Review: Robben Ford – Two Shades Of Blue
Robben Ford – Two Shades Of Blue
Format: CD – Vinyl LP – Digital
Label: Mascot Label Goup – Provogue – Artone
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Inmiddels 74 jaar jong en nog steeds een enorme drive om zichzelf voortdurend opnieuw uit te vinden, te blijven veranderen, dat is Robben Ford. Natuurlijk is er altijd wel iets herkenbaars, al was het maar zijn karakteristieke stem, maar ook muzikaal vind ik hem wel een herkenbare stijl hebben, het is altijd wel een mix van vooral een jazzy basis, door “groeiend” naar fusion, uiteraard zit de blues er in en af en toe is het ook gewoon lekkere rock. Kortom, een fijne mix waar veel mensen graag naar luisteren. Ik in ieder geval heel zeker.
En dus ben ik blij dat Robben weer een nieuw album uitbrengt, voor het eerst weer op Provogue/Artone, nadat zijn albums de laatste jaren uitgebracht werden op Ear-Music en daarvoor jarenlang ook op Provogue. Je zou dus kunnen zeggen: Terug op het vertrouwde nest.
Robben heeft acht nummers op dit album bij elkaar gebracht en dat heeft hij gedaan in de volgende bezetting:
Robben Ford op vocals en gitaar
Ianto Thomas op drums
Robin Mullarkey op bas
Jonny Henderson op keys
en een blazerssectie bestaande uit:
Paul Booth op saxofoon
Ryan Quigley op trompet
Trevor Mires op trombone
Van het album zijn al twee singles uitgebracht en de eerste is het nummer waarmee het album opent, Make My Own Weather, gelijk valt het geluid op dat overkomt alsof het intiem in een huiskamer is opgenomen, ondanks dat het best een rockende, funky en jazzy melodie is, een “vol” geluid dus. Maakt niet uit wat er gebeurt of wat er gezegd wordt, Robben vormt, heel verstandig, zijn eigen mening wel, Make My Own Weather! Helemaal top en 100% Robben Ford zoals we hem kennen!
Gevaarlijk en niet zomaar een nummer om eventjes te coveren, Jealous Guy van Bryan Ferry en het is inderdaad even wennen en ook een overgang. Strakke drums en bas mét keyboards dragen het nummer dat een hoekig arrangement heeft gekregen waarin Robben de teksten langzamer zingt dan Bryan Ferry al deed, de blazers die er af en toe in komen, zoals de blazers dat in een zelfde samenstelling ook altijd doen bij de Tedeschi Trucks Band. Gaandeweg krijgt een heel zeker goed georganiseerde “improvisatie” de overhand met er tussendoor heel fijn, een beetje kippig scherp,gitaarspel van Robben. Ja, het is wennen maar ik denk dat ik dit nummer gewoon vaker moet draaien om het beter tot me te kunnen nemen… Niet verkeerd maar minder toegankelijk…
Perfect Illusion, de tweede single, is dan weer meer bluesrockend en toch rustig. Heel zeker lópend want mijn vingers doen weer mee op de rand van het toetsenbord! Ergens ver weg hoor ik gelijkenissen met Al Stewart en ook dat is niet verkeerd, weer fijn bluesy gitaarspel en het hele nummer zijn de blazers de dragers van de melodie waar drums en bas een bescheiden bijdrage leveren. Na voldoende onzekerheden in het leven is Robben er van overtuigd de Perfect Illusion gevonden te hebben. Mooi.
Black Night, niet een cover van Deep Purple maar een eigen compositie, een hele fijne langzame blues met heerlijke gitaarlijnen, rustige bas en drums, dragende keys, blazers als aanvulling en een verhaal van een “Black Night is falling and another day is gone.” Heel fijn gitaarspel waarin de lijnen zichzelf herhalen, telkens een tikkeltje hóger. Heel mooi deze gitaarblues. Top!
De albumtitel, Two Shades Of Blue, wordt wat langer uitgewerkt in een ook weer langzamere blues met funky elementen, had ook maar zo een “Jan Akkerman” kunnen zijn want die twee gitaarvirtuozen hebben veel overeenkomsten in hun beheersing en het combineren van verschillende muziekstijlen, vind ik. Het feit dat dit nummer instrumentaal is, verstevigt die gedachte. Een heel fijn nummer waarin werkelijk van alles gebeurt! Een solo van de keys brengt even rust maar daarvoor en daarna is het toch echt Robben die allerlei melodielijnen door elkaar gooit, zonder dat het een rommeltje wordt want het nummer blijft lekker dóórlopen! Ook een heel mooi nummer dus!
De titel The Fire Flute, geeft mij gelijk een associatie alsof het een variatie zou kunnen zijn op Die Zauberflöte van Mozart… Niets van dat alles. Een op de voorgrond tredende bas in een redelijk jazzy melodie, scherp gitaarwerk, tempo vasthoudende drums en ook dit nummer is instrumentaal. Jazzy, fusion, freejazz, het zit er allemaal in op een manier zoals we die van Robben kennen als hij bepaalde melodielijnen als het ware helemaal uitwerkt! Zoals al opgemerkt, lijkt het één grote improvisatie maar dat is het heel zeker niet omdat hij telkens terugkeert naar een rustgevende basis. Robben zegt in een interview dat hij zich op de top van z’n kunnen vind presteren. Nou, daar durf ik niets aan af te doen en al helemaal niet ná het beluisteren van dit geweldige nummer van zes minuten. Absoluut top!
The Light Fandango. Een fandango is van oorsprong een dansvorm in driekwartsmaat, in de klassieke muziek meestal gezongen maar in toenemende mate ook instrumentaal gespeeld, denk maar aan Al di Meola met zijn Fandango op zijn recente album uit 2024, ‘Twentyfour’. Hier dus The Light Fandango van Robben Ford in ruim 6½ minuut. Solerende, ietwat echoënde gitaar, heel weinig keys, strakke drums en bas in een mooie melodie met veel variatie, alles in dienst van de gitaar van Robben en géén blazers, dus een redelijk “kale” melodie waar hooguit de keys een beetje in mag soleren als intermezzo. Heel mooi weer die combinatie van funk, jazz en blues, met andere woorden: Robben Ford. Top! Mijn vingers dansen weer mee!
Altijd fijn als gevoelens wederzijds zijn zoals in Feeling’s Mutual waarin dat gevoel tot uiting komt in het laten soleren van alle muzikanten. Iedereen komt aan de beurt, eenmalig of vaker, kort of langer, waardoor er een fijne melodie ontstaat die dan weer funky is, dan weer bluesrockend en soms meer jazzy is. Een mooie manier om dit album af te sluiten.
Iedereen heeft wel een of meerdere albums die niet kapot te krijgen zijn, die elke keer opnieuw weer gedraaid kunnen worden. Zo’n album is voor mij het album ‘Talk To Your Daughter’ van Robben Ford met o.a. het titelnummer én Help The Poor, dat album blijft voor mij z’n allerbeste album, maar… dít album ‘Two Shades Of Blue’ komt daar dicht bij in de buurt. Dit is zó helemaal Robben Ford! Het album begint bijna traditioneel met mooie “losse” nummers maar vanaf de albumtitel is het weer zó Robben Ford. Heerlijk.
Voor de sfeer en het gevoel was het misschien passender geweest om Jealous Guy vóór Two Shades Of Blue te zetten óf het album er mee af te sluiten… Nu vond ik de overgang na het openingsnummer vrij groot. Maar dat is maar een klein puntje van kritiek en ook het enige.
Heerlijk, wat een album! Top! Niets meer aan toe te voegen dus!
Behalve, ten overvloede, mijn favorieten: Make My Own Weather, Black Night… en alles wat daarna komt!!!
Tracks:
01. Make My Own Weather
02. Jealous Guy
03. Perfect Illusion
04. Black Night
05. Two Shades Of Blue
06. The Fire Flute
07. The Light Fandango
08. Feeling’s Mutual
Website: https://www.robbenford.com/