Review: Mick Kolassa – Blue To The Bone
Mick Kolassa – Blue To The Bone
Format: CD – Digital / Label: Endless Blues Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Leuk datMick Kolassa een nieuw album uitbrengt! In mijn verzameling staan van hem het beregezellige ‘Uncle Mick’s Christmas Album’ uit 2021 en ‘They Call Me Uncle Mick’ uit 2022. En ook daarna verschenen er regelmatig albums want Mick is erg productief. In 2014 verscheen zijn eerste album ‘Michissippi Mick’
en nu, nog geen 13 jaar later ligt album nummer 16 klaar om beoordeeld te worden!
‘Blue To The Bone’ is verschenen bij Endless Blues Records als cd en digitaal en er staan elf nummers op. Omdat Mick zich meestal beperkt tot het zingen van de nummers heeft hij hulp ingeroepen van:
Jeff Jensen op gitaar en percussie,
Bill Ruffino op bas (1, 3 t/m 5, 7, 8 en 10) en
Carl Caspersen speelt bas op (2, 6, 9 en 11),
Tom Leonardo drumt op dezelfde nummers (2, 6, 9 en 11) dus terwijl James Cunningham dat op alle andere nummers doet en daar ook de percussie ter hand neemt,
Rick Steff op keyboards,
Eric Hughes op harmonica (1, 3, 5, 7 en 9),
“good old” Bob Corritore doet ook een nummertje mee op harmonica (10),
en de blazers op dit album zijn
Mark Franklin op trompet en Kirk Smothers op sax
en voor de volledigheid Mick zelf dus op vocals.
Het album opent met This Getting Old Is Getting Old, een mooie schets van het langzaam maar zeker ouder worden en wat dat allemaal betekent. Waar je met twee treden gelijk de trap op liep moet je nu de leuning vasthouden, enz. Verheffend allemaal, maar wees gerust, het heet niet voor niets: Je bent zo oud als je je voelt. Zelf heb ik altijd gezegd dat als ik me zou moeten gedragen naar mijn leeftijd dat ik dan in de kist lig. En natuurlijk, je voelt wel eens iets en het gaat allemaal een beetje langzamer, maar wat zou dat, zo lang er nog muziek zit in Bluestownmusic.nl blijven we állemaal hartstikke jong, dus nee Mickyboy,
speak for yourself met je This Getting Old Is Getting Old, een lekker stuwend nummer met dikke blazers en stampende keys! Lekker cynisch ook. “My good knee’s gone bad, my bad knee’s now the best…!” Mick op z’n best!
Lekker sloom beginnend met dikke keys en heldere gitaar zingt Mick dat z’n leven feitelijk afhangt van Bourbon And You. Mooie vloeiende keys! Op dit moment is er geen sprake van een “you” dus “this bourbon gotta do.” Mooi.
Na zó’n begin zou je het niet zeggen dat All It Takes Is Blues, maar alle verlokkingen kunnen Mick gestolen worden, hij wil maar op één plek zijn, daar waar de blues gespeeld wordt want All It Takes Is Blues. Lekker snel, mooie harmonica en perfect slidende jankende gitaar. Mooi!
In goede en in slechte tijden, For Better Or For Worse. Een onvervalste blues, vette gitaar, diepe keys en een beschrijving van het langzaam maar zeker uit elkaar groeien door een afnemende gezondheid. Mick houdt nog steeds van haar, heeft dierbare herinneringen en wil haar er heel zeker bíj houden! “I stand beside her, the way she always stood by me.” Ze was altijd zó sterk en zelfstandig. Nu kan ze niet eens meer in haar eentje van de ene kant van de kamer naar de andere kant lopen. Dit is dus een púre love song!!! For Better Or For Worse. Mooie rustige melodie, met veel gevoel gezongen en op weg naar een tijd waarvan je niet weet “wat de toekomst brengen moge.” Of natuurlijk toch wel, maar ja, dat wil je niet waar hebben, zo lang mogelijk voor je uit schuiven!!!
Heel, heel mooi. Een gegeven waar velen mee geconfronteerd worden en ik hoop dat dit nummer van Mick een beetje steun geeft. Blues is óók een vriend!
Heel mooi opgebouwd en uitgewerkt in ruim zes minuten!
Something To Look Forward To, iets om naar uit te kijken met een fijne bluesy gitaar en dito blazers in een nummer waarin Mick zingt dat het nog niet zo ver is maar dat hij Something To Look Forward To nodig heeft! Mooie jazzy gitaar-solo! Af en toe lekker hoekig om alle gezongen regels meer gewicht mee te geven. Mooi.
De tempo’s worden lekker afgewisseld. I’d Like To Be Recycled is weer een stuk rustiger, met de gitaar er een beetje scherp en kippig onder. En Mick die de wens uit I’d Like To Be Recycled… Wat dacht je van een donorcodicil? Op een aantal “onderdelen” zit vast nog wel een tijdje APK…! En Mick is het best wel met mij eens want hij geeft een mooie inventarisatie van al zijn onderdelen en dat bijna alles organisch is, dus zeker nog een mooie toekomst voor de boeg. Een lekker ontspannen lopend nummer waarin vooral het heldere gitaarspel bijzonder in de smaak valt! Mooi!
If My Nose Was Runnin’ Money is in het Engels een standaard gezegde. “If My Nose Was Runnin’ Money, I’d blow it all on you.” Helaas voor “haar” blijft wat er uit een neus komt, beperkt tot snot en af en toe een bloedneus. Niet iets waarmee een dikke Mercedes betaald kan worden en al die andere zaken op de verlanglijst. Ook weer lekker rustig gezongen. Mooi.
Mick gaat uiteraard met z’n tijd mee en vraagt “haar”: Text Me Baby. En herhaalt dat verzoek regelmatig. Graag met een emoji met een hartje! Mooie interval met dikke bas en piano, waarna Mick blijft vragen Text Me Baby! En… als ze dat dan eindelijk zal gaan doen, belooft Mick dat hij “text right back to you!”
Iedereen noemt Mick Mr. Right, terwijl ik toch in de inleiding voor deze recensie heb geschreven dat ik een album heb van Mick met de titel ‘They Call Me Uncle Mick’, maar dat was in 2022 dus best wel mogelijk dat hij gepromoveerd is tot Mr. Right en dat dan weer heel specifiek bij de “ladies” bij wie hij niets verkeerd kan doen…
Het is écht waar. Mick covert 16 Tons van Tennessee Ernie Ford! Maar gelukkig maakt hij er wel een onvervalste blues van met Bob Corritore op de harmonica. En een versnelling langzamer dan het origineel en daarmee is zelfs dit nummer goed te pruimen.
Je hebt van die nummers die ontstaan zijn uit druk, overmoed of wat dan ook, waarbij je vooraf beter had moeten waarschuwen Please Don’t Write That Song. Maar ja, als zo’n lied er een keer is, is het niet meer terug te draaien (..). Bij de eerste tonen slaat de angst om het hart dat het de kant op gaat van de New Seekers met Look What They’ve Done To My Song, Ma, maar gelukkig is dat niet het geval en ontstaat er een vlotte blues met helder gitaarspel en vrij basaal drumwerk, ondersteund door mooie keys! Het swingt zelfs! De blazers zitten er nog achter als een ware big band om de lead vervolgens weer aan de gitaar te geven. Een gezellige afsluiter van dit mooie album waar in de studio hartelijk om gelachen wordt…
Mick Kolassa. Altijd goed en altijd gezellig. En altijd een goede blues! Een artiest waar je geen hoogdravende dingen van moet verwachten. Blues gaat altijd over “het leven” en in een persoonlijk verhaal als in For Better Or For Worse wordt dat heel tastbaar en begrijpbaar! En daarmee spreek ik mezelf dus tegen want als je zo’n tekst kunt schrijven, gebaseerd op “het leven” en daar muziek onder kunt zetten dan is dat op die manier best wel “hoogdravend” want het gaat toch écht wel ergens over en het is in staat steun en troost te bieden.. Mooi, écht mooi!
Na zo’n stukje tekst is het bijna banaal om favorieten te noemen maar dat hoort nu eenmaal bij mijn recensies, dus ook bij deze: This Getting Old Is Getting Old, All It Takes Is Blues, For Better Or For Worse (!), Something To Look Forward To, I’d Like To Be Recycled en If My Nose Was Runnin’ Money.
Niets nieuws dus als ik zeg dat ‘Blue To The Bone’ van Mick Kolassa een heel fijn album is waar heel veel mensen van zullen genieten!
Mick Kolassa ís gewoon Blue To The Bone!
Tracks:
01. This Getting Old Is Getting Old
02. Bourbon And You
03. All It Takes Is Blues
04. For Better Or For Worse
05. Something To Look Forward To
06. I’d Like To Be Recycled
07. If My Nose Was Runnin’ Money
08. Text Me Baby
09. Mr. Right
10. 16 Tons
11. Please Don’t Write That Song
Website: https://mimsmick.com/