Review: Mitch Ryder – Songs From The Road
Mitch Ryder – Songs From The Road
Format: CD& DVD – Vinyl LP – Digital / Label: Ruf Records
Release: 2026
Tekst: Henk Hekkelman
Wanneer een artiest met zes decennia rockgeschiedenis op zijn schouders een liveplaat uitbrengt, luister je niet uit nostalgie – je luistert uit respect. Mitch Ryder is geen relikwie uit het verleden maar een nog steeds rokende motor van pure rock-’n-roll. De man die in de jaren zestig de fundamenten legde met klassiekers als Jenny Take A Ride en Devil With A Blue Dress On staat anno nu nog altijd op het podium alsof hij iets te bewijzen heeft. ‘Songs From The Road’, opgenomen tijdens een zinderend concert in Berlijn in maart 2025, is daar het overtuigende bewijs van.
Vanaf opener Lilli May zit je meteen midden in Ryders wereld: rauw, direct en zonder filter. De band – met onder meer gitaristen Laura Chavez en Sean Athens – speelt strak en vinnig, terwijl Ryder zijn tekst bijna uitspuwt. Het is bluesrock met straatstof op de schoenen. De energie voelt live, ongepolijst en echt, precies zoals een live-release hoort te klinken.
Het provocerende Ain’t Nobody White is een van de meest besproken momenten van de set. Ryder zingt hier met bijtende ironie over ras, blues en authenticiteit. Zijn stem is niet meer zo krachtig als vroeger, maar juist dat gerafelde randje geeft het nummer geloofwaardigheid. Je hoort geen zanger die probeert indruk te maken – je hoort een veteraan die zijn waarheid spreekt.
Met All The Fools It Sees schakelt hij naar emotionele reflectie. Het nummer ademt liefdesverdriet en wantrouwen, en Ryder klinkt vermoeid én strijdlustig tegelijk. Dat contrast maakt het zo sterk: zijn stem draagt de littekens van het leven, en precies daardoor raakt het.
De set krijgt een grimmige rand met Yeah, You Right, een donker verhaal over keuzes en consequenties. Ryder gromt de tekst bijna als een bluesprediker, terwijl de band een broeierige groove neerlegt. Daarna volgt het introspectieve Do You Feel Alright, waarin hij de luisteraar rechtstreeks aanspreekt. Hier hoor je de soulzanger in hem – warm, zoekend en menselijk.
Halverwege het album wordt duidelijk hoe breed zijn repertoire nog altijd is. War ontvouwt zich in een epische uitvoering van bijna negen minuten, een klassiek rockstatement met soulvuur. The Thrill Of It All laat horen dat Ryder nog steeds kan knallen wanneer hij wil; zijn frasering en timing zijn meesterlijk, alsof hij elk woord op de rand van de maat balanceert.
Een absolute blikvanger is de monumentale versie van Soul Kitchen. Dertien minuten lang sleurt Ryder het publiek mee door een bezwerende ode aan The Doors, maar maakt het nummer volledig eigen. Het begint zwoel en eindigt in een bezeten climax – een live-moment dat je bijna kunt ruiken en voelen.
Het recentere materiaal houdt moeiteloos stand naast de klassiekers. The Artist en Fly tonen dat Ryder nog steeds relevante songs schrijft, met teksten die reflecteren op roem, ouder worden en overleven in een industrie die zelden genadig is. Ook het gruizige It Wasn’t Me laat horen dat hij de blues nog altijd in de vingers heeft: ruw, slepend en overtuigend.
Wat deze release zo sterk maakt, is dat ‘Songs From The Road’ geen nostalgische greatest-hits-show is. Het is een levend document van een artiest die weigert museumstuk te worden.
Op zijn tachtigste belichaamt Mitch Ryder nog steeds een visie op rock die zeldzaam is geworden: arbeidersklasse, compromisloos en diep bezield. Hij mag dan vocaal wat kracht hebben ingeleverd, maar expressie, timing en charisma heeft hij er alleen maar bij gekregen.
‘Songs From The Road’ is daarmee meer dan een livealbum. Het is een getuigenis. Een herinnering dat echte rock-’n-roll geen leeftijd kent – alleen waarheid, volume en hartslag. En Mitch Ryder bezit ze nog alle drie.
Tracks:
01. Lilli May
02. Ain’t Nobody White
03. All The Fools It Sees
04. Yeah You Right
05. Do You Feel Alright
06. Oh What A Night
07. War
08. The Thrill Of It All
09. Fly
10. It Wasn’t Me
11. Wrong Hands
12. Soul Kitchen
13. The Artist
Website: http://www.mitchryder.net/