Review: Ed Alstrom – This Idea Of Humanity…
Ed Alstrom – This Idea Of Humanity…
Format: CD – Digital / Label: Haywire
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
In de bio wordt Ed Alstrom omschreven als een newcomer waar wij waarschijnlijk laatbloeier zouden zeggen. En dat zou dan zijn omdat dit pas zijn tweede album zou zijn na ‘Flee Though None Persue’ van vorig jaar (2025).
Naast allerlei soorten toest-instrumenten bekwaamde Ed zich ook in gitaar en bas maar het verhaal over pas twee albums klopt niet helemaal… Deze zanger en toetsenist, inmiddels 68, loopt al veel langer mee. Als vijfjarige kroop hij thuis achter de Hammond M-3, sloot een opleiding in “Classical Organ Performance” succesvol af, speelt ook nog steeds orgel in de kerk, geeft les en… is de organist tijdens de baseball-wedstrijden in het Yankee Stadium in New York.
In de jaren 70 componeerde hij een “jazz mass” een mis met Latijnse teksten maar in een free form jazz-vorm gegoten, Purple Dusk At The Margins, uit zeven delen bestaand in de stijl van een cantate.
Tussendoor heeft hij opgetreden met Bette Midler, Chuck Berry, Dion, Leonard Bernstein (!), Odetta, Herbie Hancock, Blood, Sweat & Tears, Al Kooper en nog vele anderen meer. Zo speelde en zong hij in 1986 op het album van Peter Hofmann Live 86 waar hij tevens musical director was en de arrangementen verzorgde. In 1996 nam hij z’n eerste album op met z’n vrouw Maxine op de toetsen, ‘The Record Company People Are Coming’, waarop de nodige kritiek werd geuit op de “music business”. In 2003 verscheen ‘Acid Cabaret’, in 2010 gevolgd door ‘Gettin’ Organized’ en dat waren tot toen allemaal albums meer gebaseerd op jazz. Daarna koos hij voor de blues met als eerste product daarvan het al genoemde ‘Flee Though None Persue’ uit 2025 en nu dus ‘This Idea Of
Humanity…’
En hoewel er veel nummers echte solo-nummers zijn waar Ed naast de vocals alle instrumenten bespeelt heeft hij het album gemaakt in de volgende bezetting:
Ed Alstrom op vocals, allerlei toetsinstrumenten, diverse bassen, gitaren, percussie en drums, behalve waar dat anders vermeld wordt,
Jimmy Vivino op vocals (6) en gitaar (11),
Ula Hedwig op background vocals (1, 3, 5 en 10),
zijn vrouw Maxine Alstrom op background vocals (12),
Meredith Greenberg op ethereal vocals en djembe (een Westafrikaanse trommel) (14)
Don Guinta op drums (8, 9, 12 en 14)
Naast de uitgebreide bio is alle aangeleverde info weer heerlijk uitgebreid met alle credits, artwork van de hoes (voor- en achterzijde), uitgebreide liner notes waarin de nummers beschreven worden én alle songteksten! Betsie Brown van Blind Racoon, de mevrouw die dit elke keer zo perfect voor elkaar heeft, staat in hoog aanzien bij “ons”! Compliment! Leverde iedereen maar zo de informatie aan!
Het album ‘This Idea Of Humanity…’ van Ed Alstrom is uitgebracht op het Haywire-label waarvan de distributie verzorgd wordt door SpinneyMedia/CD Baby.
De hoes is een waar kunstwerk, ook als zodanig “ingelijst”, compleet met zo’n messing plaatje met daarop “Ed Alstrom – This Idea Of Humanity…” En óp het schilderij een grote vleugel met daaromheen veel menselijk ogende figuren, en dat alles in een hele mooie blauwe kleurstelling. Heel mooi. Humanity dus.
Veertien nummers staan er op het album en het opent met Put You First, een op/door Ray Charles geïnspireerde love song met hier alleen Ed en Ula Hedwig die vroeger trouwens een van de Harlettes was, de backing zangeressen van Bette Midler. En dat het een love song is maakt Ed gelijk duidelijk: “I want you to
love me the way that I love you”, een lekker swingende boogie, door de backing vocals van Ula bijna gospelachtig! En… “I put you first, to make it last.” Een prachtige orgelsolo houdt het gospelsfeertje er in. Louter swingen en absoluut aanstekelijk. Top.
Ed solo in All I’m Gonna Do, een hele fijne tekst over wat het vaak betekent muzikant te zijn. Als je ergens géén zin in hebt zijn het allerlei soorten huishoudelijke karweitjes… die kunnen best nog wel even wachten. Eigenlijk wil Ed maar één ding, sterker nog, All I’m Gonna Do is play the blues. Een lekker rammelende en stampende melodie om als het ware de “luiheid” te benadrukken die er toe moet leiden dat Ed het zeker weet, “All I’m Gone Do is play the blues” met een fraaie solo op de melodica en ook bij dit nummer zit ik weer zwaar te swingen achter m’n toetsenbord! De Hammond met de drums ónder het nummer houd me “vast”! Lekker en heel zeker top!
Op Humans is het weer Ed met Ula, de tekst stamt al uit de jaren 90 die min of meer voortborduurt het een vroegere album ‘The Record Company People Are Coming’ uit 1996, in de zin van maatschappijkritiek, want het nummer begint er mee dat je als kind geleerd wordt “heb je naaste(n) lief” en het verschil tussen goed en kwaad, maar dat je allemaal in de loop van hét leven vaststelt dat er vaak een gigantisch verschil is tussen theorie en praktijk. “Practice what you preach,” en daarom maakt Ed de aanloop van dit nummer vol met voorbeelden zoals “men” zegt dat het leven en de wereld in elkaar zit maar eindigt hij elk couplet heerlijk cynisch, waarbij het laatste couplet de kroon spant: “See, I love this idea of humanity, it’s these humans I wish would dissapate, there’s some humans I’d like to immolate, it’s these humans I just can’t tolerate.” Heerlijk cynisch maar helaas ook maar al te waar en dit laatste is dan geschreven door een recensent bij wie het glas bijna altijd halfvol is! Ook hier zijn de background en harmony vocals van Ula weer meesterlijk en geven het cynisme nog wat extra lading, met weer een solo op de keys en een rammelende percussie wordt het een beetje luchtiger maar daarna gaan de vocals weer lekker “beschuldigend” verder. Humans…! Top!
Ed gaat weer solo in Nothing Good To Say, over z’n vader Ludwig, een installateur-vakman, installateur op het gebied van loodgieter, verwarming en koeling, die als hij een melodie of liedje slecht één keer hoorde, in staat was het gelijk na te spelen, een fijne man die altijd in Ed geloofde en waarvan je je als kind later wel eens afvraagt of je dat wel voldoende hebt weten te waarderen… Ook in dit nummer weer een puike tekst want de vader van Ed gaf hem altijd mee “Son, if you got nothing good to say, don’t say nothing at all.” Een hele wijze les. Het gezegde luidt niet voor niets: Zij die het minst te zeggen hebben zijn vaak het meest aan het woord!En zo gaat de tekst verder met feitelijk relativerende voorbeelden, aan het eind waarvan Ed de wijze les van z’n vader aan ons door wil geven, “My daddy sure nailed it, so I pass this wisdom to you all. He taught to stand firm, stand up for right and stand up tall, And when I got nothing good to say, I try not to say nothing at all.” Een weer lekker stampende, stuwende melodie, heel mooi aanvullend op de tekst met weer een solo op de melodica. Top.
Het wisselt lekker af, nu weer Ed met Ula, in Bridesmaid, een kleine vertelling van Ed die natuurlijk vaak verantwoordelijk was voor de eerste orgelklanken als de bruidegom staat te wachten en de bruid de kerk binnen schrijdt aan de arm van haar vader die haar in goed vertrouwen “weggeeft” aan die “slungelige jongeman” die geacht wordt een goede schoonzoon te worden…! Blijven lachen dus! Zeker als Ed met de o zo herkenbare melodie begint op het orgel! En het verdriet van Ed is dat hij altijd ergens weggestopt achter het orgel zit en hijzelf nooit de bruidegom is, zelfs niet de “best man”…
In Party Planner zingt Ed samen met Jimmy Vivino de vocals en doet Ed een oproep aan de Party Planner om een giga party te organiseren want hij, verlost van z’n vrouw, helemaal vrij, dus wat doe je dan, dan geef je een party dat het een lieve lust is. Niet helemaal synchroon gezongen maar wel gezellig in een soulvolle melodie waar de vocals een beetje weg hebben van Van Morrison. Lekker jagend op keys op een feestje dat Ed samen met z’n jeugdvriend Jimmy viert en waar ze elkaar ook gezellig afwisselen in de vocals.
In Understanding gaat Ed weer solo om aan te geven dat dit een echt autobiografisch nummer is. Z’n hele leven heeft Ed gereisd, vele handen geschud en geprobeerd mensen te doorgronden, body language en zo, maar helaas, hij krijgt er nog steeds geen vinger achter, “It’s all Greek to me, but maybe because I don’t understand…” Een mooie langzame melodie die uitnodigt tot reflectie maar veel duidelijkheid brengt het Ed niet, tot je tot de ontdekking komt dat zoals je zelf tikt, je niet overal tegen komt… Dit keer speelt Ed piano als begeleiding onder de tekst, samen met drums. Mooie tekst.
Ed mét Don Guinta op drums in Blues Keep Coming Back, een titel die nauwelijks toelichting nodig heeft. Een nummer waarin Ed een poging doet de vorm waarin de blues standaard gegoten wordt, zoveel mogelijk op te rekken. De tekst is overduidelijk, wat er ook gebeurt, de Blues Keep Coming Back, aan het eind van elk couplet maar ook herhalend aan het eind van het nummer. Een fijne jazzy melodie op piano met vegende drums, mooi! Na de piano lekkere “tsjilpende” keys. Mooi rustig gezongen met een zoals gezegd, onmisbare conclusie. Bijzonder in dit nummer is het gebruik van een Suzuki Andez, een “keyboard mouth instrument” waarmee Andes-“pipes” (panfliuit) nagebootst kunnen worden. Vandaar het “tsjilpen”!
Een sympathiek gebaar naar een club uit de Eredivisie die ondanks de bekerwinst in het afgelopen jaar, dit seizoen problemen heeft om zich zelfs maar te handhaven…Go Ahead, dus, maar alle gekkigheid op een stokje: Het gaat er om dat iedereen van alles en nog wat mag zeggen en doen, weet je wat, zoek het uit, Go Ahead! Verdedigen kan toch niet, wil er toch niet in en mocht dat wél lukken dan verzinnen “ze” wel weer iets anders. Laat gaan! Zonde van de energie! Lekker up tempo, bluesy, melodie die aan alle kanten swingt, de maat aangegeven door de piano met een “schreeuwende” melodica er over heen zodat het nóg meer swingt. En steeds maar weer Go Ahead… En ook in positieve zin is dat het enige dat de Eagles ook moeten doen: Go Ahead, dan komen de punten vanzelf. Dat hoop ik van harte voor deze sympathieke club!
Ed met Ula weer, dit keer in Inquiring Minds, over het bevredigen van ons aller nieuwsgierigheid en hoe “de media” daar op inspelen. Feitelijk doen we het natuurlijk allemaal zelf! Elke seconde kijken we op het scherm, waar we niet op moeten doorklikken, doen we toch, want we zijn nieuwsgierig en zijn bang
wat dan ook te missen. FOMO. Fear of missing out. En een Ed die zich dan, terecht, afvraagt, of vroeger alles beter was. En daar zit natuurlijk wel iets in. “Vroeger” waren we niet zo afhankelijk, waren we vaak gewoon aan het werk, klaagden we niet over werkdruk en werkstress zoals we nu onze “koppen” vol hebben met dito agenda’s. Social media, wat hebben we “elkaar” nou werkelijk te vertellen? De aanblik bij een bushalte vind ik tegenwoordig een hele trieste
gebeurtenis. Iedereen voorover gebogen, turend op dat kleine schermpje en niemand die nog gewoon met iemand in gesprek is. Wat mij betreft heeft Ed dus zeker een punt. Een lekker echoënde intro, beetje latin, met dito percussie, in een kritische tekst die ons tot nadenken moet aanzetten over wat we nu
écht aan het doen zijn en waarom de onzinnigste zaken de meeste aandacht krijgen. De buurman van een zus van de vrouw van een BN-er wordt zelf ook BN-er zodra zíjn buurvrouw is overleden en hij het daar o zo moeilijk mee heeft en de eerste de beste voetballer die een doelpuntje maakt hoort volgens alle deskundologen subiet opgesteld te worden in het Nederlands Elftal, enzovoort, enzovoort en elkaar allemaal napraten! Oftewel, om met Ed te spreken: Wie denkt er nog zélf na? Inquiring Minds! Ik krijg spontaan heimwee naar Aretha Franklin met Think!
Jimmy begeleid Ed weer, dit keer in The Way Back, over dat je soms zo vastgelopen bent in roestige maniertjes dat je dat zelf niet eens in de gaten hebt en iets heel “kleins” je duidelijk maakt dat het tijd wordt om een andere weg in te slaan en jezelf terug te vinden. The Way Back dus, een zwaar aangezette melodie, stampend en stuwend, dikke, vette begeleiding, schurend rauw, met een klassiek jankende bluesgitaar! Top!
Ed met z’n vrouw Maxine en drummer Don Guinta in Got To Stop, een overtuigend nummer om te willen stoppen met alle slechte gewoontes die een mens soms heeft en waarom zou dat bij Ed anders zijn. Een fijne hoekige melodie, een beetje als Guadeloupe van Michael Petrucciani, mooi stuwend en overheersende keys. Lang, swingend, instrumentaal deel in dit nummer om dan af te sluiten met de noodzaak om Got To Stop. Vooral door het instrumentale is dit top. Heel lekker.
In So Hard is het weer Ed solo, die de inspiratie voor dit nummer op deed in een restaurant in Memphis tijdens zijn deelname aan de International Blues Challenge waarin iemand iets op het raam schreef met een viltstift en dat gegeven (..) bracht Ed er toe te onderzoeken wat zoal baantjes of banen zijn die eigenlijk wil doen. Het gaat Ed dan in de kern om het werk dat gedaan wordt door “onzichtbare” mensen, zonder wiens dagelijkse werk de wereld er echter
heel anders uit zou zien en veel dingen zo vanzelfsprekend zijn geworden dat we de mensen díe dat doen niet meer “zien”! Een lekker bijtende melodie, gedubde vocals van Ed en een opsomming van de hierboven beschreven voorbeelden. Lekker jengelend op een Farfisa-orgel. Ook lekker in elkaar gezet dit nummer. Mooi.
Het laatste nummer van dit fijne album is Worry met Ed, Meredith en Don, in een waardig pleidooi om je niet al te druk te maken over alles wat er rondom je heen gebeurt omdat de meeste dingen vanzelf weer over gaan. Alles heeft z’n tijd nodig. Verschijnselen verlopen in golven. Een hype vaak in een korte golf want morgen is er weer iets totaal anders de volgende hype, andere zaken zoals veranderingen in onze samenleving, voltrekken zich vaak in golven van soms vele jaren. In de politiek noemt men dat wel eens schuivende panelen. Kleine veranderingen vallen nauwelijks op maar later blijkt dat vaak een eerste aanzet te zijn geweest tot een veel grotere verandering. En troost: Aan alles komt ooit een eind. Dus don’t Worry! Verreweg het langste nummer op dit album waarin Ed blijk geeft van z’n voorkeur voor de progressieve jazz uit de jaren 70 met als zijn favorieten Weather Report, McCoy Tyner, Pharoah Sanders en anderen, terwijl Meredith haar engelachtige vocalen over het nummer uitstrooit. Ed noemt het een vorm van jazzy blues. In ieder geval wel de blues. And so be it. Een mooi herhalend slot aan dit bijna plechtige nummer. Mooi.
Het is overduidelijk dat de maatschappelijke betrokkenheid van Ed Alstrom groot is. Zijn teksten zijn daar hét bewijs van, soms kritisch, soms cynisch, soms ook gewoon observerend of zelfs romantisch. In ieder geval heel sterk en aanzettend tot nadenken! Dat heeft veertien verschillende nummers opgeleverd, veel variatie in de melodieën en een mooie staalkaart van het betere toetsenwerk op verschillende toetsinstrumenten door duizendpoot Ed. Want een duizendpoot is Ed Alstrom heel beslist. In veel nummers doet hij veel tot alles en daar waar er anderen meedoen, voegt dat ook werkelijk iets toe aan de nummers!
Over de conclusie over dit album kan ik kort zijn. Het is top! Zoals ik in de inleiding al schreef is alles keurig en compleet verzorgd. Alle credits, liner notes en lyrics zijn meegeleverd. Ook alleen de info op de back cover is al voldoende om volledig van dit album te kunnen genieten. Geen zwakke nummers door de uitstekende variatie die Ed heeft aangebracht. Voor mij dus “14 uit 14”!
Alle nummers zijn door Ed geschreven en hij heeft het album zelf opgenomen en geproduceerd in zijn kelder! Top ook daarvoor!
Tracks:
01. Put You First
02. All I’m Gonna Do
03. Humans
04. Nothing Good To Say
05. Bridesmaid
06. Party Planner
07. Understanding
08. Blues Keep Coming Back
09. Go Ahead
10. Inquiring Minds
11. The Way Back
12. Got To Stop
13. So Hard
14. Worry
Website: https://www.edalstrom.com/