Review: Julian James And The Moonshine State – Prey To The Crow
Julian James And The Moonshine State – Prey To The Crow
Format: CD -Digital / Label: Independent
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Een beetje verwarrend is het wel: Julian James and the Moonshine State met als basis het duo en partners Julian James en Beci Kate. Er is namelijk nóg een duo dat ook optreedt onder de artiestennaam Moonshine State!
Maar goed, ik beperk met hier dan toch maar tot de Australische Julian James and the Moonshine State met Julian James op vocals en gitaar
en zijn partner Beci Kate op vocals en percussie. Samen toeren ze zo ongeveer het hele jaar rond en wat dat betreft mag het een wonder heten dat ze überhaupt tijd hebben gevonden een album te maken.
Dat deden ze niet in hun “eentje”. Matt Fell produceerde het album waarop Pete Denahy op fiddle een feestvreugde verhogende bijdrage levert én nóg meer energie werd binnen gebracht door de Hussy Hicks, bestaande uit de werkelijk meesterlijk gitaar spelende Julz Parker die ook de vocals doet net als Leesa Gentz die meestal de lead heeft in de vocals en daarnaast ook gitaar speelt en percussie. Jules bespeelt dan ook nog de woodbox met haar voeten én ze draagt meestal een hoedje of een pet…! Beide dames treden meestal blootvoets op en soms doet Tracy Stephens mee op bas.
Tenslotte doet in het laatste nummer Charlie Musselwhite mee op z’n harmonica in een versie van Muddy Waters’ Catfish.
Deze band from “Down Under” loopt inmiddels ook al weer een aantal jaartjes mee en heeft daarin de volgende albums uitgebracht:
‘Whiskey And The Devil’ (2017), ‘Silver Spade’ (2019), ‘Devil Town’ (2021) en wat mij betreft het beste album tot nu toe ‘Live At The Star’ uit 2022 met daarop een fantastische uitvoering van Can’t Be Satisfied van Muddy Waters!
Dit nieuwste album ‘Prey To The Crow’ is in eigen beheer uitgebracht op cd en vinyl (https://www.julianjames.com.au/home) en is ook digitaal beschikbaar.
Er staan elf nummers op en het eerste daarvan is Levee, een lekkere, vlotte melodie, heldere percussie, lekker stuwend gitaarspel. Bescheiden background vocals van Beci en een diepe bas, terwijl het blijft regenen en er zorgen zijn of de dijk het houdt…
Black Mattie, een traditionele bluesmelodie over de arme gekleurde medemens “who ain’t got no change of clothes…” Lekkere diepe gitaar, swampy krassend. En het nummer gaat lekker stuwend verder met een herhalend “Oh, Black Mattie.”
Een niet zo heel traditionele country fiddle van Pete Denahy in Paperbark, de Australische Melaleuca-boom met een dunne afbladerende bast die lijkt op papierlagen, waarom de boom ook wel papierboom wordt genoemd. Er is ook variant die theeboom heet, niets met thee te maken heeft maar waarvan een oliesoort uit de bladeren gewonnen kan worden die door de aboriginals gebruikt werd om koorts te genezen. Julian bezingt dan op een romantische manier dat zij, Beci?, zit te genieten van de “breeze of the paperbark”. Mooi.
Nog een keer zo’n lekkere fiddle-intro, samen met zware aanslagen op de drums, langzaam, bijna dreigend, gaat er om dat “Julian” gearresteerd wordt in Black Jack County Chains en zoals de titel al verraadt in de kettingen wordt geboeid en afgevoerd. De drums slaat “dóór”, de fiddle ook tot op een nacht als de sheriff ligt te slapen en hij door z’n eigen zware kettingen wordt vermoord. Niet zo heel geweldig vredelievend allemaal maar de gedachte overheerst dat nu niemand meer met die zware kettingen hoeft te lopen! Ook een vorm van een happy end…
Nog iets nadrukkelijker country in een traditionele country-melodie waarin Julian een variant zingt op Hoe Sterk Is De Eenzame Fietser van Boudewijn de Groot… “maar liever dat nog dan het bord voor de kop van de zakenman…”, waar Julian nu blij is dat hij niet een “banker” is, iemand dus met een Monied Mind. Ik kan het niet laten te verwijzen naar het toneelstuk van De Verleiders (Pierre Bokma, George van Houts, Victor Löw, Tom de Ket en Leopold Witte) met als titel Door De Bank Genomen. Een heel klein tipje van de sluier: Als je een hypotheek of lening afsluit bij de bank, krijg je geen geld maar een getal op je bankrekening bijgeschreven. Wat je aan de bank terug betaalt is echter écht geld… Mocht ik iemand hiermee getriggerd hebben, je vindt het toneelstuk op YouTube.
In Nederland kennen we het spreekwoord “Een spierinkje uitwerpen om een kabeljauw te vangen”, in het schaken offer je een klein stuk zoals een pion in een poging de partij uiteindelijk te winnen. Dat heet een gambiet, The Gambit dus. Een “gemeen” intro, thrillerachtig zelfs, in een verhaal met ongeveer
dezelfde strekking als hiervoor beschreven. Lekker dreigende en zeurende melodie! “Lines are blurry between wrong and right,” Mooie regel! Vooral het instrumentale maakt het nummer zó sterk!
Take My Hand begint met een heerlijke slide, veel percussie erachter en gezamenlijk een uitnodiging gezongen to Take My Hand. Geen plan, geen idee verder, gewoon doen. Oef! Dit is wel heel erg mooi! Romantisch, klatergoud! Top! Gewoon, “Take My Hand, just you and me! Top!
White Lightning. Je zou denken dat het over een heldere bliksemflits gaat. Niet dus. Hoewel… White Lightning staat voor een illegaal gestookte maiswhiskey, ook bekend als Moonshine Whiskey, een kleurloos mengsel met een hoog alcoholpercentage met snel “resultaat”. Dus toch een “bliksemflits” Kort, met veel fiddle gespeeld nummer. Wel vrolijk maar dat was ook te verwachten… en vandaar dus ook Moonshine State?
Een mooie dromerige intro voor Broken Man, heerlijke keyboards en fiddle eronder/erachter en min of meer de kater na een gevecht. “Blood runs down.” Mooi gezamenlijk gezongen met Beci wat meer op de voorgrond zodat er een echt duet ontstaat, waar ze jammer genoeg, wat mij betreft te vaak, teveel op de achtergrond zingt. Ze heeft namelijk een hele mooie, warme stem, een mix van Rita Coolidge en Judy Collins… Broken Man, “she takes me as I am.” Dat dan gelukkig weer wel in dit mooie nummer met eenvoudig maar heel fijn gitaarspel.
De titelsong Prey To The Crow, is ook al als single uitgebracht. Internationaal misschien een juiste keuze omdat het als een line dance klinkt, inclusief fiddle en handclaps. Teleurgesteld in de traditionele religies ontdekt Julian dat hij net zo goed kan Prey To The Crow… Nogal een overgang, van Jezus naar Prey To The Crow…!
Aan alles komt ooit een eind, zo ook aan dit album van Julian James and the Moonshine State ‘Prey To The Crow’, maar niet nadat Julian het toetje tot het laatst hebben bewaard: Catfish. zoals gezegd met Charlie Musselwhite op harmonica. Een mooie uitvoering, lekker stuwend, veel handclaps en natuurlijk
het overbekende maar niet minder heerlijke harmonica-spel van Charlie Musselwhite, bescheiden maar wel aanwezig. Ook met veel uithalen gezongen door Julian. En die Muddy Waters heeft ons toch maar een mooie rits klassiekers nagelaten die door ontelbaar veel artiesten dankbaar gecoverd zijn! Zoals ook Julian James die ons Catfish presenteert als een puike af- sluiter van zijn nieuwste album!
Zoals ook met het eerdere werk van Julian James heb ik “vol” genoten van dit album. De stemmen van Julian en Beci zijn prettig om naar te luisteren, muzikaal zit het ook allemaal erg goed in elkaar. Lekker gitaarspel, de Hussy Hicks!, de andere instrumenten, kortom een aanbevolen album met voor mij de volgende absolute favorieten: Levee, Paperbark, Monied Mind, The Gambit, Take My Hand, White Lightning en natuurlijk Catfish!
Tracks:
01. Levee
02. Black Mattie
03. Paperbark
04. Black Jack County Chains
05. Monied Mind
06. The Gambit
07. Take My Hand
08. White Lightning
09. Broken Man
10. Prey To The Crow
11. Catfish
Website: https://www.julianjames.com.au/home