Review: TEE – Double Fool
TEE – Double Fool
Format: CD – Digital / Label: Natural Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
TEE, vroeger een sneltrein, vooral tussen Nederland en vakantiebestemmingen in met name Zwitserland als Trans Europ Express. Luxe treinen met uitstekende voorzieningen aan boord. De eerste trein reed in 1957, de laatste in 1995. De Duitse band Kraftwerk (o.a. Autobahn) maakte in 1997 nog een compleet album over de TEE, Trans-Europe Express.
De TEE waar deze recensie over gaat is de Belg Marc Thys die begin deze eeuw twee albums uitbracht waarna het oorverdovend stil werd rond hem tot hij in 2021 toch nog vrij onverwacht een album op de markt zette, ‘Run Away From The Night’. In voorbereiding op een nieuw album dat “onderweg” schijnt te zijn, zijn de eerste twee albums opnieuw uitgebracht, en wel gezamenlijk als dubbel-cd. Voor de wat mij betreft “franje” krijgt de set de subtitel “26th Anniversary Edition” mee… Zijn debuutalbum ‘This Is TEE’ stamt uit 2000/2001 en de opvolger ‘Lights On!’ was al gereed in 2001 maar werd pas in 2004 uitgebracht!
Als cd 1 is het Lights On! geworden terwijl This Is TEE hier als cd 2 door het leven moet. Deze set is verschenen op het Natural Records–label. En omdat de set in totaal 34 nummers bevat zal ik proberen het kort en bondig te houden, oef…
Eigenwijs als ik ben begin ik chronologisch correct aan cd 2, ‘This Is TEE’ waarop maar liefst 16 nummers staan die opgenomen zijn met de volgende line up:
Marc “TEE” Thijs op vocals, lead gitaar, harmonica, piano en drums
Thomas Yearsley op contrabas, elektrische bas en orgel
Frederik Vandenberghe op drums, orgel en piano
Jeff Turmes op saxofoons
Tom Yearsley Jr. op trombone
Roel Jacobs op bariton sax
wie er op de congas speelt is niet bekend…
maar wel dat het “geschreeuw” op de achtergrond afkomstig is van Thomas en Frederik
Op het laatste nummer, In My Lonely Room, speelt Katja Maes op de vibronette, ver weg familie van de grotere vibrafoon
Thijs van Leer van Focus zou de vibronette bespeeld hebben op het
Focus-album ‘Hamburger Concerto’ uit 1974 maar in de credits vind ik veel instrumenten geen vibronette
Voor de liefhebbers een (kleine) afbeelding:
Tijd dus om bij het begin te beginnen en dat is een nummer van Percy Mayfield, All The Time, een gezellige opener met veel “Doo, doo, doo” op de achtergrond, fijne contrabas en brushende drums. Mooi.
Tell Me Where opent “droog” met harmonica en drums waar zich de saxen bijvoegen, heel rustig, de handclaps zijn nog het luidst. Lekker ontspannen.
Een geestdriftig, gospelachtig begin met orgel en vocale uithalen en het “geschreeuw” op de achtergrond mogen wat mij betreft gerust door gaan voor backing vocals. Een prima soulnummer, Just What It Takes ! Met na afloop nog een paar opmerkingen over wat er wel of niet goed was… zie verderop…
Oh Well, hier en daar gecrediteerd als de parel uit de enige “goeie ouwe tijd” van Fleetwood Mac, dus mét en ván Peter Green, maar dat kan ik in dit nummer niet ontdekken, dus is het een eigen nummer van Marc, freejazzend, schreeuwend maar ook fijn op de gitaar.
That’s Love is weer old school swingende blues. Er is niets aan de hand met je, zwetend wakker worden? That’s Love. Alsof er een heel orkest meedoet en Marc die zingt alsof het Ray Charles is…
Ook in Nothin’ But A Nothin’ hebben de saxofoons weer een belangrijke rol als dragers van de melodielijn. Lekker rommelig swingend. En zonder zijn liefde voor haar is ie Nothin’ But A Nothin’!
Een jankende Marc bij een irritant hamerend pianootje om duidelijk te maken dat Life Ain’t Funny. En om een onophoudelijke huilbui van drie minuten, inclusief dat irritante piano, kun je uiteindelijk alleen maar (glim)lachen…!
Spooky geluiden en de inmiddels bekende vocale uithalen die af en toe aan Jeff Buckley doen denken, die zichzelf soms ook helemaal kon verliezen in schreeuwerige vocals… en of dat nou nodig is als je Can’t Stand The Way You Love Me, ik weet het niet!
Nee, hij is niet ziek, hoeft niet naar de dokter, ook al vraagt iedereen zich af, “Who’s that Happy Guy?” compleet met jodelpartij en dikke vette trombonelijn. Een overmaat aan vrolijkheid maar wel aanstekelijk!
En aan de blijdschap en vrolijkheid komt geen eind want ook in Feel So Good geeft Marc aan dat het uitstekend met hem gaat. Een fijne rockabilly-melodie en een beetje Gene Vincent.
“Met een fles in de hand kom je door het hele land,” als ik Marc mag geloven, Through The Bottle In My Hand, net anderhalve minuut in een Fats Dominomelodietje om dát duidelijk te maken. Ik merk dat ik mijn toetsaanslagen probeer af te stemmen op het ritme van de muziek dus dan moet het wel een lekker nummertje zijn!
Time, “is going slow” volgens Marc hoewel de melodie lekker stuwend is. Vette blazers, veel “schreeuwende” backing vocals maar best lekker, vooral door de solerende bariton sax!
Voodoo Woman Blues is oorspronkelijk een nummer van Jimmy Witherspoon en zo klinkt het (gelukkig) ook. Ouderwetse blues over een vrouw die “hem” probeert te betoveren. Als ik Marc in sommige nummers vocaal hoor uithalen is andersom net zo goed mogelijk!
Just What It Takes wordt beschreven als een “rehearsal” en is toch één van de langste nummer maar omdat er regelmatig onderbroken wordt ís het inderdaad een rehearsal. Lekker pianootje en dito gezongen over Just What It Takes terwijl er tussendoor geïmproviseerd wordt als het lijkt alsof niemand weet hoe verder te gaan terwijl ze dit nummer toch al vroeg op het album hebben gespeeld en gezongen…!
Hij zegt het zelf: One More Number, met weer een ouderwetse melodielijn, lekker lopend, rockend bluesy, vooral door de vasthoudende drums, waarna Marc ook nog begint te fluiten en de “operator” vraagt om hem a.u.b. door te verbinden naar “haar”.
In My Lonely Room is een nummer van Titus Turner die ook met de bijnaam “TEE” door het leven ging en nee, geen familie van Ike, je weet wel, de man van Tina die haar onder invloed van cocaïne begon te mishandelen in plaats van samen gezellig muziek te maken… En dat begint weer met een diepe, vette, bariton sax en een huilend, jankend uithalende Marc die denkt z’n verstand te zullen verliezen In My Lonely Room. En mocht hem dat inderdaad overkomen zijn dan verklaart dat gelijk de lange tijd tussen dat eerste en tweede album, want “maken” is één, maar daarna moet je het album ook nog promoten en zo’n genezingsproces duurt wel even.
Maar uiteindelijk kwam toch alles goed en verscheen dat tweede album in 2004, ‘Lights On’, en daar staan zelfs 18 nummers op.
De bezetting is dan inmiddels compleet gewijzigd in:
Marc Thijs op vocals en lead gitaar,
Willie Maze op drums,
Renaud Lesire op bas,
Ernesto Zvar op Hammond B-3
Jan Boeckaert en Dtefan Thaens op sax.
‘Lights On!’, een album zonder covers, begint met Strange Things, een fijne traditionele blues, gedragen door de saxen en de rest in passende begeleiding met hier en daar een scherpe uithaal op gitaar. Mooi.
Double Fool, de titel die men aan deze set van 2 cd’s heeft gegeven, begint met een hele diepe swingende Hammond B3 waar een scherpe gitaar doorheen snijdt over het einde van een relatie waar “hij” ontzettend veel spijt van heeft. Een Double Fool “to let you go!”
Easy Bait kent een introotje à la James Hunter maar al snel is het onvervalste Marc Thijs! Over een “spierinkje uitwerpen om een kabeljouw te vangen”. Hoekige, funky melodie met gelukkig wel swingende saxen, aangevuld met nog een beetje geluid van drums en gitaar.
Bijna vier minuten! Dat heb ik nog niet eerder meegemaakt op deze albums van Marc Thijs. Een mooie beschrijving van zijn Love Life. Trage blazers die bevestigen dat zijn gevoelens oprecht en zuiver waren en het verzoek… of zij hem terug wil nemen want dan krijgt ze in hem een “brand new man”. Toe maar!
Als een op gang komende trein begint That’s How Cold, met weer een vocaal uithalende Marc zoals dat bekend is van zijn debuutalbum. Ook weer een relatie die voorbij is en dus is het verschrikkelijk koud, bibberdebibber-koud. Een mooie melodie met fraai spel van de verschillende instrumenten die Marc begeleiden in zijn leven onder het vriespunt!
De Hammond B3 begint klassiek swingend aan het instrumentale Bouncin’, voornamelijk begeleid door de blazers en bescheiden drums. Het bruggetje wordt ook overgestoken door de blazers. Best wel soulvol en funky.
Om dat idee voort te zetten in een Motown-achtig Beat Up, waarin dan de zangeressen ontbreken omdat ook dit nummer instrumentaal is met een scherpe sax-solo in de stijl van King Curtis.
De trend op dit tweede album is duidelijk: langere nummers waar het eerste album uitblonk in zeer korte nummers. Bijna vijf minuten zijn er besteed aan Sometime Baby. Weer een mooie trage blues, vooral begeleid door een mooie sax met de Hammond B3 fijntjes op de achtergrond, over een dame die zich nogal eens anders voordoet dan je zou mogen verwachten.
Overal heeft Marc een liefje zitten en dan zijn er nog genoeg meisjes over die nog niet eens kennis met hem hebben gemaakt! En dan heet dit nummer Tru Song ! Nou ja, hij vertelt het tenslotte “eerlijk”. Fijne, ouderwets swingende en rockende melodie.
Een heel klein verhaaltje, een Little Bittle Story voor haar in een fijn stuwende melodie, voortgedreven door sax en drums. Een beetje Fats Domino. Mooi.
En nu oppassen, want Something’s Wrong en dat heeft ze niet te onderschatten! Niet vaak zo prominent aanwezig op dit album maar hier wel is de gitaar die er samen met keys en drums een Booker T. nummer van maakt. Ook mooi.
In dezelfde stijl gaat het door in Something You Got, waarin Marc de eigenschappen van haar prijst en dus wil hij méér! Lekker stampend met vette, diepe backing vocals. Top.
Een advies dat we graag opvolgen, Be On Your Merrie Way, net zo graag als dat Marc dat advies opvolgt. Het gaat echter niet om Marc of mij. Het gaat om “haar” die meent te moeten vertrekken, maar ja, als ze er zó van overtuigd is, nou dan, Be On Your Merrie Way.
Weer kort maar krachtig en misschien daarom zo snel. I’ll Send You. In nog geen twee minuten een fijn jagende melodie, Hammond, sax én gitaarsolo! Top!
Ach ja, staat ons dat allemaal niet te wachten? En wees eerlijk, als je om je heen kijkt, de een eerder dan de ander: Ugly, Fat & Old. Zoals de drums en keys het nummer beginnen, krijg je gelijk het idee van zo’n senioren-dansavond waar ongetwijfeld ook een nummer van de Havenzangers voorbij dreigt te komen.
Door de sterke gitaarpartij verdwijnt dat schrikbeeld gelukkig!
Nee, het is geen spelletje, het is bloedserieus, I Don’t Play als Marc dat hij “wanna be your man one day!” Hartstochtelijke keys en vette blazers spelen alvast een quasi bruilofsmars of -wals, of zoiets. Boven alles een puike, gezellige melodie.
Little Richard? Nee, Marc Thijs in een dito melodie, Little Girl, waarin Marc haar al vast te kennen geeft dat er geen ontkomen aan is voor haar want net als in het vorige nummer, weet Marc het zeker dat hij vandaag of morgen “will be her man!”
Nummer 34 ! Nee, niet de tjap tjoy bij de Chinees, maar het laatste nummer van deze dubbel-cd: Look What You’ve Done. Een toch wel klassieke blues als waardige afsluiter van dit album, pompend en stampend door Hammond en drums, scherp en snel solerende gitaar. En ook in dit nummer begrijpt Marc “haar” gedrag niet, “don’t you know that I wanna be your man?”
En daarmee zit ‘Double Fool’ van TEE er op. 16 + 18 = 34 nummers lang! Veel gezelligheid en best goede muziek. Ook veel gekkigheid en absurde nummers en af en toe ook gezellig rommelig. Al met al blijft er genoeg over om deze set bij jullie aan te bevelen want van ‘This Is’ TEE heb ik de volgende nummers genoteerd als mijn favorieten:
All The Time, Just What It Takes, Feel So Good, Through The Bottle In My Hand, Time, Voodoo Woman Blues, Just What It Takes, de rehearsal van het eerdere nummer, en One More Number.
Van ‘Lights On! is de opbrengst aan favorieten nog groter:
Strange Things, Double Fool, That’s How Cold, Bouncin’, Sometime Baby, Little Bittle Story, Something’s Wrong, Something You Got, I’ll Send You, Ugly Fat & Old, I Don’t Play en Look What You’ve Done.
Geen geringe opbrengst en… dan krijg je die gekkigheid er gratis bij!
En tenslotte: Het gerucht schijnt inderdaad te kloppen dat Marc op dit moment (..) bezig is met de opnames voor een nieuw album dat in augustus zou moeten verschijnen. Wie weet?!
Tracks – This Is TEE:
1. All The Time
2. Tell Me Where
3. Just What It Takes
4. Oh Well
5. That’s Love
6. Nothin’ But A Nothin’
7. Life Ain’t Funny
8. Can’t Stand The Way You Love Me
9. Happy Guy
10. Feel So Good
11. Through The Bottle In My Hand
12. Time
13. Voodoo Woman Blues
14. Just What It Takes (Rehearsal)
15. One More Number
16. In My Lonely Room.
Tracks – Lights On!
1. Strange Things
2. Double Fool
3. Easy Bait
4. Love Life
5. That’s How Cold
6. Bouncin’
7. Beat Up
8. Sometime Baby
9. Tru Song
10. Little Bittle Story
11. Something’s Wrong
12. Something You Got
13. Be On Your Merrie Way
14. I’ll Send You
15. Ugly, Fat & Old
16. I Don’t Play
17. Little Girl
18. Look What You’ve Done
Website: https://naturalrecords.nl/