Review: The Bird Experience – The Bird Experience
The Bird Experience – The Bird Experience
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Suburban Records
Release: 2026
Tekst: Pascal Wilhelm
Allemachtig. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen bij deze plaat. The Bird Experience. Een ervaring is het zeker. Grote kans dat je dit al eens eerder hebt gehoord. Ergens. Overal. In hun negen nummers tellende gelijknamige debuut zitten namelijk zoveel invloeden. Blues, rock, funk, soul, opera, vaudeville, psychedelica, voodoo, sixties, seventies, Tom Waits, spoken word, ga zo maar door. Wat een feest. Op zichzelf is deze plaat al legendarisch, enig in zijn soort. Hoe een opvolger zou klinken is nauwelijks voor te stellen. Het is een meesterstuk. Over en uit.
Pff, wat nu? Ik vroeg Mees Vullings, voorganger van de band hoe de composities op deze plaat (want dat zijn het) tot stand zijn gekomen.
“Ik heb alle nummers volledig zelf gecomponeerd. Een arrangeur heeft de blazerspartijen nog uitgewerkt en speelbaar gemaakt voor de blazers. The Bird Experience is in die zin ‘mijn’ project, al wil ik de eer mezelf ook niet volledig toe-eigenen, want de reden dat de nummers uiteindelijk klinken zoals ze klinken is door hoe ze door iedereen gezamenlijk vertolkt zijn. Sommige partijen zijn hier en daar nog een beetje veranderd, want ik beheers alle instrumenten niet. En er waren gewoon bepaalde stukken die op een andere manier net wat beter klonken. Daarbij was er ook ruimte in de nummers verwerkt voor improvisatie, maar het meeste is wel uitgeschreven. Ook omdat we het grotendeels live direct op tape hebben opgenomen.”
De CD opent met een klassiek thema (The Bird’s Boogie) op de versterkte harmonica. Wanneer de band invalt mengt het klassieke thema zich met rock en denk je aan Focus. Even later krijgt het nummer een poprock sfeer en halverwege gaat het nummer dromerig verder. Ik word meegevoerd. Daarna een gitaarsolo en het nummer bouwt weer op naar de poprock sfeer van eerder. Klassiek thema keert terug. Klaar. Wat een trip!
Canto VII begint al net zo klassiek, maar al gauw vertelt Mees een verhaal. Als een jonge Tom Waits spuugt hij zijn teksten uit. Een verhaal over een man, een ontmoeting, de duivel. Ingebed in symfonische rock dendert het nummer je gehoorgang in.
Waar heeft Mees het over in zijn nummers?
“Dat loopt best wel uiteen. Sommige nummers benader ik meer als ‘liedjes’ en de teksten zijn dan ook meer rechttoe rechtaan. Andere nummers zijn abstracter en de teksten zijn dan ook meer open voor interpretatie. Soms kom ik er ook pas later achter wat ik eigenlijk bedoelde met de dingen die ik opschreef. Thema’s die vaak terugkomen zijn kapitalisme en de manier waarop we de wereld inrichten, de schaduwkanten van de mens en de verwevenheid van het leven, het proberen te begrijpen ervan en de overgave eraan. In de laatste paar jaren ben ik ook steeds meer inspiratie gaan halen uit het occulte.”
Op Blood for Bones wordt uit een ander vaatje getapt. Het begint als een blues in mineur. Weer vertelt Mees een verhaal. Glasgerinkel, een aanzwellende harmonica. Prachtige solo. Zijn harmonicastijl is bluesy, maar ook melodieus en mengt prachtig met het koper, een hele originele samensmelting van klanken. Nooit eerder gehoord. Maar dat kan aan mij liggen.
Op video’s waarop de band live speelt valt Mees’ performance op. Hij gaat volledig op in de muziek, zijn uiterlijk valt op. Voelt hij zich zanger, verhalenverteller, performancekunstenaar?
“Ik denk dat je mij wel als performancekunstenaar en verhalenverteller kan zien. Niet zozeer dat ik letterlijk in woorden verhalen vertel, maar meer dat de algehele performance van dit project het verhaal vertelt. Hoe ik ben op het podium is daar maar een klein onderdeel van. Ik zie mijzelf ook meer als kunstenaar dan alleen als muzikant. Ik hou er zelf heel erg van als een artiest het medium muziek overstijgt en alles aan het plaatje klopt. Dat er over alles nagedacht is. Zonder dat het per se als een act gaat voelen. Ik werk dan ook alleen samen met mensen die mijn visie helemaal snappen. “The Bird”, waar de bandnaam dus ook vandaan komt, is net zo sterk een alter ego als een uitvergrote versie van mijzelf. Soms is die lijn voor mij ook niet helemaal duidelijk.”
She’s so Fine funkt en rockt ingehouden vanaf de eerste maten. “Babygirl will you come home with me?” Dan weer die blazerssectie met harmonica en Mees die laat horen een originele speler te zijn op het kleinste instrument. In het verlengde ligt Shaking, een soulvolle roadsong.
Op Joe’s House of All-American Family Entertainment is Mees circusdirecteur. Het nummer is filmisch, je ziet een macaber circus of kermis voor je met een bedwelmende freakshow. Van groot naar klein, van lieflijk naar groots. Klezmer invloeden. Ontsporing aan het eind. Met feestfluitje.
De plaat doet soms denken aan een theaterstuk, of is het toch een collectie nummers?
“Ik heb de nummers in eerste instantie los geschreven. Er zijn zeker wel bruggen te slaan tussen bepaalde nummers, ook al is het geen conceptalbum of wordt er geen compleet samenhangend of chronologisch verhaal verteld. Voor mij zit de overkoepeling in de diversiteit van de sound, hoe paradoxaal dat ook klinkt. En ook in de wereld die er omheen helemaal ontstaan is. Die samenhang is, denk ik, vooral ontstaan door hoe de band de nummers, hoe verschillend ze ook zijn, heeft ingespeeld. Veel van de lore, het achtergrondverhaal bij de muziek, is ook pas ontstaan na het schrijven van de nummers en dat is ook nog steeds vorm aan het krijgen. Dat zal waarschijnlijk nooit stoppen met vorm krijgen. Voor de volgende plaat wil ik dat allemaal nog meer samen gaan brengen.”
Memoria doet denken aan The Doors. Dromerig, warm. Met een prachtig harmonica thema dat doet denken aan de harmonica van Toots Thielemans in de tune van de televisieserie Baantjer (ja, zoek dat maar eens, op jonge lezers). Later tovert Mees Arabische klanken uit de harmonica en weet hij “that high note” (Magic Dick) te raken. Met het refrein waarmee het nummer eindigt laten Mees en zijn band horen sterke melodieën te kunnen verzinnen.
If Dead Could Dance sleept zich voort, de harmonica in mineur, de gitaar wiegend in een storm. Is dit hoe de dood danst?
De didgeridoo waarmee Ceremony opent sluit de doodsdans af. Mees predikt. Een oproep, een waarschuwing, een noodkreet? “There is no greater pain than love.” En dan stilte.
“Ceremony is volledig ontstaan uit improvisatie. Ik had een gedicht geschreven dat ik op een soort predikant-achtige manier wilde voordragen. Ik vertelde de band dat ze moesten reageren op mijn intensiteit in handgebaren, en zo is dat nummer volledig geïmproviseerd in de studio.”
The Bird Experience. Zeker aanbevolen.
Tracks:
01. The Bird’s Boogie
02. Canto VII
03. Blood For Bones
04. She’s So Fine
05. Shaking
06. Joe’s House Of All-American Family Entertainment
07. Memoria
08. If Dead Could Dance
09. Ceremony
Band:
Mees Vullings
Pedro Croes
Redmer Kamsma
Dylan van de Grift
Lars Douma
Ishmerai Gill
Website: https://www.facebook.com/thebirdexp