Review: Gabe Stillman – What Happens Next?
Gabe Stillman – What Happens Next?
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Gulf Coast Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
De jeugd heeft de toekomst. Hiervoor de recensie geschreven van Amani Burnham’s debuutalbum ‘Roots & Wings‘, nu Gabe Stillman die ik niet veel ouder schat dan Amani, maar omdat hij al meer dan tien jaar professioneel actief is, moet hij wel ouder zijn, met zijn derde album ‘What Happens Next?’.
In 2018 debuteerde Gabe met ‘The Grind’, meer een EP want er staan vijf nummers op, liet dat album volgen door ‘Just Say The Word’ in 2021 en nu dus zijn derde album, waarvoor hij de volgende bezetting om zich heen heeft verzameld:
Gabe Stillman op vocals en gitaar
Colin Beatty op bas
Eric Roberts op keyboards
Ray Hangen op drums en dat doet Ray ook op het al even aangehaalde debuutalbum van Amani Burnham!
Alice Spencer op backing vocals
Mark “Kaz” Kazanoff op saxofoon (9)
Anson Funderburgh, die we vaker tegenkomen, op gitaar (5)
Het album van Gabe Stillman verschijnt op Gulf Coast Records, het label, in 2018 opgericht door Mike Zito en Guy Hale, als cd, vinyl en digitaal.
Er staan negen nummers, zeven originele nummers en twee covers en het album opent met de titelsong, What Happens Next?, een door keyboards gedragen nummer waar Gabe met zijn gitaar lekker doorheen soleert. Soulvolle backing vocals, in een zoektocht naar waar je uiteindelijk in het leven terecht komt, wie je bent en wie niet, enz. Een mooi begin!
Zwaar aangezet door z’n gitaar, een tingelende keyboards, en Gabe die zeker niet tevreden is over hoe hij door “haar” behandeld wordt, als was hij Yesterday’s Donuts. Lekker lopende melodie met hele fijne en hartstochtelijk gezongen, bijna geschreeuwde backing vocals!
Met afstand het langste nummer op het album is een hele beste langzame blues, The Man I’m Supposed To Be, waar van alles in zit, van Jimi Hendrix tot Stevie Ray Vaughan, maar de melodie wordt gedragen door de keyboards van Eric Roberts, af en toe op de voorgrond aanwezig, dan weer een stuk rustiger om Gabe alle ruimte te geven voor zijn vocals en fijne gitaarspel in een tekst die verhaalt over wie je ontdekt zelf te zijn en geconfronteerd worden met hoe anderen soms denken dat je bent of zou moeten zijn. Een hele mooie, interessante “strijd” waarin je toch je eigen weg moet zien te vinden en je, in principe, niet zoveel tot niets van de “anderen” aan moet trekken… Een heel mooi uitgewerkt nummer met hele mooie vocals en scherp gitaarspel in dit The Man I’m Supposed To Be!
Een heel andersoortige melodie, heel mooi, weer gedragen door de keyboards, rustige drums en bas en een Gabe die in Someone In My Mirror iemand ziet die “is in pain”, op zoek naar herinneringen, hij ziet “someone who murdered my youth” en die “Someone In My Mirror, I can’t believe it’s me.” Absoluut top gitaarspel!!! Voorlopig het beste nummer waar alle nummers gewoon hartstikke goed zijn!
Net als dat een goede blik in de spiegel niet zelden een confrontatie met je werkelijke ik is, is Gabe zich ook bewust dat hem veel te verwijten valt. Daarom Shame Shame om dat met meerdere voorbeelden duidelijk te maken. “Wanhopige” vocals en perfect scherp gitaarspel, beetje in de stijl van James Hunter, dus ook dit nummer is helemaal okidoki!
Het is inmiddels wel duidelijk dat de keyboards van Eric Roberts een niet te verwaarlozen deel van dit album “draagt”. Zo ook in Screamin’. Mooie, stuwende intro, en “z’n baby” die gek op Gabe is en hem dat wel wil laten uitschreeuwen en niet te missen dat er dan ook zulke vocale uithalen voorbij komen. Hele snelle, scherpe, puike gitaarsolo!
I’ve Got To Use My Imagination, van Goffin en Goldberg, kennen we vooral van Gladys Knight & the Pips van hun hele fijne album Imagination, waar ook hun allergrootste hit Midnight Train To Georgia op staat én een mooie cover van Johnny Nash’ nummer I Can See Clearly Now en… nog veel meer moois, eigenlijk gewoon een hitalbum van Gladys Knight & Pips! Hun debuutalbum voor Buddah Records!!! En ook in de uitvoering van Gabe brengt dit nummer de rust terug.
Lichter in de uitvoering en toch dreigend door de drums in een ontdekking dat “she’s gone” en de “emptiness” die daar het gevolg van is. Heel mooi, rustig, solowerk op de gitaar, lekker lopend, “kleine” backing vocals. Heel mooi! Top! Ook vocaal heel sterk en dieper gezongen door Gabe!
Een prettige herhaling van zetten in Living Your Life waarin het er op- nieuw om gaat wat anderen vinden hoe jij je leven moet leiden Scrooge zou zeggen: “Humbug!” Ga vooral je eigen weg, mét vallen en opstaan! Lekker snel, gitaarspel à la Jan Akkerman à la Brainbox! Mooi stukje “improvisatie” waarna het in dezelfde snelheid toewerkt naar het eind van dit fijne nummer.
Gentle On My Mind, een cover van John Hartford, vooral bekend geworden door Frank Sinatra en Aretha Franklin en natuurlijk ook door Glen Campbell…, vormt de uitsmijter van dit album. Gevaarlijk, zo’n poppy nummer! Dikke bas, tingeltangelende melodie, ja, het is tenslotte Gentle On My Mind… Wel fijn slidend gitaarspel eronder! Het is een lekker, ontspannen lopend nummer maar in verhouding tot de vorige acht nummers valt het wat mij betreft toch wel uit de toon. Wel tekenend voor de kwaliteit van Gabe Stillman dat ie zó’n nummer ook een “fijn” arrangement kan geven.
‘What Happens Next?’ van Gabe Stillman is een heel fijn album, lekker in het gehoor liggend, af en toe iets steviger, gevarieerd in zijn vocalen, niet storende, veel aanwezige keyboards, te prijzen strakke drums en bas, dus ja, aan te bevelen. Heel zeker!
Twee nummers springen er wat mij betreft heel duidelijk boven uit: Someone In My Mirror en I’ve Got To Use My Imagination.
Andere nummers die ik ook als “favorieten” wil bestempelen, zijn de titelsong What Happens Next?, Yesterday’s Donuts en The Man I’m Supposed To Be.
Oftewel: Een héél fijn album!
Tracks:
01. What Happens Next?
02. Yesterdays Donuts
03. The Man I’m Supposed To Be
04. Someone In My Mirror
05. Shame Shame
06. Screamin’
07. I’ve Got To Use My Imagination
08. Living Your Life
09. Gentle On My Mind
Website: https://www.gabestillman.com/