Review: The Soul Of John Black – Soul Salvation
The Soul Of John Black – Soul Salvation
Format: CD – Digital / Label: Yellow Dog Records
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
John Anthony Bigham alias John Black in The Soul of John Black opereert al vanaf 2003 onder die naam en die John Black dus is een multi-instrumentalist die zichzelf tot doel heeft gesteld het genre soulblues nieuw leven in te blazen. Een niet onbescheiden opdracht die hij zichzelf opgelegd heeft. Te meer niet als op de hoes van het album staat dat het een ‘The Soul of John Black’-album is, featuring John Arthur Bigham. Toe maar!
Inmiddels zijn er een zevental albums onder die naam verschenen
waaronder een heus kerstalbum.
Op ‘Soul Salvation’ staan tien nummers en het album is uitgebracht op Yellow Dog Records en is ook digitaal beschikbaar.
Met het nodige zoekwerk kom ik tot de volgende bezetting op dit album:
– John Black op alle instrumenten waarvoor hier geen namen gecrediteerd worden (laat ik het mezelf ook eens makkelijk maken) en hij zingt ook
– Oliver Charles op drums
– Christine Rosander zingt de backing vocals
Het album opent met Begging You Baby, een heel diep aangezette “gangsta”-intro, vooral door de backing vocals, waarin John op meerdere manieren en herhalend Begging My Baby…”please don’t go.”
Een beetje in dezelfde stijl opent Georgia Peaches, zij het melodieuzer en ook met kristalhelder gitaarspel, geproduceerde handclaps en Christine Rosander op gedubde backing vocals. En inderdaad dit is soul. John heeft daar ook de perfecte diepe stem voor waar hij ook hoge uithalen mee bereikt! Een lekker voortkabbelende melodie in een toch best wel volwassen nummer.
In de beste soultraditie opent Take Your Time met een basic drums en bijpassende gitaarlicks, vergezeld van “massale” vocals die oproepen to Take Your Time. Mooi gitaarspel en de gedubde vocals van Christine maken er een echt “handclapping” soulnummer van. Alweer. Mooi. Ondanks de beperkte hoeveelheid tekst. Duidelijk is wel dat je altijd je tijd moet nemen voor alles. Take Your Time.
Come And Get It begint met hele mooie hoge vocalen en knetterscherp gitaarspel, in een fijne vrij langzame melodie. Een goed lopende relatie waarvan John zich afvraagt om dat wel zo blijft… Come And Get It dus!
John Black is absoluut een hele fijne gitarist die moeiteloos overschakelt tussen blues en soul! Been Gone Too Long is een mix tussen een bluesmelodie en soul-vocals. En ja, je kunt ergens te lang weggeweest zijn om welke reden dan ook en als je dan op weg bent naar “haar” je realiseert dat je Been Gone
Too Long was. Nou, in ieder geval ben je op de goede weg (terug), dus kump good!
In That Thang komen we weer terug bij het begin van het album waarin de vocals van John zwaar gedubd zijn om een “massaal” geluid te produceren in een funky, hoekige melodie waarin het de bedoeling moet zijn een soort vraag- en antwoordspel te creëren waarbij dan het antwoord overgelaten wordt aan de fantasie van de luisteraar… Dat komt er wat mij betreft niet helemaal uit…
Right Now, krijgt een basis van een monotone keyboards, ook best wel funky! “If there ever was a time you could say you love me, it’s Right Now. Een best wel pakkend nummer met tussendoor een hele mooie gitaarsolo waarbij de basismelodie blijft bestaan, net als in de andere nummers, uit een basale drum”tik” en hoekige gitaarlicks. Maar als geheel is dit een mooi nummer!
“Schuifelsoul” in Get Closer met het verzoek to Get Closer. Een fijn traag doorlopend nummer. “I want you, I need you, next to me.” Ja, ja. En daarna?
Met bijna vijf minuten een voor John lang nummer, The First Time, dat dan ook heel rustig begint vanaf “The First Time, I saw you…” Ook hier weer een heel fijn meelopende keyboards “onder” het nummer. The First Time tot en met de “wedding days” komen voorbij in dit nummer dat wél een compleet uitgewerkt verhaal vertelt! “The First Time I saw you, I was fall in love with you!”
Saving It All For You, het laatste nummer van dit album van John Black waarin John lekker gekookt heeft “for two,” Saving It All For You. Mooie vocale uithalen met weer mooie gitaarlijnen.
En dan zit de ‘Soul Salvation van “The Soul of John Black, featuring John Arthur Bigham” aka John Black er op en laat John mij met gemengde gevoelens achter. Op zich is er niets mis met het album maar na tien nummers ga je een patroon ontdekken van een drumtik die als een sample het hele nummer door herhaald wordt, idem met een bescheiden gitaarlick in de herhaling en daarmee staat dan als het ware de basis melodielijn. Ik vraag me oprecht af of Oliver Charles wel echt op de drums heeft meegedaan, mocht dat wel zo zijn, moet hij zich stierlijk verveeld hebben met het hele nummer dezelfde tik, en dat in bijna alle nummers. Daaroverheen gooit John dan zijn hele puike en gevarieerde gitaarspel. Voor de vocals hetzelfde. In bijna alle nummers wordt de hele mooie soulstem van John en de net zo mooie stem van Christine gedubd tot iets massaals, wat ik dan maar “gangsta” noem en afgezien dat dat in sommige nummers best goed uitpakt is dat zeker niet overal nodig en zou ik liever de stemmen alleen als de stemmen willen horen! Dan zou gelijk de eenvormigheid van de opbouw van de nummers niet meer zo opvallen. Een nummer als The First Time vertelt zo ongeveer als enige nummer een compleet uitgewerkt verhaal. Waarom doet John dat niet vaker? Hij heeft er de stem voor! Het is een puike gitarist waar je graag naar luistert. Christine vult de vocals mooi aan.
Alle basisingrediënten zijn aanwezig om volwaardige nummers te schrijven en niet elk nummer een quasi eenregelige zin blijvend te herhalen.
Kraak ik daarmee het album af. Nee, zeker niet.
Als recensent op Bluestownmusic.nl komt er echter zóveel moois voorbij waar je elk volgend album mee wil vergelijken als een soort referentiekader. En als een album wat dat betreft dan een beetje tegenvalt probeer ik te ontdekken welke elementen wél goed tot gewoon hartstikke goed zijn waarmee de muzikant of band meer een richting kan vinden om (nóg) betere muziek te maken. Meestal hoeft er dan niet eens zoveel te veranderen, tenslotte is de basis vaak al meer dan aanwezig en kun je met het verleggen van enkele accenten al heel veel bereiken.
En begrijp me goed: Ik ben geen Leo Blokhuis en heb ook helemaal geen verstand van muziek in technische zin. Ik ben alleen een onbegrensde muziekliefhebber die probeert te verwoorden wat hij hoort en wat hij voelt bij dat horen. Ik neem elk album zéér serieus en probeer er altijd “IN” te kruipen om proberen te begrijpen wat de artiest of band bedoelt met dat album, wat hij of zij met het album wil uitdrukken, bereiken. Ik denk dat dat goed is en dat het de recensie ten goede komt.
Na deze “preek” besluit ik gewoon met de favorieten die ik gevonden heb op dit album: Take Your Time, Been Gone Too Long, Right Now en The First Time en voor alle duidelijkheid: ‘Soul Salvation’ ís een heel fijn soulalbum met af en toe een lekker vleugje blues!
Tracks:
01. Begging You Baby
02. Georgia Peaches
03. Take Your Time
04. Come And Get It
05. Been Gone Too Long
06. That Thang
07. Right Now
08. Get Closer
09. The Fitst Time
10. Saving It All For You