Review: Jean-Jacques Milteau – Bon Temps Rouler Sessions
Jean-Jacques Milteau – Bon Temps Rouler Sessions
Format: CD – Digital / Label: Aliquot
Release:2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Om maar gelijk weer met de nodige achtergrondinformatie te beginnen, Bon Temps Rouler is een programma op het online radiostation TSFJazz, een Franse zender dus. Dat radioprogramma werd altijd live opgenomen en uitgezonden vanuit een van de beroemdste jazzclubs in Parijs, Le Duc des Lombards. Een jazzclub waar zes dagen per week meestal 2 sets per avond gespeeld worden. En de optredens vonden vaak plaats onder de noemer Bon Temps Rouler en zo was er dus ook het optreden van Jean-Jacques Milteau. Slechts één van het daar gespeelde concert staat op dit album maar wordt aangevuld met vier nummers die daar nou nét niet gespeeld werden. Dus de titel ‘Bon Temps Rouler Sessions’ is een relatief begrip!
Bon Temps Rouler als begrip kennen we wel als Let the good times roll. De Fransen, eigenwijs als ze zijn hebben dat vertaald in een zogenaamde leenvertaling of calque. Die wordt gebruikt als je niet het begrip als geheel vertaalt maar de afzonderlijke woorden uit dat begrip letterlijk vertaald en op die manier komen de Fransen tot Bon Temps Rouler. Let the good times roll, vindt z’n oorsprong dan weer als zodanig in de Mardi Gras in Louisiana en in het bijzonder New Orleans.
Het begrip staat voor een levenslustige, feestelijke geest…!
Niet iedereen zal Jean-Jacques Milteau kennen daarom eerst de credits voor dit album dat verschenen is op het Aliquot-label:
– Jean-Jacques Milteau op vocals en harmonica
– Hugh Coltman op gitaar
– Johan Dalgaard op keyboards
– Laurent Vernerey op bas
– Raphaël Chassin op drums
– Scott McKeon op gitaar op (1), het enige nummer dus afkomstig van de Sessions
‘Bon Temps Rouler Sessions’ is dus slechts een mini-album met vijf nummers maar de setlist bestaat uit een aantal meer dan beroemde klassiekers dus gaat het er nu alleen nog maar om tot welke uitvoeringen Jean-Jacques met mijn maten gekomen is.
Het openingsnummer Nobody’s Fault But Mine komen we in deze tijd gelukkig nog heel vaak tegen, vooral bij live-optredens waar dit oude nummer van Blind Willie Johnson meer dan op prijs wordt gesteld. Met een duidelijk stampende drums begint Jean-Jacques aan Nobody’s Fault But Mine waarin vooral de akoestische gitaar indruk maakt terwijl op de achtergrond de keyboards lekker doorrammelt. Een gezellig begin van dit kleine album. Mooi.
Ik ben razend nieuwsgierig naar Man Of The World van Peter Green. Voor een Fransman wordt het heel overtuigend en gevoelig gezongen in mooi Engels. Ik zou bijna denken dat er door die zorgvuldige uitspraak van het Engels de spanning ontbreekt in dit nummer, iets wat het origineel juist zo typeert. Verder wordt het bewijs geleverd dat dit nummer heel zeker geen onderdeel uitmaakt van de Sessions omdat Jean-Jacques tegelijkertijd zingt én harmonica speelt.
Het lijkt me trouwens ontzettend moeilijk dit nummer te coveren, zeker in zo’n kleine bezetting. Het klink goed allemaal, maar ik mis iets…
Wat dat betreft lijkt me A Hard Rain’s A-Gonna Fall een geschiktere kandidaat om te coveren… en inderdaad vooral ná het begin komt er spanning in het nummer, door een doorjammerende harmonica, begeleid door keyboards en drums. Jean-Jacques roept in zijn zingen nota bene een bepaalde gelijkenis op met de anti-Vietnam-stem van iemand als Arlo Guthrie! Dus, in die zin vind ik deze versie zeker overtuigend, ook omdat er 6½ minuut de tijd genomen wordt om het nummer op te bouwen!
Als één van mijn all time favourites voorbij komt, ben ik natuurlijk wel een beetje kritisch, ook omdat ik vaak de stelling verkondig dat er maar één artiest is die een cover beter kan laten klinken dan het orineel en dat is Joe Cocker. Af en toe een uitzondering daar gelaten. Ik heb het over Gloria van “mijn grote vriend” Van Morrison. Aan dit nummer bewaar ik hele dierbare herinneringen en sowieso is het natuurlijk een feestvreugde verhogende opzweper! Geen groter feest dan wanneer iedereen de afzonderlijke letters van G-L-O-R-I-A mee zit of staat te joelen! Jean-Jacques begint heel rustig met zijn harmonica en dito zang. Na die intro krijgt het nummer z’n vorm door een diepe harmonica. Jean-Jacques slaagt er echter amper in de feestvreugde bij mij te verhogen tot boven de gemiddelde kamertemperatuur. Het is meer een hele beschaafde en nette uitvoering van het tegenovergestelde waar dit nummer het juist van moet hebben.
Round And Round We Go, een oudje van Dick Robertson lijkt beter bij Jean-Jacques en zijn collega’s te passen, getuige de gezellig overkomende samenzang Als het ware een typisch Franse roffel op weg naar de guillotine, begint Round And Round We Go waarin Jean-Jacques er zelfs in slaagt een Yankee-accent voor te toveren. Wel mooie backing vocals om de stem van Jean-Jacques meer volume mee te geven. Waarna het nummer dan weer eindigt met dezelfde roffel van het begin dus ik neem aan dat de beul z’n werk heeft gedaan…
De rol van beul dicht ik mezelf dan maar toe in dit geval. Ik mis veel, téveel in dit mini-album van Jean-Jacques Milteau. In meerdere opzichten. Om te beginnen de zangcapaciteiten van Jean-Jacques. Op zijn reguliere albums laat hij de vocalen meestal over een zanger of zangeres en dat is niet voor niets. De stem van Jean-Jacques in z’n eentje is te mager, heeft te weinig diepte en soul om spanning op te bouwen. Het is te braaf om met name zoiets als “blues” te zingen! Dát zingen betekent dat het bínnen moet komen en dat doet het niet! Met z’n harmonica-werk is zeker niets mis en de overige muzikanten verstaan hun vak stuk voor stuk. Wat dat betreft begrijp ik het uitbrengen van dit mini-album niet zo goed en al helemaal niet de titel, als er maar één nummer afkomstig is van de Sessions. En dan “máár” vijf nummers van net 20 minuten. Waarom maar vijf nummers, waarom die albumtitel? In vergelijking tot zijn andere werk ben ik er van overtuigd dat als Jean-Jacques zich beperkt had tot de harmonica en de vocalen aan anderen had overgelaten dat ik dan een heel wat positievere recensie had geschreven dan ik nu “moest” doen.
Als referentie houd ik gewoon Guy Bélanger aan met zijn ‘Postcards From London’ en dat zelfs op zo’n fantastisch album dan ook een Long And Winding Road staat, vergeef ik Guy dan graag. Zie voor de recensie van dát album elders op Bluestownmusic.nl.
En nu is de neiging groot om deze recensie dan maar niet op Bluestownmusic.nl te plaatsen maar juist voor de bezoekers van deze site die de albums van Jean-Jacques hogelijk en terecht waarderen, moet deze recensie juist wél geplaatst worden! Als je niet beter weet – zonder deze recensie dus – verwacht je iets waar je Jean-Jacques zo om waardeert en helaas maar waar, dat krijg je zeker niet met dit mini-album. Dat nog afgezien van de beperkte omvang en de bedrieglijke titel.
Voor de goede orde: Een recensie is bedoeld om een objectief beeld te schetsen van het gebodene. Op andere sites en magazines worden vaak “zoete broodjes” overladen met clichématige superlatieven. Vroeg of laat ondergraaf je daarmee de geloofwaardigheid van je eigen site en ik weet gelukkig dat Harry Radstake dat beginsel hoog in het vaandel heeft staan en daarom ben ik ook zo gemotiveerd om voor hém (en jullie!) te schrijven! Laten we daarom in alle geduld op het volgende, volledige album van Jean-Jeaques Milteau wachten en daar dan onze oortjes voor spitsen!
Tracks:
01. Nobody’s Fault But Mine
02. Man Of The World
03. A Hard Rain’s A-Gonna Fall
04. Gloria
05. Round And Round We Go
Website: https://www.jjmilteau.net/