Review: Matteo Mancuso – Route 96
Matteo Mancuso – Route 96
Format: CD – Vinyl LP – Digital
Label: Mascot Label Group – Music Theories Recordings
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Gitarist Matteo Mancuso levert zijn tweede album af dat hij heeft volgespeeld met:
Riccardo Oliva op bas
Gianluca Pellerito op drums als kernbezetting
Maar Matteo heeft een van z’n idolen, Steve Vai, bereid gevonden zijn medewerking te verlenen aan het openingsnummer, Solar Wind. Daarnaast speelt Antoine Boyer fantastisch akoestisch gitaar op Isla Feliz en in het laatste nummer, een bonus track, speelt Valeriy Stepanov op keyboards mee op The Chicken.
Het album wordt uitgebracht op Music Theories Recordings, wat een onderdeel is van de Mascot Label Group. En dat betekent op voorhand “kwaliteit” want als je in je eigen verzameling kijkt zul heel waarschijnlijk geen album tegenkomen dat op Mascot of een sublabel ervan is uitgebracht, wat je niet meer graag
draait! Bij mij is dat in ieder geval zo met Joe Bonamassa, Robben Ford, Sonny Landreth en Robert Cray maar ook Jan Akkerman, Connor Selby, DeWolff, Warren Haynes/Gov’t Mule, om er nog steeds maar een “paar” te noemen en daarmee is mijn “claim” wel duidelijk. Dus mag het geen verrassing zijn als ik straks aan het eind van mijn recensie ga concluderen dat Matteo Mancuso ook in dat rijtje past. Omgekeerd zegt dat natuurlijk ook iets over het beleid van zo’n label. Met kwaliteit bewaak je kwaliteit!
Harry Radstake van Bluestownmusic.nl doet niet anders. Elke week, soms dagelijks komen er karrenvrachten nieuwe albums bij hem binnen die allemaal, soms “letterlijk” schreeuwen om aandacht. Omdat er ook voor Harry maar 24 uren in een dag zitten, moet hij een eerste voorselectie maken waar hij dan melding van maakt op z’n website. Harry maakt daarvan dan weer regelmatig een selectie van die albums die als releaselijst naar zijn recensenten gaat en waar iedereen dan met zijn of haar voorkeur de albums kan kiezen om er een recensie over te schrijven.
En dat is dan alleen nog maar het deel van de albums. Jullie weten ongetwijfeld dat Harry nog veel meer doet. Het wekelijkse radioprogramma is ruimschoots bekend maar om die twee uur op Arrow Classic Rock elke woensdag te vullen, dat is ook een klus die veel tijd in beslag neemt. En wat dacht je van het onderhoud van de site? Soft- en hardware en alles wat daar bij komt kijken, zoals bijvoorbeeld abo’s! Maar, hier dus ook: Harry bewaakt kwaliteit met kwaliteit.
Dus ben ik heel erg benieuwd wat Matteo ná zijn debuut in 2023 met ‘The Journey’, nu voor moois heeft opgenomen op zijn ‘Route 96’, waar negen nummers op staan, allemaal instrumentaal!, waarvan de eerste het nummer is met Steve Vai, Solar Wind, kristalhelder en elkaar af- wisselend snarenwerk in een stevige rock-melodie die echter snel heel melodieus wordt. Heel erg Steve Vai maar net zo goed Al di Meola door alle variaties die elkaar in hoog tempo opvolgen terwijl het nummer aan het eind heel minimaal wegkabbelt. Een visitekaartje!
Heel lieflijk, romantisch begint Matteo aan Fire And Harmony, een titel die heel zeker zijn karakter weerspiegelt! Net als in het vorige nummer gaat het er af en toe flitsend aan toe om dat dan weer af te wisselen met heerlijke rustige en vloeiende passages. In de rustiger delen is het puur genieten en in de snellere delen hap je naar adem. Dit is écht goed!
Isla Feliz, waarop Antoine Boyer een fabelachtig stuk akoestische gitaar speelt en het eerste nummer waar je andere bandleden pas goed waarneemt. Een blij of gelukkig eiland! Nou, dat straalt er wel degelijk vanaf in een mooie wisselwerking tussen beide gitaristen. Doet denken aan de heerlijke optredens van John McLaughlin, Al di Meola en Paco Lucia en vastgelegd op een aantal hele fijne albums. En dat ik een vergelijking maak met die grootheden zegt genoeg over de “heerlijkheid” van dit vrij jazzy nummer! Top!
Een wat strakkere melodie door de drums en bas om daarmee het gevoel van een blues te geven in L.A. Blues One. Heel mooi lopend en gelaagd opgebouwd waardoor het af en toe een beetje funky wordt maar de hoofdrol blijft voor Matteo met z’n snelle, heldere, gitaarspel en dat gáát maar dóór!
The Great Wall krijgt door de bescheiden intro associaties met de Chinese Muur, een verdedigingslinie van vele duizenden kilometers lengte met op vaste tussenafstanden wachttorens waar met rooksignalen gecommuniceerd konden worden. De muur is al lang niet meer intact, het zij door erosie, het zij omdat de stenen ergens anders nodig waren… Het begrip “Chinese muur” wordt tegenwoordig veel gebruikt om binnen organisaties tegengestelde verantwoordelijkheden van elkaar te scheiden (voor wat het waard is). Matteo legt in The Great Wall weer een fijn stuk, gevarieerd gitaar- spel “op de mat” waarin delen overtuigend doen denken aan de “oosterse” cultuur. Heel mooi.
Warm Sunset is een mooi jazznummer met fijne begeleiding van vooral de bas met een rustige drums, maar het is vooral de bas die naadloos het gitaarspel aanvult. En weer die heldere uithalen van Matteo! Het begrip “warm” is hier helemaal van toepassing!
Een centurion was in het Romeinse Rijk iemand die het bevel voerde over ca. 100 soldaten. Nou, zo klinkt Black Centurion ook wel. Dikke rock! Alsof alle bevelen gegeven worden óp de snaren… Ná de uiteraard behaalde overwinning neemt het nummer rust en wordt de melodie heel melodieus maar dat duurt niet al te lang want de vijand slaapt nooit (..) dus barst na een flitsende opbouw het rockgeweld onverminderd los!
Terecht om het volgende nummer rustiger aan te doen. Als een kabbelend beekje loopt In The Morning Light lekker door. Rustige drums, mooie bas en een vredig tafereel… Naarmate het nummer vordert wordt het iets drukker, maar nog steeds vrij rustig door het heldere spel van Matteo. Heel mooi. Bijna filmmuziek…
In het laatste nummer, The Chicken, een bijdrage van Valeriy Stepanov op keyboards. Een razendsnelle uitsmijter! Scherpe gitaarlijnen, funky, rockend, afgewisseld met een snelle bas-solo. Heel mooi en kippig is het zeker. Fris toetsenwerk als mooie aanvulling op het spel van Matteo en ook de drummer krijgt ruim baan. Iedereen heeft z’n ei dus kwijt gekund! (Intikkertje)
Voor mijn doen een korte recensie maar waarom zou ik lange verhalen afsteken als je dit album gewoon lekker moet draaien. Je moet er wel voor gaan zitten want er gebeurt ontzettend veel! Met zo maar even tussendoor draaien mis je teveel moois! Voor wie van Al di Meola, John McLaughling en Steve Vai houdt, is dit zonder meer verplichte kost. Voor de iets “algemenere” gitaargek is dit eigenlijk ook wel een must…!
Wat mijn favorieten zijn?
Solar Wind, Fire And Harmony, Isla Feliz, L.A. Blues One, The Great Wall, In The Morning Light en The Chicken.
Genoeg mooie nummers dus met fabelachtig scherp, helder en gevarieerd gitaarspel om de verwachting in mijn inleiding gestand te kunnen doen: Matteo Mancuso hoort in het rijtje gitaristen thuis dat albums uitbrengt op Mascot en/of een sublabel ervan!
Aanbevolen en van harte!
Tracks:
01. Solar Wind (feat Steve Vai)
02. Fire And Harmony
03. Isla Feliz (feat. Antoine Boyer)
04. L.A. Blues One
05. The Great Wall
06. Warm Sunset
07. Black Centurion
08. In The Morning Light
09. The Chicken (feat. Valeriy Stepanov) (Bonus Track)
Website: https://www.matteomancuso.net/