden, ze vragen zich vaak hulpeloos af of ze alles, maar dan ook alles verkeerd hebben gedaan. Dat is natuurlijk niet zo. Integendeel! Alleen om een zelfstandig denkend en functionerend mens te worden moet het kind “mét” de ouders door dat proces heen. Makkelijk? Nee, heel vaak zeker niet, als het allemaal zo makkelijk was zouden ze nog dagelijks bij moeders aanschuiven als ze al 80 zijn. En wat dán als moeders er niet meer is? Weinig begeleiding in een nummer waarin het verhaal duidelijk bezongen wordt. Wel een fijne vioolpartij erbij die ook soleert. Mooi.
En om in dezelfde sfeer door te gaan:
De belangrijkste dag van het jaar! Voor mannen! Mother’s Day! Terwijl ik deze recensie schrijf, is het maandag ná Moederdag, dus nog helemaal in de “mood”. Een mooi verhaal, mooi gezongen in een hele fijne, harmonieuze begeleiding! Inderdaad, dé belangrijkste dag! Zonder “moeder” is er niets!
Ready to go! Plannen gemaakt! Voor altijd en overal naar toe. “I’m ready to go, I’ll follow you anywhere.” Hele puike backing vocals door de dochters. Charity. Heel, heel mooi!
Nicole, over afscheid. Pijn. Verdriet en de wens haar nog een keer zó vast te kunnen houden, zoals ze altijd deed. Mooie trieste trompet, subtiel op de achtergrond. Ik kan er geen zekerheid over vinden maar gezien de diepte van de tekst, kan ik me heel goed voorstellen dat dit over haar derde dochter Nicole gaat, de andere twee zingen immers mee op dit album. En omdat de naam Jarvie niet zó vaak voorkomt en er een Nicole Jarvie in Stellenbosch, Zuid Afrika woont en ook een Nicole Jarvie in Geelong, Australië, en Suzanne over het vertrek van Nicole zingt, maar dat ze er ondanks de geografische afstand tussen hen beiden, er áltijd voor haar zal zijn, ben ik er wel zo goed als zeker van dat Suzanne over haar dochter Nicole zingt. Het past allemaal. Of ik wil het gewoon zo graag want dan klopt het verhaal! De bio geeft een andere betekenis aan het nummer maar die negeer ik gewoon… In ieder geval is dit een schoonheid van een nummer!!!
Lifeline, een mooie titel om “veel” aan op te hangen omdat een Lifeline voor iedereen iets totaal anders kan zijn… Weer een afstand, elkaar niet kunnen zien maar weten dat je er bent, elkaar als het ware kunnen voelen, waarnemen, ook dat is een Lifeline die je de hoop en vastigheid geeft om te vertrouwen dat alles ooit goed komt. Heel mooi.
Voor de cd-uitvoering het laatste nummer, Temporary Emissary, het met afstand langste nummer op dit album met 6½ minuut. Mooi orkestraal uitgevoerde melodie met strijkers en een dragende piano, hier en daar aangevuld met een beknopt stukje trompet. De centrale boodschap is zo’n beetje dat ook jij alles kunt maken wat ooit door mensen is gemaakt, je moet net ff weten hoe, of dat moet jou even geleerd worden. Heel mooi.
En daarmee geeft Suzanne Jarvie, volledig in overeenstemming met de hoes van dit album een prachtig, serieus gedragen schilderij aan ons. Een muzikaal schilderij waar elke keer als we ernaar naar luisteren, weer iets nieuws, iets anders te ontdekken, te beleven is. Heel persoonlijk voor Suzanne Jarvie, maar ook, heel zeker, heel veel herkenbaars voor “ons”. Wat is “het leven” tenslotte anders dan de compositie van een schilderij, waar elke dag opnieuw weer een streek verf aan toegevoegd wordt, tót het “klaar” is…
Het album heeft eigenlijk geen zwakke plekken en ik moet er dan ook geen nummers “uit” halen als favorieten, uit het leven kun je ook niet de “krenten uit de pap” halen want zonder dieptepunten kunnen er ook geen hoogtepunten zijn.
Dus, van harte aanbevolen dit mooie, fijne, warme album van Suzanne Jarvie!
Tracks:
01. Honeycomb
02. Caterpillar
03. Polonium
04. 40%
05. Mother’s Day
06. Charity
07. Nicole
08. Lifeline
09. Temporary Emissary
en in de digitale uitvoering dus, met drie bonus tracks:
10. Ro
11. Arthur
12. Rock’n Roll Bar
Website: https://suzannejarvie.com/