Review: Steve Hackett – A Midsummer Night’s Dream
Steve Hackett – A Midsummer Night’s Dream
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: InsideOut Music
Release: 2025
Tekst: Harry Pater
Het album ‘A Midsummer Night’s Dream’ van Steve Hackett & The Royal Philharmonic Orchestra werd oorspronkelijk uitgebracht in 1997 en wordt nu voor het eerst op CD en vinyl uitgebracht, speciaal geremasterd voor dit formaat (vinyl).
Om eerlijk te zijn is dit album uit 1997 helemaal langs mij heen gegaan indertijd… wat in elk geval komt omdat ik pas in de afgelopen tien jaar naar de muziek van Steve Hackett ben gaan luisteren en dan vooral naar die prachtige live albums met zijn interpretatie van de klassieke Genesis albums waarop hij ooit speelde. Maar dit album is echt van een andere ‘klassieke’ klasse, want Steve hoor je vooral op akoestische gitaar spelen en zijn wereldberoemde ‘backing groep’ is natuurlijk al tientallen jaren van wereldklasse!
Het album is een muzikaal eerbetoon aan en geïnspireerd door het gelijknamige toneelstuk van William Shakespeare en bevat Steve op klassieke gitaar, begeleid door dirigent Matt Dunkley en het volledige en beroemde philharmonisch orkest. Langdurige medewerkers Roger King en zijn broer John Hackett zijn ook te horen op dit album, dat vaak wordt beschouwd als het hoogtepunt van Steve’s klassieke output.
Steve Hacketts ‘A Midsummer Night’s Dream’ is al van oorsprong een zeer dromerig, poëtisch werk: het is geïnspireerd op het gelijknamige stuk van Shakespeare. Deze re-issue van 2025 versterkt dat gevoel dankzij een nieuw masterproces, vooral merkbaar op het vinylformaat, dat een rijkere dynamiek en een warme, intieme klank oplevert.
Het orkestrale karakter van het album – met Hackett op klassieke gitaar en begeleiding van het Royal Philharmonic Orchestra onder leiding van Matt Dunkley – zorgt voor een bijna filmisch podium. De muziek heeft iets rustgevends en meditatiefs, zonder dat het saai wordt: er is altijd beweging, subtiele spanningsopbouw en momenten van lyrische schoonheid.
Hacketts klassieke gitaarspel vormt het hart van het werk, maar hij wordt nooit overheerst door de orkestratie. Integendeel, de balans is uitstekend; het orkest ondersteunt, kleurt en bouwt sfeer op zonder de aandacht van de gitaar weg te trekken. De arrangementen — mede dankzij Roger King en John Hackett — zijn verfijnd, met zorgvuldig uitgewerkte delen zoals in Titania of Oberon die het magische universum van het stuk evoceren.
De trackopbouw voelt als een reis. The Palace Of Theseus opent in majestueuze eenvoud, waarna later nummers zoals Puck en Helena verrassingen bieden in zowel melodie als instrumentatie. Hoogtepunten zijn onder meer The Lunatic, The Lover And The Poem, waarin Hacketts gitaar en de orkestratie elkaar prachtig versterken, en Starlight, dat een sereen maar toch groots moment creëert.
De 2025-remaster geeft duidelijk profijt, waarschijnlijk ook op vinyl, maar die heb ik nog niet beluisterd. De details klinken helderder, het laag heeft meer body en de hoogtes schitteren zonder scherp te worden.
Bij Bluestownmusic.nl zijn we van alle markten thuis, maar voor ondergetekende is het de eerste keer een echt klassiek muziekstuk te bespreken. Niet dat ik niets met deze zeer uitgebreide muziekstijl heb overigens, mijn eerste echt klassieke concert was ooit begin jaren tachtig in de Royal Albert Hall in Londen, waar ik het Nederlands Concertgebouw Orkest zag en hoorde (voor 5 pond, maar helemaal bovenin de hal) met ‘onze’ Jaap van Zweden als eerste violist en heb sindsdien meerdere klassieke concerten bijgewoond, maar zweer ik toch vooral bij de beste popmuziek.
Natuurlijk ken ik het album ‘Concerto for Group and Orchestra’ van Deep Purple met The Royal Philharmonic Orchestra. Het orkest heeft in de loop der jaren (opgericht in 1946) met veel popmusici gewerkt en muziek uitgevoerd van, om er twee te noemen, Pink Floyd en Queen. In 1971 gaf het orkest in de Royal Albert Hall een uniek concert samen met een van mijn meest naaste bands, Magna Carta, waarbij het volledige album ‘Seasons’ werd uitgevoerd. Deze opnamen werden tientallen jaren later teruggevonden en uiteindelijk in 2014 uitgebracht. Deze opname is wat mij betreft (ook al is het live opgenomen) vergelijkbaar met de sound op dit album van Steve Hackett.
De cd-digipak-editie biedt ook een verzorgd pakket, met extra aandacht voor de presentatie en liner-notes. Voor liefhebbers van fysieke media is dit heruitgegeven materiaal dus zeker de moeite waard. Wat dit album echt bijzonder maakt, is de emotionele resonantie. Het is niet enkel een technisch hoogstaand klassiek/progproject, maar ook een reflectie op dromen, liefde, verwondering en het mysterie van de nacht. Hackett slaagt erin om met relatief eenvoudige middelen (klassieke gitaar en orkest) een diepgaande innerlijke wereld te schetsen.
Het album is ook uitstekend geschikt om ’s avonds te beluisteren, tijdens het lezen of zelfs als achtergrond bij creatieve bezigheden – maar het verdient zeker ook aandacht op momenten van volledige concentratie. Voor fans van Hacketts meer rock- of progressieve kant is dit wellicht te ‘klassiek’ of ‘orkestraal’ klinken.
De 2025 heruitgave van ‘A Midsummer Night’s Dream’ is een prachtige gelegenheid om dit subtiele meesterwerk van Steve Hackett opnieuw (of voor het eerst op vinyl) te ontdekken. De remastering tilt de muziek naar een hoger niveau, en de combinatie van Hacketts gitaar en het Royal Philharmonic Orchestra blijft betoverend. Voor liefhebbers van klassieke muziek, ambient, prog of gewoon mooie melodieën is dit een must-have.
Tracks:
01. The Palace Of Theseus
02. A Form In Wax
03. By Paved Fountain
04. Titania
05. Set Your Heart At Rest
06. Oberon
07. Within This Wood
08. In The Beached Margent Of The Sea
09. Between The Cold Moon And The Earth
10. Puck
11. Helena
12. Peaseblossom, Cobweb, Moth And Mustardseed
13. Mountains Turned Into Clouds
14. The Lunatic, The Lover And The Poem
15. Starlight
16. Lysander And Demetrius
17. Celebration
18. All Is Mended