Review: Boogie Beasts – Don’t Be So Mean!
Boogie Beasts – Don’t Be So Mean!
Format: CD – Digital / Label: Donor Productions
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Als je 15 jaar bestaat, mag/móet dat gevierd worden en de Boogie Beasts doen dat op een typisch Belgische, bourgondische manier want het toeval wil dat R.L. Burnside, de man die regelmatig voorbij komt op Bluestownmusic.nl, het zij direct dan wel indirect met enkele afstammelingen van zijn grote familie, dat deze R.L. Burnside 100 jaar geleden geboren is. Voeg die twee heuglijke feiten tezamen en je hebt het nieuwe album van de Boogie Beasts met de titel ‘Don’t Be So Mean!’, bedoeld als een groot eerbetoon aan die man die van zo’n enorme betekenis is ge- weest voor de muziekwereld. En de Boogie Beasts pakken gigantisch uit met de line-up voor dit album. Dát bedoel ik met bourgondisch. Het kan niet op!
Om te beginnen, als het ware té bescheiden, de Boogie Beasts zelf:
Jan Jaspers op vocals en gitaar
Gert Servaes op drums
Patrick Louis op gitaar en vocals
Fabian Bennardo op harmonica
en dan de fabelachtige gastenlijst om dit feestje te vieren:
Duwayne Burnside, zoon van R.L. die op twee nummers zingt
Luther Dickinson, op slide
G. Love brengt z’n eigen “hip-hop” in
Kenny Brown op gitaar op twee nummers
en van deze kant van “de grote plas”
Pablo van de Poel van DeWolff op gitaar en vocals
en
Cedric Maes op gitaar
Hoewel het zeker niet de bedoeling is, een bezetting waar je stil van wordt. Het album ‘Don’t Be So Mean!’ is als cd en digitaal verschenen bij Donor Productions en er staan elf nummers op, te beginnen met Jumper On The Line, dus, zoals de presentator van het Belgische KLARA-radioprogramma KLARA-Jazz altijd placht te zeggen: Lichten uit en boxen luid! Lekker gruizig door de drums en de vette harmonica terwijl de vocals van Duwayne Burnside zijn. Als een hortende en stotende goederentrein loopt dit nummer vier minuten heerlijk door. Duwayne kent het nummer als z’n broekzak want z’n vader schreef
het!
Going Down South, de tweede single van dit album, met onze eigen Pablo van de Poel op gitaar en backing vocals, ook best wel “duuster” en een beetje swampy, passend bij zo’n titel. En ook dit nummer is een R.L. Burnside-original. Heel veel toegevoegde geluiden tot een vorm van lawaai zelfs, in de geest van R.L. waar Pablo uitstekend mee uit de voeten kan met zijn vlijmscherpe en snelle gitaarspel. Strakke drums ook!
Kenny Brown doet op Skinny Woman, van Sonny Boy Williamson waar hij zo goed in is: sliden! En die Gert Servaes vermaakt zich ook opperbest op dit album want z’n drumsticks rammelen onverminderd enthousiast door! Vroeger hadden we Twiggy. Broodmager en zo’n beetje het begin van de hype dat meisjes geen grammetje teveel mochten hebben. Poeh! Om met Graham Nash tegen te werpen: Be Yourself! Een lekkere stamper dit.
Even geleend van de Rolling Stones, terwijl het een traditional is waarvan de schrijver onbekend is, dit You Got To Move, een heerlijke diepe, vette blues met Cedric Maes op gitaar en backing vocals. Oef, alweer zo’n gruizige doorstampende melodie met daardoor bijna ondersneeuwend puik gitaarspel! Als het zo ver is, what ever it is: You Got To Move!
Pure Boogie Beasts, dat wil zeggen, zonder gasten, Peaches, met een hoofdrol voor de harmonica van Fabian en… op welke manier en in welke vorm dan ook, het gaat over de smakelijkheid van… Peaches!
Shake ‘Em On Down, het nummer dat als eerste op single is uitgebracht, met G. Love op vocals en harmonica, nou ja, vocals? Het is tenslotte G. Love en dan wordt het zingen al snel meer praten, hoewel dat hier best meevalt. Veel hele mooie backing vocals in dit uiteraard snelle nummer van Bukka White.
Poor Black Mattie, weer “solo” de Boogie Beasts in dit R.L. Burnside-nummer, quasi bijtende humor want of je nu verandert van kleding of niet, zwart blijft zwart in deze tekst over Poor Black Mattie. Weer veel puike harmonica en rommelige drums.
Luther Dickinson is aan de beurt om lekker te sliden in Over The Hill. “I’m going Over The Hill, I ain’t gonna stop till I reach my top.” Ik zou dit een washboard blues willen noemen, er zit geen wasbord in maar zo wordt het nummer wel gespeeld. Best wel klassieke blues door de diep aanhalende slidende gitaarlijnen.
Duwayne Burnside zingt weer, nu op Fireman Ring The Bell, in de verte hoor je Rollin’ And Tumblin’. Bijna geen verschil of zelfs helemaal geen verschil, behalve de tekst. Burnside schreef “Fireman” in 1994, Muddy Waters schreef Rollin’ And Tumblin’ met Hambone Willie Newbern in 1950… Het liefje van Duwayne zit in het gevang, dus hij er naar toe en zoals vroeger gebruikelijk op oude treinen, gaf de stoker of zijn collega door middel van “ringing the bell” het teken dat de trein ging vertrekken. Lekker hoekig met hier en daar er boven uit komende harmonica.
Snake Drive, met Kenny Brown nog een keer op gitaar terwijl de hoofdrol toch weer opgeëist wordt door Fabian Bennardo met zijn harmonica. Lekker diabolische tekst waarin het liefje van de zanger gerust een “ride” mag maken, een Snake Drive en hij weet “The Lord is the devil but he won’t get me.” Lekker dubbel allemaal en weer puik snarenwerk van Kenny. Burnside schreef dit nummer met Kenneth H. Brown maar bracht het pas in 1996 op plaat uit, nadat Tav Falco’s Panther Burns dat al gelijk in 1981 deed als single.
Alice Mae, een al langer bestaand nummer van R.L. Burnside, in een zeker voor de Boogie Beasts rustige uitvoering, opgebouwd uit mooie samenzang, wel met diepe, vette gitaarlijnen die echter niet verhinderen dat Alice Mae van “hem” houdt. Met zoveel bombast is dit niet meer als een love song te bestempelen wat het echter wel is… Heel stiekem verdenk ik de Boogie Beasts ervan dat ze het nummer van Burnside (?) hebben ingezet om de gelijknamige Belgische zangeres te imponeren. Ik weet het niet, gewoon een gokje…
En dan zit ‘Don’t Be So Mean!’ er op en zou ik in aansluiting op het begin van het album kunnen zeggen: Lichten weer aan en tijd om op te staan! Een vet, ronkend, dampend, gruizig album van de Boogie Beasts, met elf nummers waarop een keur aan gasten op meedoet, echter nooit zodanig dat ze het kwartet van de Boogie Beasts van de mat spelen. In tegendeel zelfs. De vier vrolijke Belgen blijven fier overeind. Het is veel, het volume is groot, het zijn de Boogie Beasts! Amaj!
Veel nummers van R.L. Burnside dus ook langs die weg een mooi eerbetoon aan de man die altijd geassocieerd wordt met het begrip “North Mississippi Hill Country Blues”. Geen uitgesproken favorieten van mij. In de keuze van de nummers zit voldoende variatie om te kunnen genieten van dit album en voor de rest… het zijn de Boogie Beasts, dus… dompel je naar hartenlust onder in ‘Don’t Be So Mean!’.
01. Jumper On The Line
02. Going Down South
03. Skinny Woman
04. You Got To Move
05. Peaches
06. Shake ‘Em On Down
07. Poor Black Mattie
08. Over The Hill
09. Fireman Ring The Bell
10. Snake Drive
11. Alice Mae
Website: https://www.boogiebeasts.com/