Concertverslag: Ramblin’ Dog

12 April 2026 – Lazy Sunday Afternoon – Emmeloord

Ramblin’ Dog – 12 April 2026 – Lazy Sunday Afternoon – Emmeloord

Tekst: Jelle Edelenbosch – Foto’s: Edwin Fabriek

Hoedje af voor en door Ramblin’ Dog

Drie van de vier muzikanten waren getooid met een hoedje en door twee werd dat regelmatig even afgezet. Een blijk van respect en dat was, op een aantal praatgrage bezoekers na, wederzijds. Figuurlijk ging het hoofddeksel bij het publiek af en daaruit sprak de onderlinge waardering.

Ramblin’ Dog stond garant voor een gedegen optreden in de Huysbar van ’t Voorhuys in Emmeloord. Zoals te doen gebruikelijk was ook deze editie van Joke’s Lazy Sunday Afternoon zondag 12 april 2026 uitverkocht.

Vooraf werd het geluid zorgvuldig afgesteld, maar dat kon tijdens het optreden een brom nu en dan niet voorkomen. He was niet al te hinderlijk. Ook kwam de bluesharp aanvankelijk in het gedrang en sneeuwde wat onder. Maar na het draaien aan de knoppen pakte Joep de Greef met zijn instrumenten in diverse toonsoorten een hoofdrol op.

Arsenaal

Het na binnenkomst ontdekken van zijn omvangrijke arsenaal aan bluesharpen bracht me in superstemming. Voor mij het instrument van dit genre muziek. De rauwe bluessound die wordt verkregen door onder meer bending, handvibrato, blocking en meer. De Greef deed me denken aan de legendarische John Lagrand.

Geopend werd met After Midnight van J.J. Cale. Heel treffend bleek tijdens het verdere verloop. Veel nummers waren uitermate geschikt voor de zondagmiddag. ’Laid-back’, sober, ingetogen en subtiel. Door kenners wordt het beschouwd als de Tulsa Sound.

’Sausjes’

De ’sausjes’ die de bandleden toevoegden gaven net dat tikje extra. De al eerder genoemde bluesharp, maar ook het relaxte timbre in de stem van Joep de Greef die tevens de ondersteunende gitaarpartijen verzorgde. Gitarist Frank Reemers nam de solo’s en een deel van de zang overtuigend voor zijn rekening.

Maurice Meesters, cajon en percussie, liet zien en horen hoe handen en voeten gebruikt kunnen worden. Hij deed het met onder meer brushes, stokken, hihat en tamboerijn. Heel doeltreffend.

Repeterend

De van een op Oliver Hardy lijkende grote glimlach voorziene Markus Trum legde met zijn 5-snarige Fender basgitaar een soepele basis, maar wist ook te ronken. Het eigen nummer Riding Shotgun werd gekenmerkt door een heerlijk repeterend basloopje van zo’n zeven noten.

Opvallend dat veel blues nummers gaan over vrouwen, drank, maar ook over een hond, stelde Joep de Greef. Dat leverde Walking The Dog op. Een mooie uitvoering met dank aan de driestemmige samenzang die vaker te horen was deze middag.

Parodie

Frappant was ook dat zeker drie nummers met dezelfde tekst begonnen: ’I woke up this morning’. Niet echt een literair hoogstandje, maar daar moet de blues het doorgaans niet van hebben. De zelfgeschreven parodie No Blue Suede Shoes Is het bewijs dat het ook anders kan. I Can’t Be Satisfied van Muddy Waters viel eveneens zeer in de smaak.

Er kwam een lange toegift waarbij veel bezoekers de kleine dansvloer in beslag namen. Daarna konden de hoedjes af en volgde een heerlijke maaltijd in ’t Voorhuys en werd door de band de terugreis richting omgeving Eindhoven aanvaard. A Long Ride To The South, het zou zomaar de titel van een liedje kunnen zijn.