Review: Mike Guldin – While I Can
Mike Guldin – While I Can
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Blue Sky Tunes
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Het is niet altijd een verstandige keuze om iets te doen, simpelweg omdat je het kunt, maar als ik de titel betrek op het maken van dit nieuwste album van Mike Guldin dan trek ik mijn woorden gelijk weer terug. Als je een album maakt ‘While I Can’, dan schept dat gelijk hoog gespannen verwachtingen die ik nu mag beoordelen of de titel van het album de vlag is die de lading dekt.
Om te beginnen is het album geproduceerd door Kevin McKendree, een naam die regelmatig voorbij komt. Niet alleen als producer maar ook vaak als toetsenist, een kwaliteit die hij ook op dit album laat horen. Op de andere leden van de bezetting kom ik zo dadelijk terug.
Het album ‘While I Can’ is verschenen op het Blue Sky Tunes-label en in meerdere formaten beschikbaar waaronder digitaal. En heel fijn, alle teksten zijn meegeleverd! Bedankt daarvoor!
Er staan twaalf nummers op het album en daar heeft Mike twee verschillende bezettingen voor gebruikt: Mike Guldin & the Hot Links (alle nummers, behalve (3 en 7), bestaande uit:
Mike Guldin op gitaar en vocals
Kevin McKendree op Hammond B3, piano, Rhodes, clavinet, Wurlitzer, gitaar, background vocals en percussie
James Pennebaker op gitaar
Steve Mackey op bas
Lynn Williams op drums en percussie
en daarnaast
Mike Guldin and Rollin’ & Tumblin’ (3 en 7)
bestaande uit:
Mike Guldin op gitaar en vocals
Kevin McKendree op (7) Hammond B3 en gitaar
Bill Sharrow op bas
Tim Hooper op piano (3) en Wurlitzer (7)
Billy Wear op drums en percussie
Craig Thatcher op gitaar (3)
James Pennebaker op viool (3)
Andrew Portz op trompet
Kyle Hummel op tenor sax
Sal Lombardo Sr. op tenor sax en de solo (7)
The McCrary Sisters (Regina, Ann en Alfreda) op vocals
en in beide bezettingen:
Jackie Wilson op vocals (1, 2, 9 en 10)
Administratie klaar? Draaien maar!
Om te beginnen met Driving Rain. Je hebt het wel eens dat je in zo’n enorme plensbui rijdt dat de ruitenwissers de hoeveelheid water niet kunnen verwerken en je nauwelijks nog zicht hebt. In zo’n hoosbui zit Mike toevallig ook net, maar… dat natuurgeweld trotseren is best te doen want… hij is onderweg naar z’n grote liefde, “I’m drivin’ in the drivin’ rain. It’s dark as night and I can’t see a thing. I’m drivin’ in the drivin’ rain, ‘til I’m in your arms again.” Is dat mooi of is dat mooi! Een lekker stampende melodie met keys en drums, lekker lopend ook. Mooie korte gitaarsolo en ook nog een keer aan het eind van het nummer. Mooi!
Soms is het tegen beter weten in, je wilt ook nog niet waar hebben dat het voorbij is, ondanks dat je voelt dat je het allebei wel weet en zo lang het kan doe je nog alsof… Heartbreak In Disguise, de vocals van Jackie Wilson geven de nodige soul aan dit ook weer mooi lopende nummer met deze verdrietige tekst. Ik zeg het vaker: Twijfel is het ergste wat er is. Is je liefde nog echt of doe je maar alsof en is die liefde een Heartbreak In Disguise? Mooi.
Ontelbare keren al op dezelfde plek geweest en telkens weer terug komend, met je vrienden, bij het kampvuur, in dat ruwe berglandschap waar je keer op keer vaststelt dat het leven goed is, mooi is, de herinneringen waard blijven herinnerd te worden, Let It Shine! Dit is het derde nummer op dit album en zoals je hierboven kunt zien is dit, samen met nummer 7, een meer country-gericht nummer, met passende bezetting. Heel mooi het herhalende Let It Shine, mét de backing vocals!
Een absoluut ge-wél-dige tekst, Always A Woman. Een waarheid als een hele kudde koeien! Het is altijd een vrouw! Altijd! Goed of slecht, het is altijd een vrouw! Want mannen, laten we eerlijk zijn: Waar zouden we zijn zónder een vrouw. Of dat nu een moeder of een partner is, ach, menige man kan nog geen eitje bakken, wie ruimt altijd de rotzooi op die een man heeft gemaakt? Nou dan! Zoals gezegd, een prachtige tekst waarin alle voorbeelden voorbij komen die zó “dagelijks” zijn, maar… als ze er maar eens niet was… In Nederland hebben we al jaren zo’n prachtige ode aan de vrouw met het nummer Als Ze Er Niet Is van De Dijk. Prachtig! Prachtig!!! Niets aan toe te voegen, behalve dan de wens dat alle mannen dat eindelijk eens hardop zouden bevestigen!
Als je je portie geluk hebt opgebruikt wordt het oppassen geblazen want meestal heb je “onderweg” al de nodige signalen gemist die er al op wezen dat het vandaag of morgen allemaal anders zou gaan. Luck Runs Dry, een vrij cynische melodie, lekker bijtend gitaarspel en terecht! Hoeveel geluk je ook aan je achterste hebt hangen, niets is eindeloos! Lekker stoempend gezongen, bijna pratend, met overduidelijke voorbeelden en… abrupt eindigend, om daarmee duidelijk het punt aan te geven waarop Luck Runs Dry!
Vooraf verwachtte ik dat Placencia Nights iets met “placenta” te maken zou hebben, maar niet dus. “Placencia” is een begrip dat voorkomt uit het Latijnse “placentia”, wat staat voor een aangename plaats, een aantrekkelijke leefomgeving. Niet zo vreemd dat er in Belize, het kleine land in Midden-Amerika,
naast Guatemala en zuidelijk van Mexico, een schiereiland bestaat met de naam Placencia, een tropisch walhalla met schitterende stranden, oorspronkelijk een gebied waar de Maya’s leefden… En over deze omgeving zingt Mike in Placencia Nights, dromerig, romantisch, en benieuwd naar wat voor moois het leven nog meer in petto heeft! Heel, heel mooi. Ook mooi gedragen door de toetsen van Kevin McKendree die je, zoals ik al zei, niet voor niets zo vaak tegenkomt! “…just another night, here in Belize.” Heel mooi!
Waar gebeurd! Goin’ Back To Memphis. Beginnend bij een reis naar Memphis in 1962 met z’n vader, “op weg” naar artiesten als B.B. King en Booker T. Jones en eindigend bij de laatste wens van z’n vader om na zijn overlijden, begraven te willen worden “onder” de fameuze Pyramid in Memphis, het schitterende en beeldbepalende gebouw in Memphis van vooral veel glas. De ontstaansgeschiedenis van deze Pyramid is inderdaad terug te voeren naar de piramides in Egypte. Een mooi verhaal!
Weer terug naar de dagelijkse beslommeringen waarin het niet altijd makkelijk is om bijvoorbeeld op tijd alle rekeningen te betalen. When The Bills Come Due. Een mooi lopende melodie met een hele praktische schets van hoe het er soms aan toe kan gaan. Denk bij ons maar heel gewoon aan de toeslagenaffaire. In veel situaties wordt gewoon vergeten dat het altijd om ménsen gaat!
Miljoenen mensen zijn afhankelijk van het water uit de Chattahoochee-rivier in het zuidoosten van Amerika, de natuurlijke grens tussen Georgia en Alabama én deels tussen Georgia en Florida. Er ligt ook een plaats aan met dezelfde naam die oorspronkelijk afkomstig is, hoe kan het anders, van het Indiaans begrip voor “rocks marked” en “painted rock” omdat het ook langs de al vaak bezongen Blue Ridge Mountains loopt. Een mooie wervende tekst waarin Mike als een soort VVV-medewerker de streek aanprijst. Werkelijk álles is er mooi en prachtig en als het zo ver is, wil hij er ook graag begraven worden, in die streek, bij z’n familie en z’n roots! Een beetje in de stijl van Dr. John zingt Mike dit mooie lied. Met vocale backing door Jackie Wilson. Mooi, met veel piano!
Roll Chattahoochee Roll.
Oh Lonesome Me, ja echt, de inmiddels toch wel “draak” van Don Gibson, in een uitvoering van Mike Guldin… die doet denken aan de Travelin’ Wilburys. Lekker stevig, lekker snel en hartstochtelijke harmony vocals van Jackie Wilson, een melodieuze gitaarsolo. Als je Mike zou vragen waarom hij überhaupt dít nummer heeft opgenomen, zou zijn antwoord, terecht, kunnen zijn: “While I Can.” En inderdaad, op deze manier is er óók van te genieten!
Deadwood (County Libe) over een saloon die Mike al heel lang in bezit heeft en waar dingen zijn gebeurd die maar beter vergeten kunnen worden… Uiteraard wordt er veel gepokerd en Mike maakt duidelijk wanneer je rustig door kunt gaan (met bluffen) en wanneer het verstandiger is je verlies te nemen. Mooi helder gitaarspel in dit verhaal (..).
Het is waar. Mike drinkt teveel, zegt z’n vrouw tenminste en al dat kaarten levert ook niets op maar Mike is er van overtuigd dat hij die manier van leven, vandaag… óf morgen… achter zich laat. Down The Hatch. Een onmiskenbare saloon-song mét onmisbare tingeltangel op piano. Een gezellige afsluiter van dit puike album!
‘While I Can’ is gebleken een heel toepasselijke albumtitel te zijn. Want dat Mike Guldin “iets” kan dat wordt ruimschoots bewezen in de twaalf gevarieerde nummers met persoonlijke verhalen, roots en herinneringen, hét leven en meer van dat alles waar al eeuwen over gezongen wordt, als klassiek ontstane blues en ook als blues met een eigentijds onderwerp, zoals wanneer Mike in Down The Hatch eerst in een alcoholslot in z’n auto moet blazen voordat de auto überhaupt start.
Een hele mooie mix dus, een heel fijn album zonder zwakke nummers met uiteraard uitschieters, zoals Driving Rain, Let It Shine, Luck Runs Dry, Placencia Nights, Roll Chattahoochee Roll en ook Oh Lonesome Me!
Dus, zonder flauwekul, een album zonder flauwekul! Van harte aanbevolen!
Tracks:
01. Driving Rain
02. Heartbreak In Disguise
03. Let It Shine
04. Always A Woman
05. Luck Runs Dry
06. Placencia Nights
07. Goin’ Back To Memphis
08. When The Bills Come Due
09. Roll Chattahoochee Roll
10. Oh Lonesome Me
11. Deadwood (County Libe)
12. Down The Hatch
Website: https://mikeguldin.com/