Review: Laurence Jones – On My Own
Laurence Jones – On My Own
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Ron Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
‘On My Own’ is precies wat het zegt te zijn: Een solo-album van Laurence Jones. Uitgebracht op z’n eigen Ron Records-label. Dus heb ik niet hoeven te zoeken naar of te vragen om de credits door te sturen. Dit is het inmiddels het 10e solo-album van deze uit Liverpool afkomstige Laurence Jones. Een album dat uitkomt na een zware periode waarin Laurence getroffen werd door de ziekte van Crohn, een chronische ontsteking van het spijsverteringskanaal. En in die tijd heeft hij, misschien noodgedwongen, zijn muzikale prioriteiten drastisch omgegooid, van spelen in bands, óók in zijn eigen Laurence Jones Band!, naar solo optreden, hooguit vergezeld van zijn verloofde Amy Eftekhari die dan de backing vocals zingt.
Mocht je na deze recensie van de elf nummers op ‘On My Own’ meer van Laurence Jones willen horen dan kan dat binnenkort vrij eenvoudig want op 4 maart treedt hij op in Arnhem, 5 maart in Grolloo en mocht het die dagen niet gelukt zijn dan komt hij na de zomervakantie nog eens terug om 24 september in Haarlem op te treden en 25 september in Zwolle…
Hoe dan ook, voor nu moeten we het doen met het album ‘On My Own’ dat opent met One Life. Twijfels over wat te doen in je leven, wat het juiste is, want je hebt maar One Life, dus je wilt wel het goede doen. Mooi, met zichzelf als backing vocals áchter z’n vocals. Een tekst die natuurlijk bijzonder aanspreekt als je weet dat Laurence dergelijke gezondheidsproblemen gekend heeft waar de twijfel ook wel eens toegeslagen moet hebben over dat ene One Life.
Heel mooi!
Life I Made gaat min of meer in dezelfde stijl verder, waarin Laurence bekent de nodige fouten te hebben gemaakt maar ja, dat is tenslotte wel gewoon the Life I Made en de bereidheid om van die fouten te leren. Een lekkere vlotte melodie met fijn helder gitaarspel. Ook heel mooi.
De titelsong On My Own, een mooi retrospectief waarin Laurence terug kijkt op z’n leven so far en zich realiseert dat het anders moet. Zoals in mijn inleiding beschreven is dit het breekpunt in z’n leven waarin hij besluit het voortaan helemaal écht On My Own te doen, mét z’n “sweet guitar”! En op dat akoestische instrument is hij een ware meester! De sfeer van de melodie roept herinneringen op aan de klassieke blues van de jaren 50 en 60 en toch “voel” je dat het van “nu” is. Heel sterk. Autobiografische, goed geschreven tekst. Top!
Ook weer gepast, Get Back Up, overdrachtelijk tenminste, als je in het geval van Laurence tot de ontdekking komt dat je in “je oude wereld” niets meer te zoeken hebt, “take me away, Get Back Up, in de zin van een nieuw leven opbouwen, gelukkig wel in de muziek, maar zonder de valse franje van “het wereldje”. Ik sta er versteld van hoe Laurence in staat is in z’n eentje zóveel variatie aan te brengen, het blijft tenslotte “maar” één stem en een gitaar… Knap en blijvend boeiend!
Ain’t Coming Back No More waarin Laurence ervan overtuigd is dat hij z’n best gedaan heeft maar dat het niet genoeg is. Tijd dus om een punt achter de relatie te zetten, “I’m walking out that door and I Ain’t Coming Back No More. “You only want to fuzz and fight, I just wanna make things right,” – Ain’t Coming Back No More. Punt uit. Een lekkere rocker!
Een soort countryrocker, Change My Ways, met een soortgelijke boodschap als hiervoor. Dus is het nodig to Change My Ways. De vocals met een lichte ruis erachter, een soort handclaps. Mooi, afsluitend met “The change is comin’!”. Lekker snel nummer.
I Gave My Life To You en toch was dat niet genoeg. In dit nummer gebruikt Laurence zijn stem in twee hoogtes om een soort vraag- en antwoordspel te zingen, telkens de intro “I Gave…” om daarna dieper “My Life To You” te zingen, “All I ever wanted was you, all I ever wanted was the truth.” Mooie melodie, mooi nummer!
Mooi “dubbel” op z’n akoestische gitaar, heerlijk tokkelwerk, en weer heeft Laurence alles gedaan wat in z’n vermogen lag en ook nu is het niet genoeg, dus I’m Giving Up. Vooral een sterk gitaarnummer. Heerlijk, ook weer met die opzwepende handclaps. Top!
Do You Feel The Same? Een beetje “duister” gezongen, “Tell me, Do You Feel The Same?” Lekker rammelend gespeeld en “haar” herhalend vragend Do You
Feel The Same? Mooie stevige melodie, ook dieper gespeeld en af en toe z’n gitaar percussief bespelend wat het nummer een lekkere vaart meegeeft.
Mooi.
Weer een traditionele blues in Middle Of The Night waarin Laurence bezingt dat hij maar moeilijk de slaap kan vatten ondanks dat hij echt wel doodmoe is, veel “Oehh’s” als backing vocals, gevolgd door een heerlijk kristalhelder tokkelwerk. Heel, heel mooi! En altijd maar wakker in The Middle Of The Night. Top!
In een intro als een heuse Leo Kottke beseft Laurence dat hij niet alles van de liefde weet, wel dat hij zijn stinkende best doet, maar “haar” om hulp vraagt om hem “bij de hand” te nemen, “cause you’re so Beautiful,” Een mooi gedreven met krachtige backing vocals gezongen love song, “I want to make you mine,” – “I want you for the rest of my days.” Het nummer heet niet alleen Beautiful, het is ook Beautiful!
En daarmee is dit Beautiful album ‘On My Own’ van Laurence Jones ten einde.
Als ik vooraf zie dat een solo-album écht solo is dan heb ik de nodige scepsis. Veel artiesten hebben soms last van enige overschatting van hun eigen kwaliteiten, waarvan ik dan tijdens het luisteren denk: Had er nu maar een paar muzikanten bijgehaald, voor de broodnodige
variatie.
Op Bluestownmusic.nl komt heel erg veel moois voorbij en voor wat betreft de diverse uitvoeringen van albums bestaan er voor mij dan een soort ijkpunten, referenties, van hoe ik het goed/prettig vind en ook dat ik denk hoe een album moet zijn wil het succes hebben in dezelfde overvloed aan albums die dagelijks de revue passeren.
Voor de púre solo-albums noemde ik al vaker het album van Happy Traum – Live In Holland 2017 maar vanaf nu kan ik, nee, moet ik, daar ook Laurence Jones met ‘On My Own’ bij rekenen!
Op dit album staan elf relatief korte nummers en dat ze vrij kort zijn houdt de vaart er in. De melodieën zijn goed geschreven, heel toepasselijk soms autobiografisch, gezien de achterliggende periode van Laurence, de andere nummers hebben de herkenbare bluesthema’s maar ook dat pakt geweldig fris uit allemaal. De stem van Laurence is een stem waar je heel graag naar luistert en die hij perfect gebruikt voor gevarieerde backing vocals, hij is ook een hele puike akoestische gitarist die ook in zijn spel meer dan voldoende variatie aanbrengt.
En zo heeft Laurence Jones met ‘On My Own’ een album afgeleverd zonder zwakke nummers! Integendeel! De titelsong On My Own springt er écht bovenuit, net als I’m Giving Up en Do You Feel The Same? en dan zou ik bijna I Gave My Life To You bijna vergeten, maar na twee albums te hebben gerecenseerd met als eindoordeel “12 uit 12”, is dit album gewoon “11 uit 11”!
Ik heb er giga van genoten en kan dit album dus alleen maar van harte aanbevelen!
Tracks:
01. One Life
02. Life I Made
03. On My Own
04. Get Back Up
05. Ain’t Coming Back No More
06. Change My Ways
07. I Gave My Life To You
08. I’m Giving Up
09. Do You Feel The Same?
10. Middle Of The Night
11. Beautiful
Website: https://www.laurencejonesmusic.com/