Review: Stefan Hillesheim Band – Live At The Chicago Blues Festival
Stefan Hillesheim Band – Live At The Chicago Blues Festival
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Stella Blue Music
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Stefan Hillesheim, Duitser van geboorte, stak al op jonge leeftijd de oceaan over en vestigde zich eerst in Los Angeles maar het was toch de blues van Chicago die hem daar naartoe trok. Na een eerste single Leaving You Behind in 2019, drie EP’s, ‘On My Own’ in 2020, de live-EP ‘The Journey’ in 2021 en ‘Doin’ Alright’ in 2022, verscheen in 2023 zijn eerste volwaardige album ‘When I’m Gone’, in 2024 gevolgd door het live album ‘Live @ Rosa’s Lounge’, om dat album weer te laten volgen door ‘January’ in 2025.
Zijn nieuwste album waar deze recensie over gaat, ‘Live At The Chicago Blues Festival’, een festival dat op meerdere locaties in Chicago wordt gehouden, is opgenomen in… Rosa’s Lounge in Chicago, dezelfde locatie dus waar ook zijn album uit 2024 is opgenomen! Dat is hem blijkbaar goed bevallen.
Het Chicago Blues Festival is een gratis toegankelijk festival, wordt ook dit jaar weer gehouden, van 4 tot en met 7 juni (2026). Elk jaar bezoeken zo’n 100.000 muziekliefhebbers het festival! Artiesten die dit jaar optreden zijn onder andere Taj Mahal, Elvin Bishop & Charlie Musselwhite, C.J. Chenier, Tom Holland en ook in Rosa’s Lounge valt weer genoeg te genieten. Dus… wat houd je tegen?
Vorig jaar, 2025, trad Stefan Hillesheim er dus weer op met zijn band, in de volgende bezetting:
Stefan Hillesheim op vocals en gitaar
Darryl Wright op bas
Sumito “Ariyo” Ariyoshi op keyboards
Dionte McMusick op drums
De opname van dat optreden verschijnt bij SBM, Stella Blue Music als cd, vinyl en digitaal. Er staan tien nummers op, acht eigen composities en twee covers
als eerbetoon aan grootheden uit de bluesgeschiedenis.
Het album opent, na een enthousiaste aankondiging, met Always Get To Hear From You, een lekkere blues met veel piano, boogie, hoekig, met een bekentenis van Stefan dat hij zóveel van haar houdt, dat hij graag Always Get To Hear From You, met een prachtige slidende solo! Mooi! Met veel enthousiasme gebracht.
My Poor Heart, gelijk een hele fijne gitaarblues met veel variaties en Stefan die soms het gevoel heeft dat hij moet vertrekken maar dat natuurlijk helemaal niet wil. Want hoe zit het dan met My Poor Heart. De solo is van Ariyo waar Stefan lekker kippig doorheen tokkelt, dat alles onder strakke regie van drums en bas. En ook de solo van Stefan is er een van uitzonderlijke klasse, onder perfecte begeleiding van Ariyo. Swingend! Top! Een beetje als Robben Ford. Ook zijn stem heeft daar verwantschap mee. Heel mooi dus.
Als intro in ieder geval een piano-blues waarin Stefan van alles al is kwijtgeraakt maar The Love I Had For You nooit zal vergeten. En toe maar, weer een heerlijk slidende solo, terwijl Ariyo bijzonder lekker ritmisch doortimmert. Ja, dit is écht goed! Top!
Big Legged Woman, officieel Big Leg Woman In A Short Short Mini Skirt, een nummer van Israel “Popper Stopper” Tolbert dat in 1969 een grote hit werd voor Freddie King, waar een jaar eerder Charlie Musselwhite het ook al uitgebracht had. Lekker scherp en kippig is de intro van Stefan over een “dame” die hem het gevoel geven “to feel like dirt.” En daar is de solo dan ook weer naar. Gewoon lekker “smerig” gemeen.
It Hurts Me Too, een veel gespeeld nummer van Melvin London, die daarvoor het nummer You Got To Reap What You Sow van Tampa Red in 1941 “omwerkte” tot It Hurts Me Too. In 1957 op de plaat gezet door Elmore James en zoals gezegd door velen gespeeld en uitgebracht, ik noem maar even Grateful Dead, Eric Clapton, Keb’ Mo’, Gov’t Mule maar ook klassiekers als Little Milton, Chuck Berry, Savoy Brown en John Mayall. In 1963 heeft Elmore James een enigszins aangepaste versie van het nummer uitgebracht en eigenlijk zijn alle covers van de hiervoor genoemde artiesten meer op díe versie gebaseerd dan op de versie uit 1957. In 1949 bracht Tampa Red het nummer nog eens uit maar nu onder de titel When Things Go Wrong, nadat hij in 1944 het thema van het nummer mét variaties daar op, uitbracht als Sure Enough I Do.
Stefan Hillesheim maakt in zijn live versie gelijk duidelijk welke kant het op gaat, mooie shuffelende piano als begeleiding voor het heerlijk prachtige gitaarspel van Stefan, hier en daar volledig bluesy slidend. Het is niet voor niets dat zovelen dit nummer spelen en gespeeld hebben want het loopt en loopt en loopt in de klassieke akkoorden. Even een solootje op piano en ik zeg het wel vaker, gitaren kúnnen ook zingen! En de geest van Elmore James is heel duidelijk aanwezig in deze uitvoering! Knap en top!
In de intro van On Down The Highway speelt Stefan min of meer tegen zichzelf door afwisselend twee verschillende melodielijnen te volgen die wel allebei een klassieke blues in zich hebben. En wel zodanig dat het lekker swingt en dan is de solo van Stefan niet meer ver weg. Mijn linkervoet gaat op en neer, dus…
Als ik You’re My Family moet duiden, zeg ik: Iemand die geen familie is kan wel You’re My Family worden wanneer Stefan “haar” de kamer ziet binnenlopen en zich realiseert You’re My Family. Duidelijk!? Lekker stevig en gedreven melodie, strakke drums en bas, korte licks op gitaar, rammelende piano én de vocals van Stefan in de herhaling. Familie. Een groot goed!
Weer een klassiekere blues, ingeleid door een dikke, diepe en opnieuw slidende gitaar waar de melancholie al vanaf druipt. Stijltje Robben Ford opnieuw. Jazzy en toch hoekig. En Stefan die hoopt dat “zij” hem zal missen When I’m Gone. Wij zullen dat heel zeker doen want dit heerlijke, slidende gitaarspel hoor je niet elke dag. Ook best wel Sonny Landreth-stijl trouwens. Iets minder lopend dan de andere nummers maar wel gewoon heel erg goed.
Met ruim zes en een halve minuut moet er wel een slow blues komen in Better Man en dat is ook zo. Het is zeker niet mijn hoge leeftijd waardoor ik mezelf ga herhalen, maar dit is écht verschrikkelijk goed. Zúlk subtiel, gevoelig gitaarspel en de conclusie dat hij alleen door “haar” een Better Man is (geworden).
Mooi gedragen vocals met telkens een heel fijn klein riedeltje gitaar erna. Ook een diepe piano-solo, anders dan de melodielijn maar wel als zodanig herkenbaar. Lopend als een waterval, “in de rede” geval- len door een dolenthousiast publiek! En langzaam maar zeker bouwt het nummer op naar een climax die er alleen maar toe kan leiden dat Stefan er weer een scherpe, vlammende solo uit knalt! De melodielijn van het aan het begin ingezette thema blijft heel verrassend, goed herkenbaar, tot het einde toe, als Stefan het publiek bedankt voor het al net zo dankbare applaus!
Als iets goed is, gaat het veel te snel voorbij. Het laatste nummer alweer vanuit Rosa’s Lounge. Italiaans immigrant Tony Mangiullo beleefde op 15 augustus 1978 zijn eerste dag in Chicago, na een lange reis vanuit Europa met veel niet geplande “tussenstops”. Hij kwam in aanraking met “de blues” toen hij als eerste adres in Chicago binnen stapte bij Theresa’s Lounge, van Theresa Needham, waar dan ook nog eens Junior Wells binnenwandelt! En daar bleef het niet bij.
Als een logisch vervolg op die eerste ervaringen opent Tony in 1984 zijn Rosa’s Lounge, genoemd naar zijn moeder die met hem was meegekomen vanuit Italië om hem in dat verre, vreemde land te helpen als en waar dat nodig mocht zijn. Beoordelingen op internet zijn ronduit lovend, vooral omdat het zo gewoon is, geen overdreven luxe, normaal geprijsd en… het gaat er tenslotte om de muziek, de blues en alles wat daar maar een beetje bij hoort en op die manier bestaat Rosa’s Lounge nu dus al 42 jaar! Ook best grappig de parallel tussen Tony en Stefan. Allebei de oceaan overgestoken op zoek naar een betere toekomst en in die zoektocht allebei in Chicago uitgekomen!
Het laatste nummer van Stefan Hillesheim in die gezellige Rosa’s Lounge is Sick Of Your Love, waarin Stefan eigenlijk helemaal hoteldebotel is van liefde, een dokter heeft hij dan ook heel zeker niet nodig. Weer een heerlijk, aanstekelijke, dansbare melodie, doffe drums en bas eronder, enkele pianootje en uiteraard de vocals van Stefan die zijn gitaar begeleidend inzet, tot het voor een laatste keer weer tijd is voor een hele fijne solo, waarna Stefan het optreden beëindigt door de leden van de band en zichzelf nog een keertje voor te stellen en dat was het dan!
Ik kan kort zijn. Dit is een “10 uit 10”. Een heerlijke topper met live muziek op een enthousiaste, professionele manier gebracht en dat ik niet de enige enthousiasteling ben blijkt wel uit de reacties van het publiek. Ook technisch is de kwaliteit van dit live album helemaal in orde. De sfeer die bij mij binnenkomt geeft me het gevoel er bij aanwezig te zijn! Heerlijke nummers, romantisch, levenswijsheden en met respect gebrachte uitvoeringen van niet voor niets klassiekers en zo kan ik nog wel even doorgaan met complimenten. Doe ik niet. Ik ben duidelijk genoeg!
Tracks:
01. Always Get To Hear From You
02. My Poor Heart
03. The Love I Had For You
04. Big Legged Woman
05. It Hurts Me Too
06. On Down The Highway
07. You’re My Family
08. When I’m Gone
09. Better Man
10. Sick Of Your Love
Website: https://www.shblues.com/