Review: Neil Young & The Chrome Hearts – As Time Explodes
Neil Young & The Chrome Hearts – As Time Explodes
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Reprise
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Neil Young. 80! En hij doet het nog steeds en hij zegt nog steeds waar het op staat! Meer dan moedig in de huidige tijd in de wereld zoals die er nu uit ziet. Net als Bruce Springsteen met Streets Of Minneapolis en Tom Waits, samen met Massive Attack met Boots On The Ground. Wanneer het recht van de sterkste regeert komen de zwakkeren er meestal maar heel bekaaid van af… Maar wees gerust: Elke kracht ontwikkelt een tegenkracht. Dat is een natuurwet. Als je logisch nadenkt kan dat ook niet anders. Vroeg of laat… Al die “hijgers” rondom het centrum van de macht “vreten” op enig moment elkaar op! In dat traject om weer terug te keren naar een normalere wereld willen protestsongs wel eens een handje helpen. Denk maar aan Boudewijn de Groot in de jaren 60 met het nu meer dan ooit relevante Welterusten Meneer De President, vele jaren later gevolgd door Jimmy. En wat dacht je van Over De Muur van Klein Orkest? Wat een tekst! En ook Armand met Ben Ik Te Min is nog steeds en opnieuw relevant. En zo zijn er nog veel meer, net als de buitenlandse artiesten waar ik deze recensie mee begon.
Neil Young, de laatste jaren al een broze stem, maar met een ongebroken betrokkenheid bij alles wat “goed mis” zoals met zijn album ‘The Monsanto Years’ uit 2015 waarop Monsanto en Starbucks het moeten ontgelden. En nu is er dan zijn nieuwste album met de meer dan toepasselijke titel ‘As Time Explodes’.
Mét zijn meest recente begeleidingsgroep, de Chrome Hearts, bestaande uit:
Micah Nelson, zoon van Willie, op gitaar, vocals en synthesizer,
Corey McCormick op bas en vocals,
Anthony LoGerfo op drums en vocals
én de niet stuk te krijgen
Spooner Oldham, ook al 82!, op orgel en piano.
Gelijk na het uitbrengen van hun vorige album ‘Talkin’ To The Trees’ in 2025 ging men op tournee door Europa en Noord Amerika en de opnames daaruit vormen nu dit live album ‘As Time Explodes’. Voor wat Europa betreft zijn er op het album nummers terecht gekomen van hun optredens op Glastonbury, in het Londense Hyde Park en op het Montreux Jazz Festival! Het album is uitgebracht op een onderdeel van Reprise, The Other Shoe Productions (wie de schoen past…) en er staan 13 (..) nummers op het album en is dus samengesteld uit klassiekers die er nog steeds toe doen en recenter werk tot nieuw met uiteraard, teksten die niet zonder gevaar gebezigd worden, hier en daar in bekende nummers subtiel aangepast aan het moment van nu.
Ik ben een Neil Young-adept dus met het allergrootste plezier schrijf ik een recensie over het album dat ik in een paar dagen tijd al meerdere keren heb gedraaid!
En dat album begint met Daddy Went Walkin’, een vrij onschuldig en vrolijk begin met een nummer van het album ‘Silver & Gold’ uit 2000. En inderdaad, een onschuldig begin in een gezellige “Amerikaanse” setting waarin “pa” er even op uit moet…
Voor het album ‘Looking Forward’ van Crosby, Stills, Nash & Young, schreef Neil in 1999 het titelnummer Looking Forward, een basale schildering van het leven op het platteland, een favoriet onderwerp van Neil, denk maar aan zijn jaarlijkse festivals ter ondersteuning van de agrarische sector onder de naam Farm Aid, ooit vooral geïnitieerd door zijn toenmalige echtgenote Pegy! Over een eenvoudige gitaarspeler die een net zo’n eenvoudig liedje schrijft over ook weer datzelfde eenvoudige leven…
Een van z’n meest “harmonieuze” albums is ‘Harvest Moon’, het album uit 1992 waar hier ook het titelnummer gebracht wordt met gelijk herkenning door het publiek bij de eerste tonen! Een heerlijk, dromerig, romantisch nummer met een overtuigende liefdesverklaring aan het eind waarvan “But now it’s getting late, and the moon is climbing high, I wanna celebrate, see it shining in your eyes, because I’m still in love with you, I wanna see you dance again, on this Harvest Moon.” Prachtig! Romantische harmonica die het nummer helemáál afmaakt!
In 1970 namen de protesten tegen de Vietnam-oorlog steeds verder toe en in het geval van de protesten op de Kent State University, wist de toenmalige president Nixon (Watergate-schandaal en uitstekende film daarover, All The President’s Men) niets beters te bedenken dan de Nationale Garde er op los te sturen die daar vervolgens vier studenten doodschoot. Bij het zien van de beelden daarvan op televisie schreef Neil het nummer Ohio, dat in eerste instantie slechts als single van Crosby, Stills, Nash & Young werd uitgebracht. Voor de goede orde: Het eigen leger schiet dus eigen mensen dood!!! Gelukkig kwam het nummer later wel op diverse albums terecht, waaronder een mooie solo akoestische uitvoering van Neil op ‘Live At Massey Hall’ uit 1971. Als we ons anno nu de beelden voor de geest halen van het recente optreden van Trump’s I.C.E. kunnen we begrijpen waarom het gezegde luidt: De geschiedenis herhaalt zich, origineel in het Frans: L’histoire se répète! Ohio dus, en “helaas” een tijdloos nummer. Pijnlijk mooi!
Een niet zo bekend nummer is Name Of Love dat Neil in 1988 schreef voor het album ‘American Dream’ van Crosby, Stills, Nash & Young en ook die albumtitel was bewust gekozen met naast het titelnummer ook nummers als Nighttime For The Generals en Soldiers Of Peace. Name Of Love begint met Neil op harmonica en pomporgel, hele fijne harmony vocals met verder eigenlijk alleen een droge drums erbij en de herhalende vraag of je werkelijk álles in the Name Of Love kunt doen, zult doen, misschien ook móet doen, ook als de volgende “missile” alweer onderweg is…? Ontroerend mooi!
Een herkenbaar “zagende” intro van Neil in Be The Rain en de oproep “to save the planet, you can make the difference if you try, Be The Rain!” Vlijmscherp jankende gitaar en lekker massaal gezongen in de traditie van de Crazy Horse! “We have a job to do, we have to save Mother Earth.” Met die heerlijke “tussendoor” regels van Neil! Heel mooi!
Je hoort altijd precies wanneer Neil boos is. Echt boos. Zeker nu, want dan gaat dat “kleine beetje stem” wat ie nog heeft, volledig in de overdrive, zoals nu in Big Crime, waarin hij zingt over Big Crime in the White House en de “Billionaire fascists” die daar de dienst uitmaken. “ No more – Great Again”, want dat betekent alleen maar Big Crime in the White House! Kenmerkend jankende gitaren, voortgedreven door droge drums. Dingen bij de naam noemen!
Het met afstand mooiste nummer op dit album is voor mij Long Walk Home omdat het overdrachtelijk bedoeld is als Neil zich vol ontzetting afvraagt: “America, America, where have we gone?!| En dat vraagt dan een Canadees! Blijkbaar heeft de Amerikaanse bevolking een Canadees nodig om ze bij de les te houden, om ze te waarschuwen voor de ontwikkelingen die er gaande zijn in hun land…!
Long Walk Home:
“If liberty was a little girl, watching all the flags unfurl
standing at the big parade, how would she like us now?
America, America, where have we gone?
It’s such a long walk home”, gevolg door een harmonica-solo
“From Canada to old Ukrain
we broke our word en left the pain
America, America, where have we gone?
It’s such a long way home”, en opnieuw de harmonica-solo
“We balance the power from hour to hour
giant guns raised (begeleid door “kanonnengeweld” door de drums)
It’s such a long way home”
Inderdaad, hoe zei de “Peace President” het ook al weer tegen de Iraniërs?: “Go out on the street, we’re on our way to help you… en wie er kwam? Niet Uncle Donald om te helpen! Met zo’n 30.000 slachtoffers als resultaat. Hoe heet dat ook zo “mooi”: Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig! It’s a Long Walk Home! Een verrekte lange weg te gaan naar wat ooit het land van de onbegrensde mogelijkheden was en waar de American Dream werkelijkheid kon worden. Al jaren het land waar zó ontzettend slecht voor de veteranen wordt gezorgd! Geen land ter wereld heeft, naar rato, zoveel daklozen. It’s a Long Walk Home! Om stil van te worden. Imposant en super realistisch verwoord!
Het volgende nummer kennen we al van het puike album ‘On The Beach’ uit 1974, Vampire Blues. Lekkere hoekige melodie waarin Neil openlijk bekend een vampire te zijn met alle gevolgen van dien!
Traditioneel lang, bijna vijftien minuten, is Cortez The Killer, uit 1975 van het album ‘Zuma’ van Neil Young & Crazy Horse.
Geschiedenis. Over Hernán Cortes die in een poep en een scheet het Azteekse volk uitmoordde maar wel even hun rijkdommen mee terug nam naar Spanje. Toen het nummer uitkwam was Franco nog aan de macht in Spanje en “dus” verbood hij verspreiding van het nummer, op welke manier dan ook. Hij overleed in datzelfde jaar 1975 waarna de Spanjaarden hun eigen geschiedenis beter leerden kennen aan de hand van dit nummer!
Ik heb voor onze zoon eens een overzicht gemaakt met de jaartallen waarin de militaire dictaturen in Europa ophielden te bestaan. Onze democratie is nog niet zo heel erg oud…! Geweldig lang gitaarspel als intro in een, wat later zou blijken, typische Crazy Horse-stijl! Prachtig! Niet kapot te krijgen en op veel live albums op de setlist en dát niet voor niets! Wat een gitaar, bij vlagen zó diep!!! Oef! Wat een intro! Bijna zes mi- nuten! Nogmaals oef!!!
Van mij mag het de hele dag duren! En natuurlijk een “mooi” beeldverhaal van wat zich “daar” heeft afgespeeld, waar af en toe de stem van Neil wegvalt, waarschijnlijk door iets te veel van de microfoon af te wenden. (Misschien niet zo bekend, maar in de slipstream van Santana, was er ook een band, genaamd Azteca, ook met leden van Santana, waaronder Pete Escovedo, de vader van Sheila E. Helaas maar weinig albums gemaakt, het titelloze ‘Azteca’ uit 1972 en ‘Pyramid Of The Moon’ uit 1973. Na het uiteenvallen werd het “bestaan” nog een beetje uitgerekt met een live album ‘From The Ruins’ in 2008 en in datzelfde jaar een live optreden op dvd met de titel ‘La Piedra Del Sol’). Cortez The Killer, net zo gruizig als het begint, eindigt het ook. Top!
Het titelnummer van het album uit 1970, ‘After The Goldrush’, het nummer dat nog steeds heel vaak op de setlist van live optredens staat en ook… terecht.
Een piano gedreven nummer en verhalend gezongen door Neil en omdat er verder geen begeleiding is, ligt de nadruk op de vocale prestatie van Neil en ondanks zijn 80 jaren brengt hij dezelfde betovering over als ruim 50 jaar geleden. Het publiek zingt enthousiast mee. Sterk! En nog steeds, heel mooi!
Van het album ‘American Stars & Bars’ (..) uit 1977 komt het, altijd ook weer langgerekte Like A Hurricane, dit keer bijna 11 minuten. De intro vooral ingevuld door de drums, bas en sonore keys, om dan na bijna 2 minuten te beginnen aan de werkelijke melodie met de heerlijke gitaarlijn die van mij ook nooit lang genoeg duurt… Een heel bijzonder liefdeslied om de vrouw waar je van houdt te omschrijven als zijnde Like A Hurricane, en “I wanna love you but I’m getting blown away!” Ik constateer dat álles aan mij beweegt: Hoofd, handen en voeten! “I’m just a dreamer and you are just a dream, you could have anyone but me…” Wát een power. Wat een… hurricane!!! Top!!!
Na een korte gesproken inleiding begint het nummer waarvan Neil de melodie gebaseerd schijnt te hebben op This Land Is Your Land uit 1944 van Woodie Guthrie en daar valt wel iets voor te zeggen. Veel harmonica en veel gezamenlijk gezongen. In diezelfde inleiding vraagt de chauffeur van een bus waar Neil in zit of hij al weer een nieuw nummer heeft geschreven en Neil antwoordt dat dat niet het geval is, de buschauffeur stelt dan voor om een liedover een bus te schrijven en dus werd dat nieuwe nummer Silver Eagle, voor het eerst verschenen op het album uit 2025 met de Chrome Hearts, ‘Talkin’ To The Trees’. En met dát busritje in de Silver Eagle eindigt het album ‘As Time Explodes’ van Neil Young & the Chrome Hearts.
En ik kan er heel kort over zijn: Uit mijn mond zul je het niet vaak over een album van iemand horen maar ‘As Time Explodes’ is een van de beste albums die Neil Young de afgelopen jaren heeft gemaakt! Natuurlijk is zijn stem soms iets minder, maar wat wil je, 80! En als je dan met zoveel energie en kracht dít presteert, ja dan ben ik zelfs als Neil Young-fan blown away! Al meerdere keren gedraaid, nu nummer voor nummer voor de recensie en werkelijk af en toe tot tranen toe ontroerd, ook in de nummers die al tientallen jaren zó bekend zijn maar mij ook nu dus weer helemaal “pákken”! Dan ben je een hele grote, dan heb je een heel geweldig album afgeleverd met de buitengewoon goed bij Neil passende Chrome Hearts!
Ik peins er niet over om er nummers uit te lichten als favoriet of topper, behalve dan misschien Long Walk Home omdat in dat nummer alles zó overduidelijk wordt wat er op dit moment aan de hand is in wat ooit onze trouwste bondgenoot was maar door “zijn” wispelturig gedrag daar langer op vertrouwen teveel risico’s met zich meebrengt! Daarom heb ik de tekst van het nummer ook zo uitgebreid vermeld!
Vandaag alles, morgen niets? Dat kan dus niet!
Wat wél kan is het album van Neil Young & the Chrome Hearts, ‘As Time Explodes’. Schaf het aan. Het is een musthave!
Tracks:
01. Daddy Went Walkin’
02. Looking Forward
03. Harvest Moon
04. Ohio
05. Name Of Love
06. Be The Rain
07. Big Crime
08. Long Walk Home
09. Vampire Blues
10. Cortez The Killer
11. After The Goldrush
12. Like A Hurricane
13. Silver Eagle
Website: https://neilyoung.warnerrecords.com/