Review: Amani Burnham – Roots & Wings
Amani Burnham – Roots & Wings
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Blind Pig Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Amani Burnham, 20 jaar, met zijn debuutalbum ‘Roots & Wings’. Geboren in Ethiopië, geadopteerd door de familie Burnham, een hele muzikale familie, waar Amani eerst zichzelf probeerde te ontdekken op muzikaal gebied, op de drums, maar na het horen van Chuck Berry koos voor de gitaar waarop hij vooral met z’n rechterduim speelt, in plaats van met een plectrum.
Hij speelt afwisselend rhythm gitaar en lead gitaar en doet dat in de klassieke bezetting van een trio:
Amani Burnham op gitaar
Matt Raymond op bas
Ray Hangen op drums
Zijn album ‘Roots & Wings’ verschijnt op Blind Pig Records, als cd, vinyl en digitaal en er staan twaalf nummers op. De albumtitel is voor hem een link naar zijn Afrikaanse afkomst en ook andere nummers hebben een verbinding met zijn eigen leven. Het album opent instrumentaal met Fastlane, zeg maar, een proeve van bekwaamheid zoals dat zo mooi heet, lekker om je uit te leven als gitarist. Snelle en strakke drums en een heerlijk diepe en niet te missen bas die bijna nog sneller over zijn snaren gaat dan Amani over de zijne! Duidelijk na dit openingsnummer is in ieder geval dat Amani kán gitaarspelen!!! Alle stijlen komen voorbij en ondanks dat het nummer net drie minuten duurt, lijkt het, omdat er zóveel gebeurt, veel langer!
I Wanna Know begint lekker kippig maar gaat snel over in een onvervalste bluesmelodie waar de gitaar zijn gezongen regels resoneert. Heel mooi. Amani die zich van alles en nog wat afvraagt en heel terecht stelt dat hij het állemaal wil weten! I Wanna Know. Waarom dit, waarom dat? en terwijl hij zich dat allemaal afvraagt soleert hij weer lekker scheurend op z’n gitaar! Ook nu weer een hele beste baspartij! Eigenlijk heel basic, dit nummer, maar het scheurende in de stijl van Stevie Ray Vaughan zit er in, even later net zo makkelijk de nog meer scheurende stijl van Jimi Hendrix!
Geadopteerd zijn geeft altijd een bijzondere dimensie aan het leven. Enerzijds altijd de vraag en/of de twijfel waarom je überhaupt geadopteerd bent en daarnaast, zoals Amani het zo treffend zingt: “I don’t know who my birth parents are, and that plays a big part in my life. I know they’re out there somewhere…” Ik weet waar ik over praat want ik heb zelf twee geadopteerde zussen die gelukkig wel weten wie hun biologische moeder is! Hoe góed ook, er is altijd iets van “net niet” zeker als, zoals in mijn geval, mijn ouders toch nog zelf een gezonde zoon op de wereld gezet hebben, waar ze de hoop er op al bijna hadden opgegeven. Er wordt, vooral de “omgeving” een vergelijking getrokken tussen “echt” en “aangenomen”. Voor mij zijn het gewoon mijn zussen! Dat die zoon zich later zou ontwikkelen tot zo’n muziekliefhebber, dat kon toen nog niemand bevroeden…
Roots & Wings, om in twee woorden aan te geven dat je áltijd zowel je “roots” hebt en altijd een actuele omgeving die je de “wings” geeft die je de mogelijkheid geven uit te vliegen en iets van je leven te maken. Sterke gelijkenis met zowel het zingen als ook het gitaarspel van Jimi Hendrix! Mooi.
The Last Thing I Remember, ook al als single uitgebracht, gaat over slaapverlamming! Echt! Slaapparalyse, meestal veroorzaakt door een slaaptekort, onregelmatige slaap, of… slapen op de rug met als verschijningsvorm dat je wakker bent, de geest is dus wakker, maar het lichaam is dat nog niet en lijkt dan als het ware verlamd. Het is verder niet gevaarlijk maar hooguit vervelend of angstig maar waarschijnlijk op te lossen met een beter slaappatroon… (vrij vertaald uit het internet!). Een langzame blues, zeg in dit verband maar een “slapende” blues… waarin hij mooi beschrijft wat je overkomt bij slaapverlamming, “Eyes wide open, I couldn’t move a limb”. Een heerlijk potje gitaarspel. Dat belooft nog wat voor de toekomst als dit nog maar het debuutalbum is!
Het jeugdig enthousiasme spat er weer vanaf! “I’m a Bluejay.” Een Amerikaanse kraaiensoort dus. Ik zou best een parallel willen trekken tussen de voorliefde van Amani voor allerlei verschillende muziekstijlen, oftewel, hij is niet eenkennig en houdt van de nodige variatie. En zo is het ook gesteld met de blauwe gaai, de Bluejay, die er een gevarieerd eetpatroon op nahoudt van bessen, pinda’s en brood maar ook vlees, eieren en klein gedierte. En net als het overtuigende enthousiasme waarmee dit trio “smakelijke” muziek maakt, denk ik dat de Bluejay met het grootste plezier zijn gevarieerde maaltijden nuttigt.
Al een volwassen kijk op wat het leven inhoudt als je zo jong in staat bent die levenservaring te vertalen in You Can’t Heal What You Hide. Want Amani heeft natuurlijk hélemaal gelijk. Op een puist kun je maar beter geen pleister plakken. Vroeg of laat barst ie open! Kom maar op, gooi het er uit! Amani komt om te helpen, heb vertrouwen in hem en met vallen en opstaan zal het goed komen. Straffe bas en drums, volwassen gezongen met ruimte voor heerlijk speels gitaarspel in een hele strakke melodie als was het om niet te ontsnappen aan het “pleisters plakken”! Alles zwaar aangezet en daardoor heel mooi met een af en toe er dwars doorheen solerende bas. Heel mooi.
Jezelf in een ondergeschkte(re) positie te plaatsen in een poging daarmee de ander te overtuigen van je goede bedoelingen is precies waartoe Amani bereid is in Sideways Thru Time. Een in verhouding melodieuze melodie, mét backing vocals en ook weer zo’n lekkere scheurende solo waarmee het nummer langzaam wegsterft. Ook heel mooi.
Gelijk weer rammelen en trommelen in een uptempo Waiting By The Window, swingend zelfs met dito drums en bas. Heel aanstekelijk ook. Een beetje in de stijl van een Rory Gallagher om na een vurig deel dat af te lossen met een rustiger deel en te blijven volhouden dat hij Waiting By The Window is, wachtend op háár! Voorlopig een van de lekkerste nummers op dit album waar ik me nog seconde niet mee vermaakt hebt!
“Tot de dood ons scheidt,” zó ontzettend vaak gehoord met een bijna hemelse echo, Lovers Till They Die, maar hoe anders is vaak de werkelijkheid, de bittere realiteit als er verdovende middelen in het spel zijn. Ja, ook dan kan er sprake zijn van een dramatische ontknoping van een uit de hand gelopen situatie die dan, uiteindelijk, ook leidt tot Lovers Till They Die. Het leven…!
Een langzaam begin met het gitaarspel van Amani min of meer op de achtergrond zodat er een directe associatie opkomt met The Wind Cries Mary van Jimi Hendrix, Midnight Waterfall. Een moment in z’n leven waarin Amani zichzelf tegenkomt en dat bezingt aan de hand van een aantal voorbeelden, waarna hij terugvindt tot zichzelf door zich als het ware onder te dompelen in een Midnight Waterfall. In dit nummer een totaal andere manier van gitaarspelen door Amani. Inderdaad meer begeleidend dan solerend maar heel, heel erg mooi omdat het spel ook in dit nummer, rustig kabbelend wegsterft. Top.
Een beetje een Fleetwood Mac-intro maar vergelijkingen met anderen reken ik ook goed. Some Sorta Love, een beschrijving van het per saldo rekbare begrip van wat liefde allemaal kán zijn! Van iets heel kleins en breekbaars en kwetsbaars tot en met iets heel groot, pompeus, massaal. Het gaat er niet om wat jij of ik er van vinden maar wat de personen in kwestie er bij ervaren! Lekkere “wah-wah”-gitaar! En lekker met z’n allen “rammelen” met wat “onverschillige” letterlijk op de background, vocals. Mooi.
Het laatste nummer op dit album is heel zeker van Jimi Hendrix, Bleeding Heart en daar neemt Amani met z’n trio bijna acht minuten de tijd voor. Maar dat mag dan ook wel want Amani geeft hier een geheel eigen versie weer van het stuwende en jagende Hendrix-nummer dat amper nog herkenbaar is. Het is namelijk een hele geweldige, heel melodieuze, pure blues! Hele rustige en quasi tot een minimum teruggebrachte bijdrage van drums en bas, speelt Amani loepzuiver en helder zijn gitaarspel met ook een hele rustige zang. Dít is zo ontzettend goed!!! Ik heb al eens geschreven dat Joe Cocker zo ongeveer de enige artiest was die een cover beter kon laten klinken dan het origineel maar… deze Amani Burnham lukt dat ook met dit nauwelijks nog herkenbare Bleeding Heart van Hendrix. Met aan het eind een heerlijke versnelling waardoor het nummer toch nog wat gelijkenis met het origineel krijgt, hetgeen wat mij betreft overbodig is want ik ben al volledig overtuigd van de kwaliteit van Amani Burnham! Ik was al onder de indruk van hem maar dit nummer is het absolute hoogtepunt op dit album! Topperdetopperdetop!
Een debuutalbum! Een debuutalbum!!! Twintig jaar, een volwassen stem, gitaarspel om je vingers bij af te likken, puik geschreven nummers, goed gekozen onderwerpen, die ook goed te begrijpen zijn, een heerlijk trio in de zin van drums en bas én een afsluiter waar je van ondersteboven gaat. Ook door voldoende variatie in de nummers is dit een hele zuivere “12 uit 12”!!! Dit belooft nog wat voor de toekomst!
Tracks:
01. Fastlane
02. I Wanna Know
03. Roots & Wings
04. The Last Thing I Remember
05. Bluejay
06. You Can’t Heal What You Hide
07. Sideways Thru Time
08. Waiting By The Window
09. Lovers Till They Die
10. Midnight Waterfall
11. Some Sorta Love
12. Bleeding Heart
Website: Facebook