Review: Mike Finnigan – Mike Finnigan
Mike Finnigan – Mike Finnigan
Format: CD – Digital / Label: Forty Below Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
In korte tijd alweer een recensie voor een album van een inmiddels overleden artiest. Ik hoop niet dat dat een voorteken is voor mijzelf, omdat ikzelf ook niet meer piepjong ben… Maar ik voel me kiplekker dus ik vertrouw er maar op dat het nog wel zal lukken deze recensie tot een goed einde te brengen.
Mike Finnigan dus. Specialist op het gebied van welke toetsen dan ook. Orgel, Hammond, keyboards en daarnaast verdienstelijk zanger. Geboren in 1945 en overleden in 2021 op 76-jarige leeftijd aan de gevolgen van nierkanker.
En als je dan ziet met wie hij allemaal gespeeld en opgetreden heeft! Oef! Van de nummers Rainy Day, Dream Away en Still Raining, Still Dreaming op het album Electric Ladyland van Jimi Hendrix, waar hij nog maar 22 was tót een enorme lijst aan toppers die hem er allemaal bij wilden hebben op toetsen: bij Crosby, Stills, Nash & Young op meerdere albums, Leonard Cohen, Taj Mahal, Joe Cocker en nog veel, heel veel meer!!!
Zelf bracht hij in 1976 zijn eerste solo-album uit, net als de titel van dit eerbetoon aan hem, simpel getiteld ‘Mike Finnigan’, om dat album in 1978 te laten volgen door het bekendere ‘Black & White’, waarna er in 2011 nog een album werd opgenomen met Jerry Wood met de titel ‘It’s Only A Rock And Roll Show’, maar dat album is nooit officieel uitgebracht maar uiteraard wel “links en rechts” te vinden. Op dat album speelt David Gates bas, dezelfde David Gates die daarna een vocale solo-carrière had en nog een tijdje deel uitmaakte van Dawn van Tony Orlando… Mike was ook jarenlang politiek actief in de organisatie “Crooks and Liars”, onder leiding van “Vlogfather” John Amato, die zich vooral bezighield met het ontmaskeren van fake news. Diezelfde Amato was zelf een tijdje saxofoonspeler bij Duran Duran.
Het album ‘Mike Finnigan’ is verschenen op het Forty Below Records–label, als cd en digitaal en er staan elf nummers op. En omdat Mike inmiddels overleden is kan dit postuum uitgebrachte album best wel als een soort “best of” worden gezien, op z’n minst een mooie dwarsdoorsnede van de imposante carrière van Mike Finnigan! Heel mooi en zorgvuldig bij elkaar gebracht door producer en vele jaren vriend van Mike, J.J. Blair.
Met dezelfde zorgvuldigheid is de volgende bezetting bij elkaar gebracht om mooie vertolkingen te geven van nummers “van” Mike Finnigan:
Tony Braunagel, David Goodstein, James Gadson en Pete Thomas op drums,
Bob Glaub en Davey Faragher op bas,
Josh Sklair en Val McCallum op gitaar en ook nog
een aparte vermelding op gitaar voor
Joe Bonamassa (1) en zoonlief Kelly Finnigan (11),
en tenslotte op meerdere nummers ook nog Stephen Stills,
James McMillan zorgde voor de arrangement voor blazers én de hoofdpersoon waar alles om draait, Mike Finnigan op allerlei soorten toetsen én vocals!
Tijd om te gaan luisteren naar ‘Mike Finnigan’!
Gelijk maar beginnen met een nummer dat we de laatste tijd vaker horen, 20 Years Of B.B. King met… Joe Bonamassa! Een passend nummer dat al als single is uitgebracht levert een Mike Finnigan met z’n perfecte blues vocals, ondersteund door heerlijke blazers, waarna het tijd is voor een solootje van Joe Bonamassa. En, zoals inmiddels bekend verondersteld mag worden, komt menige B.B.-titel voorbij in de tekst, Een lekker nummer om mee te beginnen! Aan het eind nog een stoempende solo van Mike, om en om met Joe en de blazers! Vet is een understatement!
My Credit Didn’t Go Through, van General Johnson en een redelijke hit voor Freddie King, gaat als een funky chicken lekker verder met ook weer véél blazers én flinke uithalen waarin Mike redelijk sarcastisch zingt dat ondanks z’n goede bedoelingen er niets van aankomt, My Credit Didn’t Go Through. Maar ondanks al die ellende leeft Mike zich weer heerlijk uit op zijn toetsen! Het is mij iets te hoekig waardoor het nummer nooit lekker dóórloopt. Funky kán wel lopen maar doet het vaak te weinig of niet…
Don’t Answer The Door, van Jimmy Johnson, bij mijzelf vooral bekend van Melvin Taylor op zijn album Melvin Taylor Plays The Blues For You en ook B.B. King heeft het in verschillende uitvoeringen op z’n albums staan. Een absolute, trage blues, prachtig orgel, stevige blazers en een kristalheldere gitaarlijn als intro voor de vocals van Mike die “haar” bezweert voor niemand de deur open te doen zo lang hij niet thuis is! Heerlijk doorleefde vocals met puik toetsenwerk in een lekker lang nummer!
De blazers nemen weer de lead in Fool For You, een ware klaagzang van Mike over hoe “zij” hem steeds meer afgebroken heeft sinds hun eerste ontmoeting, veel female backing vocals en krachtig en toch bijna verdrietig door Mike gezongen dat hij een Fool For You is.
The Way You Do The Things You Do, met bijdragen van Dorian Holley, James Gadson en Smokey Robinson, waar gelijk de karakteristieke stem van Smokey Robinson opvalt in deze overbekende hit voor veel artiesten, te beginnen bij als eerste de Temptations in 1964, Elkie Brooks, Manfred Mann en UB40, tot en met zelfs Jerry Garcia en tenslotte in 2014 terug naar Smokey Robinson & Cee Lo Green, om er maar een paar te noemen. In deze uitvoering blijft het origineel nagenoeg in stand. Mooi en dus herkenbaar.
It Ain’t Fair, waarop Brian Ray en Josh Skliar meedoen in dit nummer, oorspronkelijk van Aretha Franklin met in die opname Duane Allman op gitaar! Ook iemand als Ben E. King heeft het uitgebracht. Vrij rustig uitgewerkt in zes minuten met strakke drums, hier en daar een paar toetsen en subtiele snaren, bijna gospelachtig door de vele female backing vocals om de oneerlijkheid van “het leven” meer dan voldoende uitdrukkingskracht mee te geven!
She’s Not Just Another Woman is een lekker, massaal gezongen, soulnummer waarin duidelijk wordt gemaakt door Mike dat “zij” niet zo maar “de eerste de beste is”, She’s Not Just Another Woman. Lekker stevig, een beetje het quasi rommelige van Dr. John waarin het toetsenspel van Mike een ondergeschikt aandeel heeft maar zijn vocals des te duidelijker op de voorgrond treden.
Eigenlijk best wel een typische intro die je aan Stephen Stills kunt linken, All That You Dream met een bijdrage van vader en zoon Stephen en Chris Stills. Mooi melodieus ook. Ik vind Manassas er in doorklinken! Een van mijn favoriete albums die Stills met o.a. Chris Hillman en anderen heeft gemaakt onder de groepsnaam Manassas. Gaat nooit vervelen. All That You Dream roept dezelfde sfeer op uit die jaren waarin door verschillende bands en artiesten zulke fantastische muziek is gemaakt dat we er nú nóg steeds heel graag naar luisteren. Perfecte combinatie van toetsen, gitaar en blazers, bij elkaar gehouden door strakke drums. Mooi.
Een lekker kippig begin aan Lay Around And Love On You, zeker door de vocals van Mike heeft het een hoog Blood, Sweat & Tears-gehalte. Het nummer waarmee Ray Charles in 1984 als eerste een redelijke hit mee had en daar kan ik me ook wel veel bij voorstellen. (“All I want to do, is) Lay Around And Love On You.” Duidelijk!
Let That Liar Alone, met Dean Parks, geeft weer de ruimte aan backing vocals in dit nummer dat te boek staat als een traditional. Een fijne harmonica-solo is meer dan welkom in dit door stevige blazers gedragen nummer met zoals gezegd, overvloedige vocals. Mooi en aanstekelijk.
Sing Me Back Home met zoonlief Kelly Finnigan in het nummer van Merle Haggard, gaat over de laatste wens van een gevangene voordat de doodstraf wordt voltrokken… Een echte classic, met fijne intro op keys, traag gezongen door Mike zoals je mag verwachten. Heerlijke backing vocals nodigen je uit om lekker mee te joelen. Fijn slide-werk van Kelly die ook, terecht, een mooie solo speelt in dit laatste nummer op het album dat minstens zo terecht zijn overleden vader in het zonnetje zet. Backing vocals met mooie “mmmm’s” geven er een plechtig idee aan zoals in een gospel. Heel mooi. Eigenlijk best wel een smartlap (Merle Haggard tenslotte!) zonder dat je je stoort aan het feit dat het misschien wel een smartlap is waar je naar luistert!
Mikke Finnigan, postuum met ‘Mike Finnigan’. Allereerst een compliment voor J.J. Blair, die dit album heeft “samen”gesteld, met wat mij betreft de nadruk op “samen”. Er is een aantal artiesten bij elkaar gehaald, niet de eerste de beste, behalve dan misschien Joe Bonamassa, die altijd bereid is een fijne bijdrage te leveren als het de goede zaak dient, en daarmee feitelijk het tegenovergestelde is van “de eerste de beste”, maar vooral ook artiesten die in staat zijn gebleken, na het beluisteren van dit album, een hele natuurlijke aanvulling te vormen op het toetsenwerk van Mike Finnigan. Heel mooi en heel goed bij elkaar passend dus. Voor wie het nog niet wist, is na het beluisteren van dit album meer dan duidelijk waarom zó ontzettend veel gerenommeerde artiesten
en bands Mike Finnigan “erbij” wilden hebben op toetsen! Er is een grote variatie in nummers, bij elkaar gehouden door het toetsenspel van Mike en met name daardoor is er sprake van een zeker evenwicht en balans tussen de nummers. Het gaat gewoon elf nummers lang lekker door.
Eigenlijk heb ik geen uitgesproken favorieten, maar goed, “op veler verzoek”: 20 Years Of B.B. King, Don’t Answer The Door, It Ain’t Fair, All That You Dream en toch ook nog wel Sing Me Back Home. Vol overtuiging aanbevolen dus, dit album!
En…de recensie is klaar en ik ben er nog steeds! Dus, door naar de volgende recensie voor Bluestownmusic.nl.
Tracks:
01. 20 Years Of B.B. King
02. My Credit Didn’t Go Through
03. Don’t Answer The Door
04. Fool For You
05. The Way You Do The Things You Do
06. It Ain’t Fair
07. She’s Not Just Another Woman
08. All That You Dream
09. Lay Around And Love On You
10. Let That Liar Alone
11. Sing Me Back Home