Review: Dr. John – Live At The Village Gate
Dr. John – Live At The Village Gate
Format: CD – Digital / Label: Omnivore Recordings
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Malcolm John (Mac) Rebennack Jr., zoon van Malcolm John Rebennack Sr, die een radio- en televisiewinkel had en daarin ook langspeelplaten verkocht en… als kind in aanraking gekomen met de muziek óp die platen, ontwikkelde zoonlief als vanzelf zijn voorliefde voor de muziek. Zelf muziek vond hij nóg leuker dus bekwaamde hij zich in het gitaarspelen. Een verdwaalde kogel (..) raakte echter zijn linker ringvinger die daarna nooit meer 100% zou functioneren. Dus, goodbye gitaar en over op piano!
En omdat hij zocht naar een onderscheidende naam ten opzichte van de gelijke naam als zijn vader, begon hij zich Dr. John te noemen, soms ook Dr. John Creaux en op de top van zijn carrière, zeg maar eind jaren 60, begin jaren 70 werd het Dr. John the Night Tripper, naar een voodoo-dokter uit Louisiana rond 1800 en dat succes in die jaren was voor een deel ook zeker te danken aan zijn extravagante uitdossing én voodoo-rituelen op het podium.
Zijn grootste hit had Dr. John met Right Place, Wrong Time. Tot zijn overlijden in 2019 bracht hij een 40-tal albums uit en gelukkig was hij nog in staat een bijdrage te leveren aan het project van de Tedeschi Trucks Band ‘Mad Dogs & Englishmen Revisited’ in 2015. Met het uitbrengen van dat album, zie de recensie daarover op Bluestownmusic.nl, ontstond er hernieuwde belangstelling voor de muziek van Dr. John.
En natuurlijk ontdekt er dan iemand een niet te versmaden concert in een oude doos in de kelder of op zolder. Dat klinkt geringschattend maar zo gaat het vaak en gelukkig maar. Want dankzij de voortgeschreden techniek kunnen dat soort opnames “opgepoetst” worden en uitgebracht worden. Ik weet zelf hoe blij ik ben als er weer eens “Lost tapes” of een “Lost concert” wordt uitgebracht van één van mijn idolen.
En zo ligt er nu album voor van een optreden van Dr. John uit 1988 in de Village Gate in de wijk Greenwich Village in New York. Een belangrijk podium dat Village Gate want een hele trits aan artiesten nam daar een live album op. Wie? John Coltrane, Stan Getz, Ahmad Jamal, Tito Puente, Nina Simone, Chuck Mangione en Sonny Rollins om er echt maar een páár te noemen uit een héle lange lijst. In 1994 sloot de Village Gate de deuren maar in 1996 werd er in het oude pand waar de Lone Star Road House had gezeten (bekend van een fijn live album van Dickey Betts, toevallig ook uit 1988), een nieuwe Village Gate geopend maar dat duurde slechts tot 1997.
Het album ‘Live At The Village Gate’ van Dr. John is uitgebracht door Omnivore Records. Als cd-uitgave is het een dubbel-cd en uiteraard is het album ook digitaal beschikbaar.
De bezetting tijdens dat optreden bestond uit:
– Dr. John op piano en vocals
– Wilbur Bascomb op bas
– Richard Crooks op drums
– Ronnie Cuber op bariton sax
– Lou Marini op tenor sax
– Lew Soloff op trompet
– Joe Caro op gitaar
– Trazi Williams op congas
Twaalf nummers staan er op het album en het eerste is Renegade, een lekkere inswinger, “I’m a runner in the jungle, runnin’ away from it all!” Renegade. Lekkere vette saxen en trompet blazen het plezier de zaal in. Mooi. Met een gesproken verhalend intermezzo! Dr. John in topvorm, alleen begeleid door Trazi Williams op congas met de anderen heel minimaal en bijna onhoorbaar! Top!
Qualified, zijn hit uit 1973 draagt hij ter plekke op aan “iedereen”. Een lekkere, funky melodie. Het lijkt er op dat alles wat een ander heeft beter is dan wat Dr. John heeft maar voor hem is het heel simpel: “I’m Qualified.” Een wijze les. Laat je niet verblinden door wat anderen bezitten, nog afgezien of dat allemaal al afbetaald is, maar wees tevreden en gelukkig met wat je zelf hebt, dan ben je heel zeker Qualified! Langzamerhand gaat het funky nummer over in niet te stuiten swing. Mooi.
Dr. John heet niet voor niets “dokter” want al weer een wijze les op recept van Dr. John in Life Is A One Way Ticket. “How do I know if it’s time to do or die.” Die eerste regel van dit nummer vertelt eigenlijk al het hele verhaal. Er zijn geen leerboeken die je vertellen hoe het leven verloopt en/of hoe je daar zelf zoveel mogelijk invloed op kunt uitoefenen. Ben je gek? Door schade en schande, met vallen en opstaan, soms spontaan ergens op af gaan, soms ergens nog eens een nachtje over slapen. Dát is Life Is A One Way Ticket. Een hele fijne langzame blues van negen minuten. Het hele album staat trouwens vol met lange nummers. Dat geeft, zeker bij een live optreden, alle ruimte aan Dr. John en de bandleden voor uitgebreide solo’s, zoals hier o.a. Dr. John zelf op de toetsen van z’n piano waarna het nummer hartstochtelijk “uitgeblazen” wordt door de blazers.
Eenvoud is het kenmerk van het ware. In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister. Of in de woorden van Dr. John: Keep That Music Simple. Geen gitarist nodig met z’n miljoenen licks, geen drummer die meer wil doen dan te zorgen voor het vasthouden van de beat. Keep That Music Simple. Find yourself a bass player, that can play it clean and smooth, and still be funky. And tell that keyboard player dat ie echt niet álle toetsen hoeft aan te raken. Keep That Music Simple. Natuurlijk horen er wel blazers bij. See how beautiful that sits. En natuurlijk heeft Dr. John helemaal gelijk in dit lekkere funky nummer! Keep That Music Simple!
In One Dirty Woman bezingt Dr. John een echt loeder. Every trick in the book gebruikt ze voor haar streken. You rip and run the street, roam up every night…
Dr. John ziet het gevaar, vraagt her en der advies, maar ja, ook al ga je op je kop staan, sommige types zijn niet te veranderen. One Dirty Woman. Een mooie intro met piano en percussie waarna de vocals van Dr. John begeleid worden door de blazers. Mooi, massief met veel blazers en piano-geklater!
I’ve Been Hoodood, begint met een “spannende” intro met percussie en veel “bij”geluiden. Een nummer over allerlei illusies die versterkt worden door de ogenschijnlijk chaotische begeleiding van diverse instrumenten. Een soort free jazz door vooral de blazers. Vind ik wel heel mooi. Een konijn met een kikker, een kaars op de rails, I’ve Been Hoodood dus. Dat is wel duidelijk! Mooi en lekker chaotisch het hele nummer lang.
Rain uit 1978 van het album ‘City Lights’ met die heerlijke dubbelzinnige hoes, begint met een late in the evening piano-intro door Dr. John die snel feller wordt aangeslagen, voorzien van scherp gitaarspel en een bescheiden blazersbijdrage, heel bluesy, heel mooi. Come on down, the lightning, thunder and raindrops. Life ain’t worth the lovin’, love ain’t worth havin’ without you! Wonderschoon!
Een klassieke rocker Let The Good Times Roll, uiteraard met de toevoeging /Ooh Poo Pah Doo ! vormt het eerste nummer van de 2e cd. Mét een hoekige gitaarsolo van Joe Caro die zowaar steeds sneller en vloeiender wordt waardoor er bijna een nieuw nummer ontstaat maar de variatie op het thema van Let The Good Times Roll is nog steeds herkenbaar. De gitaarsolo wordt gevolgd door een saxsolo waardoor Dr. John zich geroepen voelt de vocale gezelligheid op te voeren met Ooh Poo Pah Doo! Heel mooi en vooral gezellig en terwijl het publiek al klapt voor Let The Good Times Roll/Ook Poo Pah Doo horen we Dr. John het volgende nummer al aankondigen…
Mess Around van het album Dr. John’s Gumbo uit 1972 en Dr. John vertelt er gelijk bij dat Mess Around letterlijk genomen mag worden omdat het nummer vermengd gaat worden met andere. Een heerlijk swingen piano-boogie met veel scheurende blazers. Ik zeg het vaker maar wie op een nummer als dit rustig op z’n stoel kan blijven zitten zonder op z’n minst met de voeten mee te gaan in de maat van de muziek, die moet gelijk naar de huisarts! En zo gaat met maar door, bijna acht minuten lang! Feest!
Hoagy Carmichael schreef Georgia On My Mind samen met Stuart Correll en het leverde Ray Charles een Nummer 1-notering op in 1960. Het nummer bereikte zó’n populariteit dat de staat Georgia het nummer eind jaren 70 uitriep tot de “Official State Song”, daarbij even vergetend dat er dan nog wel over de rechten moest worden afgerekend… Maar ja, wie heeft dit nummer niet op haar/zijn/hun repertoire staan. Dr. John dus ook tijdens het optreden in de Village Gate. Waar je ook bent, wat je ook doet, de hele dag heb je Georgia On My Mind. Het mooie van de tekst is índerdaad de mogelijkheid het betrekking
te laten hebben op een dame met de naam Georgia, maar ook op de liefde die je kunt koesteren voor de staat Georgia! Daarom top! Ondanks dat stem van Dr. John in de hogere vocalen het dreigt te begeven…
Een van de lievelingsnummers van mij van Dr. John is Mama Roux, hier toevallig ook op verzoek ten gehore gebracht. It wasn’t me! Mama Roux, queen of the little red, white and blue… die zo haar eigen spel speelde, maar wel met het nodige gezag. Met veel vocale grapjes, lekkere blazers, een rammelende boogie op de piano en dan gaat het “wham bam” lekker verder, “chica, chica, chica, chica, enzovoort. De laatste heldere tonen worden besteed aan de piano van Dr. John.
Tijd om dit feest af te sluiten en dat gebeurt zoals het een New Orleans-artiest betaamt, met een bijna zeventien minuten durende Mardi Gras Day ! Als logische instinker begint het nummer erg langzaam met verwarrende riedeltjes op piano, gitaar en meer, maar we weten al waar en hoe dit nummer gaat eindigen, anders zou het geen Mardi Gras Day zijn! En ja hoor, in een hogere versnelling zingen alle bandleden mee met Dr. John: “All along the Mardi Gras Day. Er komen instrumenten bij, er gaan er vanaf om uiteindelijk Dr. John de gelegenheid te bieden alle bandleden voor te stellen die dan ieder z’n visitekaartje laat afgeven met een solo, allen summier begeleid door bas en drums, hier en daar met percussie, zeker als de bas zichzelf voorstelt met een hele mooie melodieuze, swingende solo! Niet verrassend dat de gitaarsolo ook lekker “aan” komt, afzonderlijk gevolgd door de blazers en als iedereen aan de beurt is geweest is het niet meer dan logisch dat Dr. John zichzelf ook nog “voorstelt” met een lekkere piano-boogie om daarna weer met z’n album Mardi
Gras Day te vervolgen waarin Dr. John heel geraffineerd de tekst weet aan te passen door er een “afscheid” in te verwerken. Top! En als je dan denkt dat de trompet met een ferme uithaal het nummer heeft uitgeblazen, begint er nog een keer een mooie mardi grasmelodie waarmee dit nummer én het optreden dan écht wordt afgesloten, een dankbaar klappend, joelend en fluitend publiek achterlatend.
Ja, ja, als er één ding zeker is in het leven is het wel dat we allemaal doodgaan en zo verging het ook Dr. John, Malcolm John (Mac) Rebennack Jr., een muziekdier pur sang die ons hele mooie muziek heeft nagelaten! Waaronder dus ook dit album ‘Live At The Village Gate’ met twaalf nummers die met elkaar niets anders zijn dan één groot feest van herkenning!
Mooie nummers, gezongen met zijn karakteristieke stem, soms heerlijk krakend, dan weer verrassend helder en vloeiend. En dat alles omringd door een heel puik stel muzikanten die er voor zorgen dát het een feest van jewelste wordt om naar te luisteren. En dat feest wordt dan meerdere keren “afgemaakt” met de spreekwoordelijke kers op de pudding, door het klaterende pianospel van Dr. John.
En uiteraard zijn er een paar nummers die er voor mij boven uit steken, mijn favorieten, zogezegd: Renegade, Qualified, Rain, Mess Around, Georgia On My Mind, Mama Roux en natuurlijk Mardi Gras Day !
Puike muziek op een heerlijk album. Niets anders dan van harte aanbevolen!
Iedereen die bij dit concert in de zaal zat was in the right place, at the right time!
Tracks:
CD 1
01. Renegade
02. Qualified
03. Life Is A One Way Ticket
04. Keep That Music Simple
05. One Dirty Woman
06. I’ve Been Hoodood
07. Rain
CD 2
08. Let The Good Times Roll/Ooh Poo Pah Doo
09. Mess Around
10. Georgia On My Mind
11. Mama Roux
12. Mardi Gras Day
Website: https://nitetripper.com/