Review: Tim Easton – fIREHORSE
Tim Easton – fIREHORSE
Format: CD – Digital / Label: Handmade Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Alweer een prachtige hoes! De zus van Tim Easton, Susan, heeft een mooi schilderij gemaakt van een roodkleurig “vurig” paard wat staat voor de titel van het 14e album van Tim Easton ‘fIREHORSE’. (Dat portret van de Firehorse heeft Susan overigens niet gemaakt met kwasten maar met tuingereedschap…!)
Die titel is niet zomaar iets. Dit jaar, 2026, is volgens de astrologie van de Chinese dierenriem, het Jaar van het Paard, dat duurt van 17 februari 2026 tot en met 5 februari 2027. Elke 12 jaar is er een Jaar van het Paard, maar eens in de 60 jaar, is er sprake van een “Vuurpaard” omdat naast het teken van de dieren- riem er elk jaar een combinatie gemaakt wordt met één van de vijf basiselementen hout, vuur, aarde, metaal en water. Dit jaar is dat vuur en daarmee is iedereen die in deze periode geboren wordt niet alleen een Paard volgens de Chinese astrologie maar zelfs een Vuurpaard, een aanwijzing daarvoor dat deze mensen zich ontwikkelen tot krachtige mensen, leiders, die weten wat ze willen en vooral ook wat ze níet willen.
En dan ben ik er nog niet met mijn inleiding.
Ik zei het al, een Vuurpaard komt slechts eens per 60 jaar voor, dus in 1966 was het Jaar van het Vuurpaard van 21 januari 1966 tot en met 8 februari 1967 en laat in die periode nou net Tim Easton geboren zijn! Zonder dat ik zijn exacte geboortedatum bekend maak. Dat is niet aan mij. Tim Easton is dus geboren in een Jaar van het Vuurpaard! En daarmee is de inleiding voor wat betreft de uitleg over de albumtitel afgerond.
(Ik denk dat Afton Wolfe, de man van het indrukwekkende album ‘Ophiuchus’ over onze “westerse” sterrenbeelden en bijbehorende karaktereigenschappen, dit ook wel heel interessant zal vinden. Zie voor de recensie van dat mooie album op Bluestownmusic.nl.)
Tim Easton dus. Tim groeide op in Akron, Ohio en in Tokyo als zoon van een Canadese moeder en een Amerikaanse vader. Akron heeft voor mij persoonlijk een speciale betekenis omdat in die plaats in 1870 B.F. Goodrich werd opgericht, een van de eerste autobandenfabrieken ter wereld. In 1947 waren zij de eersten die met een tubeless band op de markt kwamen, een buitenband, zodanig geconstrueerd dat er geen binnenband meer nodig was! In 1965 volgde de eerste radiale band die betere rij-eigenschappen heeft dan de diagonale band.
Op de tekening hieronder zie je het verschil tussen diagonaal en radiaal. Bij een diagonale band zijn de karkaslagen, onder een hoek gesneden (bias) en “kruislings” over elkaar aangebracht. Bij de radiale band zijn alle karkaslagen onder een hoek van 90° gesneden.
De karkaslagen bestaan altijd uit een soort geweven koord die volledig omrubberd worden (op een kalander). Voor de stevigheid wordt er op de karkaslagen een brekergordel gelegd, bestaand uit berubberd staaldraad, aan de kanten waar de band op de velg zit komt aan beide uiteinden de hiel waar omheen berubberd koord zit dat doorloopt tot op zijkanten van het karkas en tenslotte komt er nog een loopvlak om het karkas heen. Dat loopvlak heeft dan nog geen profiel. Dat krijgt de band pas in de vulcanisatie waarin de band op een hoge temperatuur “in” een vorm wordt gedrukt. In die vorm zit dan de vorm van het profiel, de naam en de maataanduiding. In 1946 nam Goodrich een belang in het rubberverwerkend bedrijf Vredestein en startte in Enschede het autobandenbedrijf Vredestein waar ik 20 jaar gewerkt heb. Jullie merken het al, mijn enthousiasme gaat weer volledig met mij op de loop!
Daarom gauw terug naar Firehorse van Tim Easton! Dat album kent de volgende bezetting:
Tim Easton op vocals en gitaren
Tommy Scrifes op bas
Matt Nolan op drums
Dalton Brown op gitaar
producer Kevin Nolan op gitaren, bouzouki, piano
mandolin, synthesizer en orgel
Emma Zinck, Jeremy Lister, Nikki Barker en Rosa Pullman op backing vocals
Het album bevat tien nummers en wordt “bij ons” uitgebracht als cd en digitaal door Handmade Records. (In Amerika en Canada is het album ook verkrijgbaar op vinyl, bij Campfire Propaganda)
Het album opent met River, een diep en zwaar aangezette melodie waarin Tim zingt over een River, begeleid door backing vocals, en dat alles begint met een eerste druppel die uiteindelijk als een River uitkomt in de zee of oceaan. “Ain’t that a River?” Mooi, als een plantage-blues uitgewerkt.
Het ligt soms onvoorstelbaar dicht bij elkaar Heaven & Hell maar Tim belooft “to hold her in Heaven & Hell.” Een lekker lopende melodie, rustige begeleiding, een mooie tekst ook om een liefde te beschrijven. “You hold me, I hold you, we hold each other.” Een beetje zoals de Traveling Wilburys, dus fijne muziek en een mooi onderwerp waar je nooit genoeg van kunt krijgen.
Dierbare herinneringen worden opgehaald aan de tochten langs de Cottonfields. En Tim wil er maar wat graag over vertellen, “I think I can tell you everything I know – tot en met “Don’t fall in love with one who is not true!” Lafayette werd ook aangedaan waar “I met a Cajun Queen.” En zo loopt het nummer lekker door, ook weer met niet al te veel begeleiding waar aan het eind Tim toch weer alleen is, “I’m lonesome and travellin’ again.”
615 Heartbreaker is een beschrijving van een gevaarlijke dame, langs de snelweg, die alle looks heeft waar je gemakkelijk voor kunt vallen maar dat beter niet kunt doen. “615 Hip shaking, 615 Heartbreaker,” Dan weet je het wel zou ik zo zeggen. Een lekker rammelende melodie en feitelijk weer een verhaal van “on the road” want de 615 is de North Carolina Highway.
Als een Alice Cooper in een geheimzinnige, dreigende melodie zingt Tim over een Son Of A Tyrant en het bedrieglijke dat je aan de buitenkant niet kunt zien wat er in de binnenkant zit… Voor het eerst een scherpe gitaarlijn. Dat geeft het nummer iets gemeens en dat is met zo’n titel welkom. Een mooie dubbelzinnige tekst waar iedereen het zijne of hare uit kan halen… Ook een hele mooie baspartij! Terwijl het nummer min of meer jankend eindigt waar de gitaar dan nogmaals doorheen jammert.
Een goed advies is nooit weg en Tim heeft zo’n advies voor ons: Don’t Let Your Mind Grow Dark. Een vrolijk Americana-deuntje, inclusief mandoline. En de nodige voorbeelden waarin je moet proberen je hoofd er bij te houden, Don’t Let Your Mind Grow Dark. Heerlijke gevarieerde backing vocals die elkaar opvolgen, aanvullen en inhalen, strakke drums, handclaps, percussie en een gitaar die in verhouding vrij rustig door pingelt. Lekker!
Vanuit een gecreëerd “live”-sfeertje, waarin een gitaar al begint te tokkelen, “One, two, three, four” waarna het nummer écht begint met allerlei verhalen waar we ons ons hele leven zo druk over maken. Another Good Man Down. Niemand ontkomt aan die ratrace… die ik altijd maar vergelijk met een hond die hartstikke gek wordt van het achter z’n eigen staart aan rennen… En als je dat dan ook nog probeert vol te houden witte poeder, is de conclusie niet anders dan Another Good Man Down.
Nee, intikkertje voor mij, geen Leonard Cohen, geen Jeff Buckley, en toch een Hallelujah, beetje in de stijl van George Harrison in zijn oosterse tijden. Wat er ook rondom je heen gebeurt, everybody happy, Hallelujah, compleet met raga-snaren. Love, peace and happiness! “The greatest story is to press your body close to mine…” Hallelujah.
Een beetje in de stijl van Dr. John gaat Never Punch The Clock Again. Het langste nummer op het album met ruim zeven minuten. Een verslag van het zwervende bestaan van Tim is wat we voorgeschoteld krijgt en het bijzondere is dat het écht gebeurd is. Tim Easton heeft er flink op los gezworven, jarenlang als straatmuzikant in Europa opgetreden en daarvan moeten leven en daar goede herinneringen en contacten aan overgehouden met mensen als Townes van Zandt, Lucinda Williams, Jim Keltner en Wilco om er een paar te noemen. Logisch dat dit een lang nummer is als je zoveel meegemaakt hebt en je ons dat allemaal wilt vertellen! Ook dat hij links en rechts baantjes aannam, waar dan vaak de gewerkte (..) tijd werd bijgehouden door het invoeren van een kaart in een stempelklok. Die kaart moest je ook goed in de klok drukken, zodat je een “klik” hoorde en de klok het tijdstip van dat moment afdrukte op de kaart. Datzelfde ritueel voltrok zich dan als de dienst of ploeg er op zat. Aan de hand van die kaart werd dan wekelijks de gewerkte tijd verwerkt in de salarisadministratie. Ook ik punched the clock twice a day in een ver, ver, verleden… Die apparaten waren al zo geavanceerd dat als het tijdstip van het “klokken” ná de aanvangstijd lag, dat dan de tijd met rode inkt werd afgedrukt terwijl dat met tijdstippen vóór de aanvangstijd in blauw gebeurde…
En Tim weet het zeker, na al die jaren, Never Punch The Clock Again, want het is beetje een domme gebeurtenis om te zien hoe zo’n 30 man op elkaar staat te wachten om hun kaart in dat dan stomme apparaat te kunnen stoppen… Bij het eerder genoemde bedrijf waar ik gewerkt heb, werd dat “probleem” opgelost! Mensen zijn tenslotte altijd vindingrijk! De “oplossing” bestond eruit dat één persoon bij toerbeurt alle kaarten van alle mensen van die afdeling in de stempelklok stempelde terwijl de collega’s zich al aan het omkleden waren om naar huis te gaan… En voor die “oplossing” was het vervolgens aan de leiding om voor dat “probleem” een oplossing te verzinnen. Ach ja, jeugdherinneringen, met een glimlach!
Een liefdeslied over een snelweg, Hwy 62 Love Song. De snelweg in California die de Little San Bernardino Mountains doorkruist, ten oosten van Los Angeles en gaat ook langs het Joshua Tree National Park, een favoriete omgeving van Tim. Mooie tekst waaruit de liefde voor die streek zeker tot uiting komt, ondersteund door een heerlijke country slide. Mooi.
En dan is het “Vuurpaard” uitgeraasd, tenminste voor even, voor wat dit album betreft. Een heel fijn album, gek genoeg zonder noemenswaardige hoogtepunten die ik als favoriet zou willen bestempelen. En toch heb ik me geen moment verveeld. Alles klopt gewoon, zit allemaal gewoon goed in elkaar, straalt een bepaalde rust uit van iemand die de wereld rond getrokken is, veel heeft gezien en meegemaakt en daarvan een soort reisverslag van heeft gemaakt. Sommige nummers echt over een reis, andere nummers over de reis van het leven. Buiten kijf gewoon een heerlijk album om lekker naar te luisteren en daar volledig van te genieten!
Tracks:
01. River
02. Heaven & Hell
03. Cottonfields
04. 615 Heartbreaker
05. Son Of A Tyrant
06. Don’t Let Your Mind Grow Dark
07. Another Good Man Down
08. Hallelujah
09. Never Punch The Clock Again
10. Hwy. 62 Love Song
Website: https://www.timeaston.com/