Review: The Imaginaries – Fever
The Imaginaries – Fever
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Independent
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Maggie McClure en Shane Henry zijn man en vrouw in de zin van een echtpaar en samen vormen ze The Imaginaries en onder die naam hebben ze hun tweede album uitgebracht dat in eigen beheer is uitgebracht op hun eigen The Imaginaries Music-label. Op het album staan twaalf nummers.
Het vertrekpunt voor The Imaginaries is dat ze zoveel mogelijk zelf doen en dat is niet zo vreemd omdat ze allebei over vocale kwaliteiten beschikken en ze ook nog kundig zijn in het bespelen van een heel arsenaal aan instrumenten. Om af en toe een extra accent toe te voegen aan een nummer wordt er versterking gezocht en dat dan weer niet van de minsten!
Wat dacht je van Joe Bonamassa en Vince Gill.
Daarom voor de volledigheid de bezetting op dit album ‘Fever’ van The Imaginaries:
– Maggie McClure op lead en backing vocals, piano, keyboards, percussie, vibrafoon, celesta en bells
– Shane Henry op lead en backing vocals, akoestische en elektrische gitaar en in de meeste nummers de lead gitaar
De aanvulling bestaat dan uit:
– Chris Donohue, Spencer Duncan en Trip Bower op bas
– Chad Copelin op bas en orgel
– Chris Cooke, Jacob Schrodt en Rob Humphreys op drums
– Justin Holder op drums en percussie
– Kevin Holly op elektrische gitaar, 12 string elektrische gitaar en bariton gitaar
– Clayton Ivey, Daniel Walker en Micah Hulscher op keyboards
– Ariel Posen op elektrische gitaar (2)
– Joe Bonamassa op elektrische gitaar (3)
– Vince Gill op elektrische gitaar (4)
– Drew Nicols op slide (6)
– Brad Guin op bariton sax, tenor sax en fluit (7)
– Isaac Stalling op slide (8)
– Will McFarlane op slide (9)
Best nog wel een flinke lijst, maar, hoe meer zielen, hoe meer vreugd’.
De titel van het album, Fever, is gelijk het openingsnummer. Lekker vlot gezongen door twee fijne stemmen, mooi in harmony. Een lekkere, jagende melodie met een scherp gitaarspel onder de gezongen teksten en het prettig gejaagde is allemaal terug te voeren op de Fever! Mooi met mooie uithalen van Maggie!
Een titel die we al kennen maar dit Wishing Well is echt ván The Imaginaries! Met massieve bas en drums ingeleid ontstaat er een vlotte melodie, stevig, net geen funky, heel gevarieerd met afwisselend gezongen vocalen en dan weer samen. Het nummer heeft de bekende boodschap: “Be careful with what you
wish, it might come true!” Wishing Well, ook weer een lekker stevig, door gitaarspel gedreven nummer. Mooi.
Voodoo in Crossroads waar een ontmoeting met de duivel plaats vindt met alle gevolgen van dien. Hulp is onderweg in de persoon van Joe Bonamassa! Ondanks een goede opvoeding en alle adviezen en waarschuwingen vind je jezelf soms terug op Crossroads. Tijd om al die goede bedoelingen e.d. om te zetten in de juiste beslissing en je niet op zo’n cruciaal moment in je leven te laten “pakken” door “de duivel”…! Een tijdloze tekst!
Een toch wel vrolijk country-nummer, ondersteund door helder en scherp gitaarspel van Vince Gill waardoor het country-gehalte stijgt tot ver boven het landelijke gemiddelde: Whole Lotta Livin’, dat is wat The Imaginaries te doen hebben. Doet een beetje denken aan Robert Plant en Allison Krauss met Gone Gone Gone dat net zo aanstekelijk is! Maar mijn voorkeur gaat uit naar The Imaginaries! Heel mooi.
Een bijna klassiek intro voor Constant met solo vocals voor Maggie die dit nummer ook geschreven heeft, mooie herhalende backing vocals erachter en een fijne helder jankende gitaar waar backing vocals door Shane aan toegevoegd geworden. Heel mooi. Mooie piano en bas! En wát een fijne stem heeft die Maggie!!! Een mooie beschrijving door Maggie van een relatie waarover ze geruststellend kan zeggen dat zij de Constant is. Top!!!
I Knew It Was You is dan weer een lekker rockend nummer, maar wel rustig door de country-invloeden in de instrumentatie en dan met name door de slide van Drew Nichols. Vanaf het begin van hun relatie, vanaf de eerste ontmoeting, wisten ze het allebei heel zeker, I Knew It Was You. En wat is er mooier dan dat!
In 1875 overvielen Jesse en Frank een stage coach in Mexico met een buit van 2.000.000 dollar, die ze gelijk ergens begroeven. Maar zoals zo vaak met zulke heldhaftige verhalen, ze lopen zelden goed af. Want ja, waar was dat ook al weer precies waar we de buit hebben begraven? Al die moeite voor niets in Buzzard’s Roost, een zwaar country & western aangezette melodie door de blazers en een meedogenloos doorhamerende drums.
Little By Little, met in dit nummer de slide van Isaac Stalling. Een mooie overtuiging dat je “Little By Little, inch by inch,” dáár komt waar je samen wilt uitkomen. En bij tegenslagen die er altijd zijn, “We’ve come so far, we can’t stop now…” De bedoeling is duidelijk maar ik heb het gevoel dat dit nummer niet
helemaal uit de verf komt. Zo’n overtuigende, romantische tekst heeft meer nodig dan de hoekige, stokkende melodie die er nu onder zit. Het “moeten” overheerst naar mijn gevoel… En dan helpt de slide van Isaac ook niet echt mee…
Niemand wil de Breaker zijn. Shane niet en Maggie ook niet. Een poppy nummer ondanks de droevige lading. Fijne slide van Will McFarlane “langs” het stevige drumwerk. Aan het eind van het nummer begeleiden hun eigen backing vocals hun vocalen.
Riding That High gaat min of meer verder waar Breaker eindigde. En dat geeft een te hoog “Ilse de Lange”-gehalte waar ook in dit nummer stevige instrumentatie wordt voorzien van net iets teveel hoge uithalen van Maggie, uithalen die helemaal overeenkomen met het laatste woord van de titel want ze zijn heel zeker “high”. Het aan het eind rockende, scheurende gitaargeweld maakt het nummer er voor mij althans niet beter op…
De rust keert terug in een wonderschoon miniatuurtje, Here For You. “When you cry, I cry,” – “When I go, you go.” heel eenvoudig, alleen de vocalen en een akoestische gitaar. Dit is gewoon heel mooi en gevoelig, deze liefdesverklaring, Here For You! Mooi.
Dat beviel The Imaginaries blijkbaar net zo goed als mij en daarom sluiten ze hun album af met Lucky Ones, een iets nadrukkelijker nummer dan Here For You, maar nog steeds hun vocalen met een enkele gitaar. Ook heel mooi.
Het album ‘Fever’ van The Imaginaries begon heel sterk maar na een aantal nummers raakten ze mij kwijt om mijn volle aandacht in de laatste twee nummers weer helemaal terug te “pakken”. Wat is dat? Hoe komt dat? Ik ben er van overtuigd dat dit album het in Amerika heel goed gaat doen want dit is een album met “Amerikaanse” muziek. Is dat zo anders dan “Europese” muziek? Toch wel, vind ik tenminste. In Amerika geldt “Big is beautiful” waardoor men snel in de val loopt met “meer is beter” en dan ontstaat er een ervaring van een “wall of sound” en als er dan ook nog de nodige country-uithalen bij komen wordt het beeld, het gevoel van wat er bij je binnen komt er niet rustiger op. In tegendeel. Dat verklaart waarschijnlijk ook het gegeven dat er af en toe artiesten zijn die in Amerika “groot” zijn maar bij “ons” amper aanslaan en dan bijvoorbeeld bij onze oosterburen weer wel. Niet zo heel vreemd. Beide landen geven vinden uiterlijk vertoon heel belangrijk en dan ligt het gevaar van “teveel” op de loer…
The Imaginaries hebben met ‘Fever’ een goed album afgeleverd. Goed geschreven nummers die soms niet helemaal uit de verf komen en anderen juist een beetje teveel. Vocalen zijn hartstikke goed zo lang Maggie niet té gaat uithalen. Veel goed gitaarwerk.
Het verloop in kwaliteit op dit album wat ik heb ervaren, kan ik het beste duidelijk maken aan de hand van mijn favorieten als ik zeg dat dat nummer 1, 3 t/m 5, 11 en 12 zijn! Oftewel: Fever, Crossroads, Whole Lotta Livin’, Constant de absolute topper!, Here For You en Lucky Ones.
En als geruststelling: Met zoveel favorieten is ‘Fever’ dus heel zeker geen slecht album!!! Smaken zullen altijd verschillen…
Tracks:
01. Fever
02. Wishing Well
03. Crossroads
04. Whole Lotta Livin’
05. Constant
06. I Knew It Was You
07. Buzzard’s Roost
08. Little By Little
09. Breaker
10. Riding That High
11. Here For You
12. Lucky One
Website: https://www.imaginariesband.com/