Review: Davey Jones – Ball Cap Blues
Davey Jones – Ball Cap Blues
Format: CD – Digital / Label: Independent
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Voor het album ‘Ball Cap Blues’ van Davey Jones hoef ik niet op zoek te gaan naar credits van wie er allemaal meespelen en zingen op het album van Davey want Davey doet alles zelf! Davey is vooral veel op pad om muziek te maken en heeft nog niet zoveel albums op zijn naam staan. In 2022 verscheen ‘Back To Basics’, voorafgegaan door een EP, ‘Bits Of The Bayou, met daarop 5 nummers van ” Back To Basics’. In datzelfde jaar 2022 verscheen ook ‘Mississippi Bayou’ en ook dat album werd weer voorafgegaan door een EP, ‘Breathe’, waar 5 nummers op staan van ‘Mississippi Bayou’. In 2023 verscheen dan nog een EP, ‘Mid Memphis Blues’, met 5 nummers waarvan 1 nummer ook op het huidige album ‘Ball Cap Blues’ een plekje heeft gevonden.
Meer heb ik niet kunnen vinden aan albums van Davey Jones. Maakt niet uit, hij is nog jong (bijna 44) dus nog alle tijd voor volgende producties.
Het album ‘Ball Cap Blues’ brengt Davey uit in eigen beheer, via daveyjonesmusic.com. Negen nummers staan er op en omdat er verder niet veel meer valt
te vertellen is het moment aangebroken om te gaan luisteren naar wat deze one man-band ons te bieden heeft! Het eerste nummer Banks Of The Blues begint lekker traditioneel bluesy met een lekker stuwende drums, pianootje, gitaar en Davey die in dit nummer terug gaat naar de Mississippi waar hij “is working on the Banks Of The Blues.” Hele fijne gitaarsolo en een compliment voor de productie want je hoort gewoon een complete band muziek maken, zo goed past alles in elkaar!
Iets sneller gaat het er aan toe in New Groove, zelfs wel jazzy en boogie-end door het swingende orgelspel. Tijd om de relatie nieuwe energie te geven met een New Groove maar of het voldoende is moet nog blijken. In ieder geval krijgen we weer een fraaie gitaarsolo terwijl het orgel onvermoeibaar door blijft stoempen!
Met een titel als Walking Easy kan het bijna niet anders dan een rustig nummer worden en dat is het inderdaad. Country-invloeden veroorzaakt door het karakteristieke gitaarspel maken het tot een prettig luisterbaar nummer, weer aangevuld met een lekkere solo. Het heeft wel iets van het “lópende” van de Eagles en lopen is wat het doet, maar dan wel lekker Walking Easy. Heel mooi!
Artiesten die een écht solo-album maken, maken nog wel eens de fout dat instrumenten die er gewoon bij móeten, maar niet echt hun ding zijn en dat je dat ook goed kunt horen in het eindresultaat, maar, herhaling: Niets van dat alles bij Davey Jones, het blijft allemaal overkomen alsof er een stuk op vijf, zes muzikanten aan het spelen mét Davey op gitaar en zingend. In Ain’t No Good For Me is dat ook weer het geval. Elk instrument klinkt gewoon, vertrouwd, zoals je dat verwacht bij een complete groep. Knap! Davey wil maar één ding, “playing in the neon light.” ondanks alle andere zaken die ook echt wel moeten gebeuren, maar Davey is daar heel stellig in dat dat Ain’t No Good For Me. Lekker!
Mid Memphis Blues wordt opvallend anders ingezet, zwaar op gitaar, keys eronder en dóórlopende gezongen regels in een groovy melodie. Geen wonder dat dit nummer ook op de gelijknamige EP staat. Dit is écht goed. Hoe kort het nummer ook maar is met nét drie minuten, de volle looptijd zie ik geen kans om bewegingloos te blijven zitten! Top dus.
Tijd voor bezinning in een langzamere blues, What You Gonna Do, met zelfs female harmony vocals die de titel blijven herhalen. Mooi hoekig gitaarspel, uitmondend in een mooie, diepe solo à la Tony Joe White. Heel mooi!
Bij Six Feet In The Ground kan ik me maar één ding voorstellen. Een kerkhof en in dit gemeen gezongen nummer komt het daar ook wel zo’n beetje op neer. Fles op tafel, “zij” zegt van hem te houden maar hij denkt dat zij hem het liefste Six Feet In The Ground ziet. Ach, wat kan het leven soms toch vol vreugde zijn… Blijven lachen en vooral dóórrrrrrgaan! Lekker gruizig dit nummer.
Een werkelijk vlijmscherpe gitaar-intro begint aan Going Down To Mississippi, overgenomen door een zwaar stampende drums, waarin in slecht weer, terug gegaan wordt, Going Down To Mississippi. “The delta keeps me calling, calling me back home.” Mooi, stevig nummer!
Een romantisch slotstuk aan dit album in het lekkere uptempo Woman I Love. Een mooie liefdesverklaring aan de Woman I Love, zijn Bayou Queen. Mooi afwisselend met snel en langzaam en in instrumenten, waar een bijna jazzy gitaar wordt afgewisseld met een boogie-piano terwijl de drums de vaart er in houdt. Heel mooi en plotseling stoppend.
‘Ball Cap Blues’ van Davey Jones, negen nummers waarin Davey álles zelf doet. En hoe! Nogmaals: Het klinkt allemaal heel vertrouwd en alsof er een complete band aan het spelen is, maar het is dus Davey in z’n uppie. Davey is dus een hele puike gitarist, een zanger met een prettige stem met voldoende Amerikaanse tongval, Davey is ook een hele beste drummer en Davey is ook een fantastische toetsenman!!!
Vooral Walking Easy, Ain’t No Good For Me, Mid Memphis Blues, What You Gonna Do en Going Down To Mississippi vind ik heerlijke nummers. Mijn favorieten zogezegd!
Ik heb er méér dan van genoten en ben er van overtuigd dat ik niet de enige zal zijn! Jij ook?
Tracks:
01. Banks Of The Blues
02. New Groove
03. Walking Easy
04. Ain’t No Good For Me
05. Mid Memphis Blues
06. What You Gonna Do
07. Six Feet In The Ground
08. Going Down To Mississippi
09. Woman I Love
Website: https://daveyjonesmusic.com/