Review: Jimi Barbiani Band – Still In Love
Jimi Barbiani Band – Still In Love
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: MiG-Music
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Als je op de hoes van je nieuwe album Jimi Hendrix, de Rolling Stones, Jeff Beck en de Allman Brothers Band bedankt voor de invloed die zij op je leven hebben gehad, dan is een beeld geschetst van wat wij op ‘Still In Love’, het nieuwste album van Jimi Barbiani, kunnen verwachten.
Jimi Barbiani, veel vóór en mét anderen gewerkt als gitarist, om maar een paar namen te noemen: Devon Allman, Johnny Neel, Buddy Wittingtone en North Mississippi All Stars.
Ook een aantal albums gemaakt als bandlid van W.I.N.D. waar hij samen met zanger/bassist Fabio Drusin de meeste nummers schreef:
– Legs Attraction (cassette! – 1989)
– Down Fo’ Boogie (cassette! – 1990)
– W.I.N.D. (2000)
– Hypnotic Dream (2002)
– Groovin’ Trip (2004)
– Live In The Land Of Milk And Honey (2005)
– Walkin’ In A New Direction (2010)
– Temporary Happiness (2013).
Voor de liefhebbers: Op deze albums staat ook vaak een cover van een Allman Brothers Band-nummer!
In 2004 heeft Jimi een album gemaakt met Johnny Neel (Johnny Neel And The Italian Experience), maar, vanaf ± 2012 gewerkt aan een “solo”-carrière met z’n Jimi Barbiani Band, met de volgende albums:
– Back On The Tracks (2010)
– Blue Slide (2014)
– Boogie Down The Road (live) (2018), en natuurlijk heeft hij z’n bijdrage geleverd aan menig festival, om er afsluitend voor deze inleiding ook daarvan een paar te noemen: Pistoia Blues, Burg Herzberg (Rockpalast), Woodstock (Italië), Blues Garage (Duitsland) en Blues Garaasj in ons eigen Geleen.
Omdat het inmiddels al een aantal jaren redelijk stil was rond Jimi is het des te verrassender dat hij nu in z’n eigen “Slide on” Recording Studio een album heeft opgenomen met negen nummers, dat vanaf 8 maart 2026 wordt uitgebracht op MiG-Music, als cd en op (random gekleurd) vinyl en uiteraard ook digitaal beschikbaar is. (Op z’n eigen website is trouwens ook een free download beschikbaar van een live concert!)
Voor dit album heeft hij gekozen voor een kleine bezetting, bestaande uit:
– Jimi Barbiani zelf op gitaar, vocals en backing vocals
– Ian Zavan op drums
– Andrea “Pea” Tavian op bas (1, 3 en 7) en Luca Amatruda op bas (2, 4, 6 en 8)
– Pietro Taucher op piano (1)
– Claudio Bianco en Bruno Coianiz zingen de backing vocals (3)
Voldoende “gesproken”. Tijd voor de muziek!
Het album ‘Still In Love opent met Miss The Rock’n Roll, een zoals het hoort een stevig rockende binnenkomer, met lekker stuwend gitaarspel en dat komt lekker vaak terug na een vocaal deel! En hoewel “ze” een lieve partner is, mist Jimi één ding: I Miss The Rock’n Roll!
Een mooie spitse gitaarintro op We Must Dream, ook met veel slide! Na die intro zakt de melodie bijna helemaal weg om daarna weer als een trein langzaam weer volledig op stoom te komen om dat in een zelfde volgorde, zij het gevarieerd, nog eens te doen. De stijl van Sonny Landreth doemt op… Een heerlijk stuwende melodie met vlijmscherp, melodieus en gevarieerd gitaarspel. Ik begrijp volledig dat mensen deze gitarist op hun album willen hebben om de gitaarpartijen te spelen!
Spend Me Your Light, een heerlijke bluesmelodie, met zes minuten de ruimte om het nummer goed uit te werken met voldoende variatie. Heerlijk, heerlijk. Geweldig gitaarwerk waarin Jimi zich in het duister waant en logischerwijs aan “haar” vraagt Spend Me Your Light. “Touch my heart, touch my soul,” mooi herhalend met de in de inleiding genoemde backing vocals. Dit nummer heeft het in zich een echte klassieker te worden! Top!
Going Lazy, staat als titel ook al op het W.I.N.D.-album ‘Hypnotic Dream’ uit 2002, maar is hier opnieuw opgenomen. Zo mogelijk nog een beetje ruiger en rauwer dit keer. Min of meer een beschrijving van een bluesartiest die veel keuzes heeft om z’n muziek te maken maar van Jimi het advies krijgt: Going
Lazy. Een hoekige melodie, waar vooral de gitaar met de drums de melodie bepalen, sfeertje à la Deep Purple met een messcherpe solo. Af en toe een dikke bas en door de hoekige melodie komt het vocaal niet overal even sterk over, maar dat komt vooral omdat het nooit lekker kan “lopen”, afgezien van de vocals en backing vocals tegen het eind van het nummer waar dan ook de gitaar meer soleert en alleen de drums en bas het ritme bepalen. Absoluut het betere snarenwerk!!! Mooi.
Ongeacht wie het nummer waar dan ook speelt, een van mijn favorieten, het juweeltje van Duane Allman Little Martha, uiteraard solo op gitaar en wat ik zeg: Een juweeltje! Duane schreef het nummer voor zijn toenmalige vriendin Dixie Lee Meadows die hij vaak Martha noemde vanwege haar kledingvoorkeur
in de stijl van Martha Washington.
Ik houd van Prince maar niet van Purple Rain ondanks dat veel artiesten vinden dat ze het op hun repertoire moeten hebben. Zo ook Jimi Barbiani en uiteraard ook in een volle lengte van bijna acht minuten en dan moet ik toegeven dat Jimi er nog een mooi melodieus nummer van maakt. Wat heet? Na de eerste vocale oefeningen komt er een prachtige, scherpe, fingerpicking solo! Heel prachtig! Af en toe heel minimaal en subtiel om dan aan het eind ervan de
bekende melodie weer op te pakken, nog steeds solerend op gitaar, begeleid door bas en drums. Oef! Wat is dit góed!!! Ik vergeet helemaal dat het Purple Rain is! Top!!! Zo kan het dus ook! Verrassing! Top! Top! Top!!! Als je toch een nummer als Purple Rain zodanig kunt omploegen dat ík er meer dan enthousiast over word, dan ben je een ware kunstenaar!
Om dan te vervolgen een weer een ruige, rauwe, bijna funky blues in Mr. White. Vooral door het quasi chaotische opvolgen van de vocals door de begeleiding en vice versa, komt dit nummer, wat mij betreft niet zo sterk uit de verf. Het “chaotische” overheerst…
Om dan gelijk weer orde in de chaos te creëren, ook letterlijk getuige de tekst, begin Silent Pool lekker langzaam met prima jazzy stukken er tussen in. Het zo herkenbare van een Italiaan die Engels zingt is op dit album totaal niet aanwezig. Het “stoere” van de Italiaan wel maar dat mag ook gerust in “de blues”, dus ook wat dat betreft een prima prestatie. In dit nummer “zingt” Jimi woordloze harmony vocals “onder” de gitaarlijnen. Ook heel mooi!
Het laatste nummer, As The Crow Flies, natuurlijk van Tony Joe White maar bij mij vooral favoriet in een uitvoering van Rory Gallagher. En ook van dit nummer maakt Jimi weer een geheel eigen uitvoering. Gelijkenissen met Rory zijn er zeker maar het blijft Jimi in deze solovoorstelling. De zang is ondergeschikt aan het fabelachtige gitaarspel op naar ik aanneem een dobro… Heel erg uitbundig gezongen en gespeeld maar Jimi zal niet boos op mij worden als ik zeg tóch de voorkeur te geven aan Rory Gallagher!
De Jimi Barbiani Band met het album ‘Still In Love’. Een heel goed, mooi en ook verrassend album. Er zijn heel erg veel gitaristen, er zijn ook heel veel goede gitaristen en Jimi Barbiani is er zonder overdrijving één van! Een topper! Hij heeft een puik album afgeleverd, niet bang om niet de makkelijkste nummers te spelen, tot en met het nieuw gecreëerde meesterwerk van Purple Rain, de instant-klassieker Spend Me Your Light en het sympathieke Little Martha in een toch heel “eigen” bewerking! Negen nummers waar, naar mijn smaak, alleen Mr. White een beetje uit de toon valt, maar een kniesoor die daar over valt…
Jimi is een uitzonderlijk goede gitarist die een mooie variatie aanbrengt in zijn spel in de verschillende nummers, van jazzy en bluesy naar messcherp en fel gitaarspel, zijn stem is prettig om naar te luisteren en de bescheiden bezetting maakt de nummers “compleet”. Met 8 van de 9 nummers als mijn “favorieten” is het overduidelijk dat ik dit album van harte bij jullie wil aanbevelen en wat mij betreft zou het een teleurstelling zijn om nog eens zo lang te moeten wachten op een volgend album!
Tracks:
01. I Miss The Rock’n Roll
02. We Must Dream
03. Spend Me Your Light
04. Going Lazy
05. Little Martha
06. Purple Rain
07. Mr. White
08. Silent Pool
09. As The Crow Flies
Website: https://jimibarbianiband.com/