Review: Sam Lewis – Everything’s Fine
Sam Lewis – Everything’s Fine
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Loversity Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Ik ga deze recensie beginnen met een compliment voor de hoes. Een schilderij in bruintinten, gemaakt door Rusty Barwick met als titel “Petwear” en dat is een passende titel. Als je oppervlakkig kijkt valt het misschien niet op maar bij nader inzien draagt de man op het schilderij een zonnebril, da’s duidelijk maar, ook door de bruintinten ontstaat de suggestie dat hij ook zo’n ouderwetse ruime pet op heeft zoals motorrijders dat vroeger hadden toen er nog geen
helmen waren uitgevonden om het hoofd beter te beschermen bij een ongeluk. Maar, suggestie! Want wat de beste man op z’n hoofd draagt is toch echt een lekkere dikke kikker en bij een nog preciezere aanschouwing blijkt de zonnebril ook nog eens een lasbril te zijn. De uitleg bij het schilderij vertelt ons dat in bepaalde culturen de kikker symbool staat voor transformatie, vernieuwing en aanpassingsvermogen! Kijk, daar houd ik nou van!
En dan moet de muziek nog beginnen!
De muziek op het inmiddels 7e studio-album van Sam Lewis, dat hij zelf omschrijft als een op het vorige album ‘Superposition‘ uit 2024 ingezet proces van “a departure from the departure”. Een voortgaande verbetering dus, of zoals ze dat in de Japanse kwaliteitsleer “Kaizen” noemen, steeds beter, wat eigenlijk een variant is op het boek van Eli Goldratt Het Doel waarin in een prettig leesbare romanvorm de bottleneck-theorie wordt besproken in de zin dat men het vaak over bottlenecks heeft in een organisatie terwijl we weten dat elke fles toch écht maar één bottleneck heeft…! Dat geldt ook in organisaties waar er telkens maar één bottleneck is en pas nadat die is opgelost, openbaart zich de volgende bottleneck, mocht je die nog niet vastgesteld hebben, die weer opgelost moet worden, voordat de “volgende” bottleneck opgelost kan worden.
Lijkt dit betoog nogal theoretisch en hoogdravend? Klopt!
Dus niet!
Want mocht je een tuin hebben dan doe je voortdurend hetzelfde. Je poot iets, je plant iets, je snoeit en pas na verloop van tijd zie je hoe de aanblik van de tuin verandert en dat er hier en daar nog iets “gecorrigeerd” moet worden om het nóg beter of mooier te maken. En natuurlijk kom ik als vanzelf terug bij de muziek want daar gebeurt exact hetzelfde, al was het maar aan de hand van alle recensies die geschreven worden over een album, nog afgezien van de eigen smaak van de artiest of band.
Er staat een verzameling nummers op het album, elk nummer met een eigen achtergrond waarom het geschreven is en zó op het album terecht is gekomen zoals je dacht dat het goed was, terwijl later het besef komt dat het beter net iets anders had gekund waardoor het nummer zelf of het album in z’n geheel beter tot z’n recht was gekomen. Volgende keer beter dus. Ook dat is “Kaizen”! Steeds beter. Het bereiden van maaltijden verloopt niet anders en op school het maken van een SO ook niet anders. Steeds beter dus…
En zo ziet Sam Lewis zijn werk en dit album in het bijzonder, dus ook. Een interessant gegeven en om te bepalen of hij er wat mij betreft in geslaagd is móest ik eerst zijn vorige album beluisteren om daarna dit nieuwste album te beluisteren om vast te stellen of naar mijn bescheiden mening dit nieuwste album (nog) beter is dan het vorige.
Alle negen nummers beluisterd van ‘Superposition’, inclusief een cover van het Dire Straits-nummer “Walk Of Life” en het beeld dat ontstaat is overwegend dromerige, romantische muziek met af en toe echoënde effecten. Een fijn album om naar te luisteren.
Nu dus ‘Everything’s Fine’ waarvoor Sam Lewis de volgende bezetting bij elkaar heeft gebracht:
Sam Lewis op vocals en akoestische gitaar
Joe McMahan op elektrische gitaar, pedal steel, resonator gitaar,
elektrische bas, synthesizer, percussie, percussie, piano, keys, orgel,
shaker, background vocals, Omnichord, mountain dulcimer, Optigan en tambourine
Chris Carmichael op strings
JT Cure op elektrische bas
Derek Mixon op drums
Josh Hunt op suede bongos
(Een Optigan is een toestinstrument waarmee, simpel gezegd, eerder gemaakte opnames kunnen worden gereproduceerd)
Zo! Elf nummers staan er op ‘Everything’s Fine’, en het album is uitgebracht door Loversity Records als cd, vinyl, digitaal en stream. Naast mijn compliment voor de hoes geef ik ook graag een compliment voor de aangeleverde info die zeer uitgebreid is, met een beschrijving van de nummers én alle songteksten! Heel fijn!
En het eerste nummer van het album Chase The Moon, is ook al als single uitgebracht, een heerlijke beschouwende tekst waarin Sam ons voor houdt dat er altijd wel “iets” is maar, uiteindelijk “Birds will sing for everyone, and when they sleep the day is done. You know I love it when we watch the sun Chase The Moon around,” waarna de vogels dan ook weer beginnen te zingen. Want een nieuwe dag, een nieuwe kans. Op wat? Dat bepalen we voor een heel groot deel zelf! Een hele mooie, dromerige intro met akoestische gitaar waarna Sam begint aan z’n vocals zoals zojuist besproken. Af en toe een subtiel pedal steellijntje. Heel mooi! Bijna vertellend gezongen!
Overeenkomstig de strekking van de inleiding, weet Sam in I Know dat “There will always be more to learn, than I’ll ever know!” Een mooi klein en lief juweeltje! Ook weer met een pedal steel, iets nadrukkelijker dan in het vorige nummer. Mooi, mooi! Ook heel mooi zoals Sam het opnemen van een album vergelijkt met een “little song-photo album” van een momentopname “and you hope tou’re saying all you think you might want or need to say before the next recording opportunity. En hij besluit waar ik de beschrijving van dit nummer mee begon en dat is, dat we heel zeker weten, dat we zo ontzettend weinig weten! Top!
Beschouwend, filosoferend, zich afvragend “What are we doing living like this” en is, zoals hij over zaken denkt, ook zoals zij er over denkt? Hoe dan ook, stelt hij zichzelf gerust met “Must be all in my mind, Everything’s Fine. Fijne, aanwezige strings en sowieso meer begeleiding dan in de eerste nummers, maar ook weer, heel mooi.
De aanleiding om Nothing Could Break Us Apart te schrijven ontstond nadat Sam verliefd was geraakt op ‘The Convincer’, een album van Nick Lowe uit 2001.
Een gevalletje WYSIWYG, what you see is what you get. “I’m as open a book as I’ve ever been.” Geen geheimen, niet anders voordoen dan je bent en daar volgt dan als vanzelfsprekend uit: “To know us and know that Nothing Could Break Us Apart.” Weer in een eenvoudige opzet, eenzelfde begeleiding als in de eerste twee nummers, zingt Sam heerlijk melodieus en romantisch zijn tekst. Hoewel hij zelf bekent weinig love songs te schrijven, is dit er wel degelijk eentje! Heel fijn gitaarspel van Joe McMahan met Sam daar akoestisch achter. Heel mooi.
Best grappig en tegelijkertijd ook raadselachtig. Je zit in een hele fijne relatie, niets aan de hand, geen spoortje twijfel. In tegendeel. En toch wil die herinnering aan die Old Love niet uit je hoofd. Hoe zit dat? Waarom is dat? “The love I got is good to me. A treasure and a friend. Treats me right so I don’t know why I got Old Love on my mind.” Inderdaad en in aansluiting op I Know, we weten nog maar zó weinig! Mooi samen gezongen met Joe in een fijne country-achtige melodie. Top!!!
Dieren zijn vaak net mensen, andersom trouwens ook (..) maar als Sam eens een verdwaalde kat in huis haalt en haar Lischey noemt, uitgesproken als “lee-she” , vindt die het heel fijn als Sam en z’n vrouw voor haar zingen, maar de eerste keer dat Sam dit nummer op z’n gitaar speelde, ging ze “beledigd” de kamer uit. Nu ze “weet” dat het nummer haar naam draagt kan ze het wel waarderen…! Een klaterende instrumentale minuut voor Lischey! Lischey’s Retreat.
Er is geen optimum. Johan Cruyff zei het al: Elk voordeel heb z’n nadeel. En that’s what it’s all about. Sam gelooft niet zozeer in geluk. Hij is meer van, als je gewoon de dingen goed probeert te doen, ontstaat er vanzelf zoiets als “geluk”. Onze oosterburen hebben daar een mooi begrip voor: Das Glück des Tüchtigen. “Wij” zeggen weleens “Geluk dwing je af” maar het woord afdwingen geeft aan dat er teveel bedóeling achter zit en geluk laat zich niet zomaar sturen… denk ik tenminste. Sam vindt dat ook en bezingt heel mooi dat wat er ook gebeurt en op ons pad komt, “Can’t you see me here, I’m at the same show, Making It Up as we go.” En zo vrolijk als Sam erover zingt, twijfel ik er geen moment aan dat ze het Making It Up, as they go. Lekker nummer.
Het gezegde luidt: Niets is meer verantwoordelijk voor goede herinneringen, dan een slecht geheugen. Ook dat is een natuurwet. In The Light, met een bijdrage van Judy Blank die verder niet gecrediteerd wordt maar zo goed als zeker een Nederlandse zangeres uit Utrecht is die op North Sea Jazz al met Seasick Steve heeft opgetreden en het voorprogramma heeft verzorgd voor Kate Nash, dus ook langs die lijn is het aannemelijk dat zij degene is die een bijdrage levert aan dit nummer… waarin The Light staat voor de wens die Sam wel eens heeft om terug te kijken op “onschuldiger” tijden maar vaak tot de ontdekking komt dat The Light niet anders is dan “vals licht” dat een vertekend beeld van die ogenschijnlijke onschuldige tijd tevoorschijn “tovert”…
Het nummer begint overtuigend met “Let’s go back to when we didn’t know en logisch, met wat ik hiervoor omschreef, eindigt met “Don’t leave the light on.”
Prachtige lead vocals van Sam mét Judy Blank. Daarmee bereiken ze ook een sfeer alsof een stel samen terug verlangt naar vroeger maar bij een nadere beschouwing ook sámen tot de conclusie komt dat het beter is “Don’t leave The Light on.” Heel mooi en ook zeker top! Meer dan verstandig en terecht dat dit mooie nummer ook al als single is uitgebracht.
Het begrip “zó dichtbij en toch zó veraf” wordt treffend bezongen in I’ll Never Be Enough For You, “Just before we say goodnight, we lie and say everything’s alright, you’re next to me but out of reach, another day seems like a week. In Sam’s beschrijving van het nummer, “the audience is the bedroom that feels everything that is unsaid.” En in het nummer komt het er op neer dat hij vraagt om hulp, “help me understand, why I’ll Never Be Enough For You…” Ik zou “haar” dringend willen adviseren nog eens goed naar Making It Up te luisteren! Een hele fijne, diepe en best wel droevige gitaarmelodie als begeleiding voor de beschreven tekst. Ook een minimaal orgeltje eronder. Mooie melodie voor een serieuze tekst.
Grappig. Hoewel… In My Life Living Me geeft Sam aan wel eens moeite te hebben met leven zoals het dagelijks is. Hij neemt een aantal sessies bij een therapeut en die stelt al snel vast dat “the only time you get excited, whether it’s good or bad, is when you’re talking about music.” Nou doktertje, ik denk dat heel veel bezoekers van Bluestownmusic.nl zichzelf daar wel in zullen herkennen… Ik zou zeggen, heel “objectief” natuurlijk, niets aan de hand zolang je je ook maar realiseert dat er méér is. Soms niet veel, maar toch…! En terwijl Sam het gevoel heeft geen steek verder te komen en al van plan is zijn gitaar te verkopen om nog wat sessies te kunnen betalen, schrijft hij My Life Living Me, waarin het er om gaat te ontdekken dat het leven jóu leeft en dat je het daar mee moet doen, ook hier weer: Making It Up, as it goes!
Ik heb eens een jonge man gekend die een dubbele hersentumor niet kon overwinnen. Hij overleed op 24-jarige leeftijd en hij hanteerde als lijfspreuk: Leer te spelen met de kaarten die je krijgt. Making It Up, as it goes! Een drukke, krassende, gruizende melodie die de verwarring duidelijk maakt waar Sam in zit. Veel percussie en lekker vlot in een nummer waar uiteindelijk “het dubbeltje valt!” Fijne variatie ook in de opbouw van de melodie.
Three County Highway, geschreven door The Indigo Girls, Amy Ray en Emily Saliers en voor Sam een uitdaging om het nummer als een vertrekpunt te zien om ook zoiets te schrijven, maar het lukt hem nieten gaandeweg raakt hij er van overtuigd dat de dames het nummer voor “hem!” hebben geschreven en dat het tijd is geworden dit nummer een plekje te geven op dit album, sinds hij in een volwassen relatie zit met zijn inmiddels, vrouw en sinds díe de achtergrond van dit nummer is ze er een groot fan van…! Dompel je onder in dit reisverslag met een fijne “thuis”komst: “It’s been a warm winter, it’s been a cold spring. And everywhere I’ve been is feeling wrong to me. Put your head on my heart and lay down in the crook of my arm. Everything’s ok, we’ve been found again,
we’ve been found again!” Sam solo op vocals en akoestische gitaar in deze love song. Heel mooi en in alle eenvoud genieten!
Voor mij is het duidelijk, de titel van het album dekt de lading volledig in de elf nummers die Sam Lewis bij elkaar heeft gebracht op dit album!
Om terug te komen op de inleiding in deze recensie: Ik vind dit album minstens zo goed als het vorige, ‘Superposition’. Completer ook eigenlijk en geen “echo’s” in de nummers wat ik altijd zo gekunsteld vind, dus: beter! Het zijn hele fijne nummers, ontspannen, met minimale begeleiding waar dat kan en iets meer waar dat een nummer meer “body” geeft. Absoluut geen zwakke nummers! De stem van Sam is buitengewoon prettig om naar te luisteren en houdt je met gemak álle nummers “vast”!
Enkele nummers springen er voor mij heel overtuigend boven uit:
I Know, Old Love, The Light, I’ll Never Be Enough For You, My Life Living Me en tenslotte Three County Highway.
Van harte aanbevolen dus!
En… zou het volgende album van Sam Lewis nóg beter worden? Kan dat?
Tracks:
01. Chase The Moon
02. I Know
03. Everything’s Fine
04. Nothing Could Break Us Apart
05. Old Love
06. Lischey’s Treat
07. Making It Up
08. The Light
09. I’ll Never Be Enough For You
10. My Life Living Me
11. Three County Highway
Website: https://www.samlewistunes.com/