Review: Dudley Taft – Fire Horse
Dudley Taft brengt met ‘Fire horse’ een energiek bluesrockalbum vol stevig gitaarwerk en persoonlijke momenten
Dudley Taft – Fire horse
Format: CD / Digital
Label: Self-Release
Release date: 30 oktober 2026
Tekst: Gerrit Schinkel
Dudley Taft (4 juli 1966, Washington, DC), achter-achterkleinzoon van de 27e president van de Verenigde Staten William Howard Taft (1857 – 1930), is een Amerikaanse bluesrock muzikant.
Zijn muzikale carrière begon in 1990 toen hij zich als tweede gitarist voegde bij de in Seattle gevestigde band Sweet Water. In 1991 verscheen hun debuutalbum ‘TER’. In 1995 richtte Taft de rockband Second Coming op.
Nadat hij begin jaren 2000 Second Coming had verlaten richtte hij Omnivoid op. In 2007 richtte hij weer een nieuwe band op, de bluesrockband Dudley Taft Band, de band waar hij nu de voorman van is. In 2010 bracht de band hun debuutalbum ‘Left for dead’ uit.
Hoewel de plannen waren om in 2026 een live album uit te brengen verscheen vorige maand ‘Fire horse”. De titel van dit nieuwe album verwijst naar het feit dat 2026 het Chinese jaar van het vuurpaard is.
Het Chinese jaar van het vuurpaard komt één keer in de 60 jaar voor, de laatste keer was in 1966. Het geboortejaar van Dudley Taft, en omdat hij zich had verdiept in het Chinese jaar van het vuurpaard, een mooie aanleiding om zijn nieuwe (concept) album ‘Fire horse’ te dopen.
Taft draagt het album ook op aan zijn geliefde hond Django (vernoemd naar Django Reinhardt), die altijd een trouwe metgezel was bij de opnamen, maar tijdens het mixproces van het album is overleden.
De titel van het openingsnummer Warmup song dekt helemaal de lading. Een keiharde opener met spetterend gitaarwerk. Een echte opwarmer. Fire inside dendert daarna de geest van het vuurpaard oproepend stevig door.
De straffe ritmesectie doet naast de loeiende gitaarsolo en de mooie backing vocals van zich spreken in de energieke rocker Wasted land. Vlammende gitaarriffs zijn er weer in de traditionele hardrocker Sleeping at the wheel.
Gas wordt teruggenomen in de lyrische liefdesballad She loves me, waarna de splijtende gitaarsolo’s weer alle aandacht opeisen in het stevige I raise a glass to the brave. In One by one brengt Taft een melodisch rockende ode aan overleden muzikale helden.
Uitbundig is de zang en gaan de gitaarsolo’s weer door merg en been in It speaks to me. De zang van Taft is in So empty enigszins anders dan in de vorige songs, maar het typische vlammende gitaarwerk blijft.
Het voorlaatste nummer Stolen days is een prachtige intieme ballad waarbij de zang van Taft bij mij herinneringen oproept aan de stem van Colin Blunstone.
Het is weer genieten van die lyrische gitaarsolo. Het zes minuten lange slotnummer Duel in the desert is een dampende soms onheilspellende instrumental met veel gevarieerd gitaarwerk.
Conclusie:
‘Fire horse’ is een zeer sterk, energiek en passievol album.
Tracks:
01. Warmup song
02. Fire inside
03. Wasted land
04. Sleeping at the wheel
05. She loves me
06. I raise a glass to the brave
07. One by one
08. It speaks to me
09. So empty
10. Stolen days
11. Duel in the desert
Line up:
Dudley Taft – gitaar, zang
Nick Owsianka – drums
Bennet Holland – keyboards
Dave Marks – bas, extra keyboards en percussie
Ashley Charmae – backing vocals
Website: www.dudleytaft.com
Lees ook:
Wil je meer ontdekken van Dudley Taft en verwante artiesten? Klik op de titels hieronder om eerdere artikelen op Bluestown Music te lezen.
Review: Robin Trower – Shine
Een recensie van het gitaarwerk op Trowers album uit 2026.
Review: Guy Verlinde – Best of Blues Rock
Een overzicht van dertig jaar bluesrock uit de carrière van Guy Verlinde.
Review: Philip Sayce – Scorched Earth Volume 2 – Live in LA/London
Een livealbum met stevig gitaarwerk en bluesrock.