Review: Terry Robb – Howlin’ Waters
Terry Robb – Howlin’ Waters
Format: CD – Digital / Label: New Folk Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Terry Robb, met vanaf 1982 15 solo-albums, levert met ‘Howlin’ Waters’ z’n 16e album af. Een fraaie woordspeling in de albumtitel met een verwijzing naar
twee grootheden van de bluesmuziek!
Op het album wordt Terry die zelf natuurlijk gitaar speelt en soms ook zingt, bijgestaan door:
Dave Captein op contrabas
Gary Hobbs op drums
Eddie Parente op viool
David Vest op piano
Lisa Mann op vocals en elektrische bas
Hank Lionhart en Ray Meredith op backing vocals
Dave Captein en Gary Hobbs vormen met Terry de kernbezetting van hun muzikale avonturen, zoals ook op het vorige album van Terry ‘Confessin’ My Dues’.
Terry Robb is niet de eerste de beste want hij heeft het podium al gedeeld met grootheden als Buddy Guy, Steve Miller en Robin Trower om er maar een paar te noemen. Daarnaast werd zijn muziek gebruikt in de serie The Game Of Thrones dus ja, die Terry die kan wel iets…
Uitgebracht op New Folk Records herbergt het album 13 overwegend vrij korte nummers, maar onder het motto: Kort maar krachtig, opent het album met de St. Charles Street Rag, een nummer van Dizzy O’Brien en een rag is het, voortdurend herhalende melodielijnen waar toch telkens variatie in aangebracht wordt zonder dat je dat echt merkt. Een puik begin van dit album.
Net zo lekker, iets helderder nog en korter op de snaren, is het mooie Alleluia Shuffle, niet echt een shuffle vind ik maar ik heb er dan ook geen verstand van, in technische zin… Ik ben niet muzikaal onderlegd zoals het zo mooi heet, ik ben slechts een genieter! Mooi.
De contrabas begint aan Back Door Mirror, lekker donker, lekker diep, waarna de drummer er bij komt en ook de gitaar van Terry, funky/jazzy. Een beetje “zwemmende” melodie waar op enig moment Terry boven uit komt met fabelachtig snel en scherp gitaarspel. Heel anders dan de vorige twee nummers maar niet minder goed. Lekker groovy! Af en toe klinkt er een beetje “Hot Club de France” doorheen.
Hoeveel nummers zouden er geschreven zijn met “train” in de titel? Op dit album ook zo’n nummer, One Way Train, waarop Lisa, Hank en Ray de vocals verzorgen, terwijl Eddie ook zijn viool laat swingen. Inderdaad een mooi voortstuwende melodie, “Feel like I’m riding on a One Way Train to sorrow”. Een fijne herhaling van stukjes tekst met daarna de instrumenten. Een lekker en zonder meer aanstekelijk nummer! En op tijd uitstappen zou ik zeggen…
Iedereen heeft dat wel eens. Je voelt je goed, bent tevreden, alles gaat goed, maar nu even niet. Dat is precies wat Terry overkomt in But Not Now. Een in verhouding langzame blues met Terry op vocals, zijn prachtige gitaarspel niet vergetend! “I used to be alright, but not now.” Absoluut top door het fabelachtige sliden van Terry, in dezelfde kwaliteit als Duane Allman, quasi speels maar zó verschrikkelijk goed!
Geen kans om het koud te krijgen want Terry is in staat om een welhaast Zuid Europese warmte te creëren in When It Gets Cold. Eén grote doorlopende solo van bijna 2½ minuut! Top. Hoe mooi kan één enkel instrument zijn?!
Meer quasi rommelige, slepende blues in Boogie In 7, mooie herhalende instrumentatie met vocals, het swingt ouderwets de pan uit, ook door het frisse vioolspel van Eddie en het doortimmerende werk van drums en bas en kort, afgeknepen gitaarspel. Ook mooi.
Waar Terry in de albumtitel twee namen van helden uit de blues combineert doet hij dat in Hobbs Captein ook om daarmee ruimte te geven aan bassist Dave Captein en drummer Gary Hobbs die Terry prominent begeleiden in een heel fijn, gevoelig nummer waarin dan ook nog Terry de nodige lichtheid en speelsheid weet aan te brengen. Ook dit is absoluut top! Ik laat in het midden of dit nu een bluesnummer is of een jazznummer. Naar mijn smaak zeker het laatste. In ieder geval een onvoorstelbaar vol en “volwassen” nummer!!!
Fires In The Country gaat weer lekker snel tekeer, als er brand is heb je ook geen tijd te verliezen! Wat een heerlijke gitarist is die Terry Robb toch!!! Heerlijke solo! Daardoor top!
En dan gaat het letterlijk naadloos over in Katie And Arnie en hoe snel het ook is, de melodielijnen hebben op een eigen manier iets van een “etude voor gitaar” omdat de meeste melodielijnen een aantal keren herhaald worden. Goed gevonden wat mij betreft en heel fris. Mooi.
Ride To Ticino, het zuidelijkste kanton van Zwitserland, in de andere landstalen Tessin geheten. Belangrijkste/bekendste plaatsen zijn Lugano, Locarno en Bellinzona. En naar die omgeving neemt Terry ons mee in een pastorale melodie, bijna dansend. Je waant je op een terras met een panoramisch uitzicht over de omgeving waardoor je helemaal tot rust komt. Dát is wat dit nummer met je doet. Mooi.
Ter afwisseling weer een vocaal nummer in een echte blues waarin de zangers vertellen dat ze “Tripped And Fall in love with you” zijn. Heerlijk scherp solospel van Terry, perfecte begeleiding van bas en drums waar de piano van David Vest van de blues een lekkere boogie maakt. En nóg een keer zulk lekker scherp gitaarspel van Terry. Mooi.
Fahey At Bush Park, een nummer dat ook op het tribute-album voor John Fahey onder de titel ‘Friends Of Fahey Tribute’ en waar van Terry Robb ook nog het nummer Impressions Of Susan op staat. John Fahey was een befaamd gitarist die in 2001 overleed op net geen 62-jarige leeftijd, alom geprezen en gewaardeerd en daarom een terecht tribute-album met uiteenlopende artiesten, geproduceerd door Vietnamees Thin, vriend en student van Fahey en de op-
brengsten van het album werden door alle artiesten gedoneerd aan de non-profit Village School Foundation in Vietnam.
En hierna moeten we alleen nog naar het nummer gaan luisteren dat onder die zelfde titel, Fahey At Bush Park dus, op het album van Terry Robb staat… Alleen Terry die als het ware door het nummer “heen loopt” en op die “wandeling” herinneringen ophaalt aan zijn overleden vriend, John Fahey. Mooi en met die duiding een indrukwekkend mooi nummer en daarom ook een waardige afsluiter van dit hele beste album!
Terry Robb met z’n album ‘Howlin’ Waters’… De albumtitel had wat mij betreft ook Very Terry kunnen heten! Wát een heerlijke gitarist, in alle verschillende stijlen en technieken die op dit album voorbij komen! Af en toe zelf gezongen, andere nummers heel prettig door anderen gezongen. Een afwisseling in nummers waar zonder twijfel goed over is nagedacht. Steeds boeiend en steeds verrassend wat het volgende nummer brengt…!
En dan ook nog even over de hoes:
Op de hoes een mooie foto van Terry, gitaar in de aanslag en mét pet en op de voorgrond een lekkere “robbedoes”. Gezellig. En dat is ook precies wat dit album uitstraalt! De kleurstelling brengt ook de huiselijke sfeer van gezelligheid over.
En hoewel het album lekker doorloopt zonder ooit een moment te vervelen, heb ik toch een aantal, eigenlijk wel veel, favorieten:
St. Charles Street Rag, Back Door Mirror, One Way Train, But Not Now, When It Gets Cold, Hobbs Captein, Fires In The Country, Ride To Ticino en natuurlijk Fahey At Bush Park. In die groep van favorieten zijn But Not Now en Hobbs Captein de absolute toppers!!!
Dus, waar wachten jullie nog op?
Tracks:
01. St. Charles Steet Rag
02. Alleluia Shuffle
03. Back Door Mirror
04. One Way Train
05. But Not Now
06. When It Gets Cold
07. Boogie In 7
08. Hobbs Captein
09. Fires In The Country
10. Katie And Arnie
11. Ride To Ticino
12. Tripped And Fall
13. Fahey At Bush Park
Website: https://www.terryrobb.com/