Review: City Blues Connection – Live At Rockhouse Salzburg
City Blues Connection – Live At Rockhouse Salzburg
Format: CD – Digital / Label: AAA Culture
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Salzburg, stad van Mozart en The Sound Of Music en natuurlijk het in Oostenrijk wereldberoemde Rockhause, zeg maar de Paradiso van Oostenrijk. Daar ging een lange geschiedenis aan vooraf voordat er überhaupt zoiets als een “Rockhouse” was. Ontevreden over het gebrek aan podia voor “moderne” bands vond er in 1981 een protestfestival plaats waar in drie dagen 19 bands optraden met als beloning 25 aangiftes vanwege verstoring van de openbare orde, maar zoals zo vaak, als er een beweging in gang is gezet is die niet meer te stoppen en dat leidde na heel veel politiek geharrewar in 1990 tot het besluit het pand van een grote wijnhandel om te bouwen tot “Rockhouse” een poppodium dat inmiddels niet meer weg te denken is uit de Oostenrijkse muziekscene.
Bijna dagelijks vinden er optredens plaats, er worden workshops georganiseerd en in het bijbehorende restaurant kun je lekker eten. Mocht je binnenkort, heel toevallig, in Salzburg zijn, waarom niet, dan treedt op 26 januari Todd Sharpville op en op 23 februari Scott H. Biram!
Duidelijk dus dé perfecte locatie voor de City Blues Connection om er een groot, dampend en stampend concert te geven op 2 oktober 2025, waarvan een weergave is uitgebracht op het AAA Culture-label.
Naast de vaste bezetting werden een aantal gasten uitgenodigd mee te doen aan dit drie uur durende optreden wat men heeft samengevat tot ruim 70 minuten. Een soort best of? We gaan het meemaken!
Voor de afwisseling is er weer eens een keer zéér uitgebreide info beschikbaar gesteld, met een compleet boekwerkje met daarin veel foto’s van het optreden. Compliment! Ik heb niets hoeven te zoeken!
Onderdeel van die uitgebreide info is ook een zeer compleet overzicht van wie er allemaal meedoet en op welke instrumenten of vocals. Het overzicht is zelfs op alfabetische volgorde van voornaam opgesteld! Daar gaan we:
– Alois Stöckl op keyboards op (7, 12 t/m 15, 17, 18 en 20) background vocals op (9 en 20)
– Anne Bischow op lead vocals op (13) en background vocals op (14, 17 en 20)
– Bernhard Galler op rhythm gitaar op (7, 9, 12 t/m 15, 17, 18 en 20) en lead gitaar op (20)
– Franz Neumeier op bariton saxofoon op (7, 9, 13, 15, 17, 18 en 20) en klarinet op (6)
– Hermann Mayr op trombone op (6, 7, 9, 13, 15, 17, 18 en 20)
– Hubert Graßl op sousafoon! op (4 en 6)
– Kurt Gersdorf op alt saxofoon op (6, 7, 9, 13, 15, 17, 18 en 20)
– Markus Gorofsky op trompet op (6, 7, 9, 13, 15, 17, 18 en 20)
– Lydia Stone zingt de lead vocals op (7 en 13) en backing vocals op (14)
– Norbert Egger, de Master of Ceremonies, zingt de lead vocals op 4, 6, 8 t/m 10, 12 t/m 15, 17, 18 en 20), elektrische slide gitaar op (8 t/m 10, 12 t/m 15, 17, 18 en 20), akoestische gitaar op (4 en 6) en tenslotte ook nog resonator gitaar op (2)
– Michael “Michi” Kreipl, als gast, op gitaar
– Norbert Kreipl op bas op (2, 7 t/m 10, 12 t/m 15, 17, 18 en 20) en background vocals op (9, 10, 14, 17 en 20)
– Stefan Kreipl, da’s makkelijk, die speelt drums op alle nummers
– Steve Baker op harmonica op (2, 4, 8 t/m 10, 12 t/m 15, 17, 18 en 20) en zingt tenslotte de background vocals op (4, 10, 12, 14, 15, 17, 18 en 20)
Een flinke bezetting die garant moet staan voor een heerlijke blues party met volgens de tracklist 21 nummers maar dat zijn er in werkelijkheid een paar minder omdat er tussen de nummers soms een Interlude zit als overgang naar het volgende nummer en vóór de toegift worden, terecht, de bandleden voorgesteld.
De opening Opening And Coming In bestaat uit tien seconden applaus waarvoor Norbert Egger bedankt maar daaruit valt af te leiden dat het welkom en de aankondiging dat het optreden gaat beginnen net hiervóór heeft plaatsgevonden…
Alle reden gelijk door de gaan naar Slidin’ To Call For Action, een trage blues op slide met enkele “bijgeluiden” waarna de harmonica van Steve Baker meegaat doen. Een lekker ontspannen begin! Mooi met een dankbaar publiek!
Na een gesproken Interlude 1 volgt Fishing Blues waarin Norbert duidelijk maakt hoe “belangrijk” het is dat je méér vis vangt dan de buurman naast je. Hubert Graßl komt erbij op z’n sousafoon. Altijd indrukwekkend en toch beregezellig, zeker als Steve Baker weer z’n harmonica in de strijd gooit. Voor al die gevangen vis heeft Norbert ook nog een aantal bereidingstips! Een lekker gezellige Fishing Blues.
In Interlude 2 wordt het volgende nummer aangekondigd, Anna Liza. Veel blazers om een New Orleans-sfeertje bij elkaar te blazen om de loftrompet (..) af te steken over Anna Liza waarvan Norbert zeker is dat “she’ll always be mine.” Maar even later geeft die schattige Anna Liza toch maar mooi aan dat ze Norbert niet nodig heeft…!
Zonder onderbreking gaan we verder met T’ain’t Nobody’s Business If I Do waarin Lydia Stone de vocals voor haar rekening neemt. Lekker onverschillig, lazy gezongen! Veel mooi trompetspel in een fijn lopende melodie.
Weepin’ ‘n’ Moanin’ met weer tijd voor een prominente gitaarpartij met harmonica terwijl de vocals weer voor Norbert zijn. Een stevig nummer, échte dikke vette blues met een mooie slide en grappige tussenstukjes vorm gegeven door nog steeds de slide van ook Norbert. Gezellig drums om de melodie vast te houden tijdens een hele beste harmonica-solo! Met al die variatie: Top!
De sfeer zit er goed in, dolenthousiast publiek en een mooie gelegenheid het hoger op te zoeken in Mr. President, niet die van Randy Newman, maar toch, qua inhoud ook een kritische benadering van dat belangrijke ambt… Mooi massaal geblazen, harmonica eronder, lekker swingend, veel slide en met elkaar een super gezellige boel!
Nog even door in hetzelfde sfeertje, nu met Muddy Waters, een iets andere uitvoering dan je zou verwachten met een lekkere roffel aan het begin, de swing is onverminderd aanstekelijk en álle blues grootheden worden genoemd met een heerlijke harmonica, een bescheiden drums en een bijna country-achtige slide en zoals te doen gebruikelijk wordt er geestdriftig meegeklapt…!
In Interlude 3 wordt Leave You In The Morning aangekondigd, door Norbert omschreven als hun “titelsong”… Met zo’n titel is het bijna logisch dat de backing vocals door de mannen gezongen worden, maar het blijkt dat de heren er alle reden voor hebben to Leave You In The Morning en zo dendert die trein met ge-
zellige en goed uitgevoerde muziek vrolijk verder in de wetenschap dat we nog lang niet ons eindpunt hebben bereikt. Mooi!
Mijn voeten staan niet stil en mijn vingers trommelen onophoudelijk mee op het bureau! Wat zegt dat? Oké, zijn we het daar over eens! Terwijl het publiek nog enthousiast nageniet van Leave You In The Morning, is de band al begonnen aan What My Boss Wants waarin Norbert en Sylvia de vocals met elkaar afwisselen. Het is een nummer van bijna 7½ minuut dus dat betekent alle ruimte voor solo’s terwijl eerst nog een couplet gezongen wordt door Lydia én Anne Bischow maar dan, aan de credits hebben jullie al gezien dat de blazers álle ruimte krijgen om te excelleren maar vlak ook de bijna agressieve keyboards van Alois Stöckl niet uit, gevolgd door de harmonica van Steve Baker waarna er symbolisch al een aanloopje wordt gemaakt naar het volgende nummer, ook al gaat het hier qua tekst nog maar om een protest tegen een té veeleisende baas, What My Boss Wants. Ook top!
Voor een land als Oostenrijk een gewaagd nummer met Wir Steh’n Gemeinsam Gegen Rechts ! Als recensent móet ik altijd neutraal zijn maar dit is toch even een nummer, zeg! Laat aan duidelijkheid niets te wensen over! Hoe dan ook een stevige rocker!
Een weloverwogen keuze om als volgende nummer This Angel te brengen…? Ook weer een lekkere vlotte boogie waarin This Angel veelvuldig wordt opgeroepen tot “talk to me, baby!” En voor welk onderwerp dan ook (..), praten kan geen kwaad, meer van elkaar begrijpen hoeft zeker niet te betekenen dat je het eens wordt met elkaar! Lijfspreuk van Edward Said, mét Daniel Barenboim, oprichter van het West-Eastern Divan Orchestra was altijd: Knowledge is the beginning of understanding! “Was” want hij is inmiddels overleden. Maar niet voor niets besluit dat West-Eastern Divan Orchestra hun optreden vaak met het slotkoor uit de bekende 9e symfonie van Beethoven: Alle Menschen Werden Brüder! (En dat op zich vreemde woord “divan” in de naam heeft betrekking op een bundel van Goethe.) Het bijzondere aan dit orkest is dat er nationaliteiten en religies broederlijk en zusterlijk mét elkaar spelen. Palestijnen en Israeli’s en meer van dat soort door “grote mensen” gemaakte tegenstellingen! De orkestleden zijn allemaal jong of jong volwassen, oftewel:
De jeugd heeft de toekomst om dan gelijk maar even aan te sluiten bij het vorige nummer…
Na Interlude 4 waarin gewezen wordt op de toen komende verkiezingen, der Wahlkampf, volgt More Shame, een fijne midtempo melodie met een link naar Shame, Shame, Shame van Shirley & Company, bij ons een vrij grote hit in 1975. Met een mooie gedempte trompetsolo wordt er naar verschillende politici verwezen, met eentje in het bijzonder, om ze een opdracht mee te geven om “het beter te gaan doen” dan tot nu toe, want anders… Shame, Shame, Shame on you! Toch een prettige manier om een serieuze boodschap over te brengen, More Shame dus! Mooi!
Zonder schande kan er overgegaan worden op Playing Blues met een orkestraal uitgevoerde instrumentatie, bijna als een big band met duidelijk aanwezige blazers waar de harmonica gelijke tred mee weet te houden. En Norbert maakt duidelijk dat, of het nu rock, soul of iets anders genoemd wordt het altijd neerkomt op een vorm van Playing Blues! En zo is het maar net!
Interlude 5 betekent het voorstellen van de bandleden met enthousiaste reacties van het dankbare publiek waarna het dan de beurt is aan het laatste nummer, in ieder geval op dit album: She’s Great. Een intro à la Shake Your Moneymaker waardoor de sfeer nog een stukje enthousiaster wordt in een lofzang op “my girl” waarvan alle goede eigenschappen bezongen worden om te concluderen dat She’s Great. Iedereen van de band komt weer even voorbij in een solo. Een mooie en “grote” afsluiter van dit topoptreden. De niet met name genoemde maar wel aanwezige dansers worden ook bedankt en dat was het dan.
Geweldige muzikanten, stuk voor stuk topper op hun instrument en de samenwerking, de overgangen in de nummers verloopt vlekkeloos waardoor de feestelijke sfeer vastgehouden en zo mogelijk nog beter wordt en dat kan alleen maar als je goed ingespeeld bent op elkaar! Het publiek klapt de handen blauw en vraagt om meer, een verzoek dat door Norbert ingewilligd wordt, maar… niet voor ons. Voor ons zit het er op!
Ik heb volledig genoten van de City Blues Connection! Wat een vaklui! En dat traditionele Duitse accent in het Engels, dat hoor je op enig moment niet eens meer. Top dus!
Mijn favorieten: Weepin’ ‘n’ Moanin’, Muddy Waters, Leave You In The Morning, What My Boss Wants, More Shame en She’s Great.
Thuis een verjaardag of een feestje? City Blues Connection met ‘Live At Rockhouse Salzburg’ is een garantie voor succes!!!
Tracks:
01. Opening And Coming In
02. Slidin’ To Call For Action
03. Interlude 1
04. Fishing Blues
05. Interlude 2
06. Anna Liza
07. T’ain’t Nobody’s Business If I Do
08. Weepin’ ‘n’ Moanin’
09. Mr. President
10. Muddy Waters
11. Interlude 3
12. Leave You In The Morning
13. What My Boss Wants
14. Wir Steh’n Gemeinsam Gegen Rechts
15. This Angel
16. Interlude 4
17. More Shame
18. Playin’ Blues
19. Interlude 5 Introduction Of The Musicians
20. She’s Great
21. Encore Calls And Feature Of The Dancers
Website: https://aaa-culture.com/cbc