Review: The Joel Dupuis Band – Very Best Fool
The Joel Dupuis Band – Very Best Fool
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Independent
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Nergens staat het als zodanig beschreven maar ik kan ook geen andere albums vinden dus kan de conclusie alleen maar zijn dat ‘Very Best Fool’ het debuutalbum is van de Joel Dupuis Band, bestaande uit:
Joel Dupuis op gitaar en vocals
Mark Shickluna op bas
Glenn Kitchen op drums
voor dit album op enkele nummers aangevuld met Jeremy Powell en Justin Brown op resp. orgel en keyboards én op “tweede” gitaar Pat Harrington
Het album met daarop tien tracks is in eigen beheer uitgebracht (www.thejoeldupuisband.com) maar ook uitgebreid digitaal beschikbaar. Van het album is al een single verschenen Miss Mary en ook al een EP met vijf nummers, dus mogelijk ken je al 6 van de 10 nummers… Dat mag ‘m de pret niet drukken, dus gaan we gewoon beginnen met te luisteren naar het album en schrijf ik een recensie op basis van mijn “ervaringen” met de tien nummers op het album.
De opener Borrowed Time begint gelijk lekker gitaarrockend met een meedeinende keyboards eronder. Korte gitaarsolo’s na elke regel tekst maken het tot een levendig geheel. En Joel die ons doet beseffen dat veel in ons leven plaatsvindt in Borrowed Time. Een lekker begin. Dit nummer staat ook op de EP.
Verder met Mind Games, een lekkere, vlotte, bluesy melodie, puik gitaarspel, dan weer meer begeleidend, dan weer kraakhelder solerend, strakke begeleiding, mooi afwisselend, bijna jazzy zelfs ondanks dat het best wel stevig is, maar geen moment té.
De titelsong van het album, ook al op EP verschenen, Very Best Fool, in een quasi trage, sloffende melodie met dampende, stampende drums en dito bas en Joel die “haar” er maar van probeert te overtuigen dat hij toch echt haar Very Best Fool is! Heel zeker een mooi nummer door de goed uitgewerkte en gevarieerde, optimaal trage melodie met aan het eind nog een lekkere gitaarsolo om het nummer mee af te sluiten. Mooi!
Joel zet gróte ogen op in Big Look, met een rammelende intro zoals we die vaak horen van Rory Gallagher, dus da’s niet verkeerd. Lekker uptempo en met z’n drieën alleen de vocals begeleidend tot het natuurlijk tijd is voor een messcherpe gitaarsolo, terwijl bas en drums het ritme vast blijven houden. Feitelijk swingt ook dit nummer weer dat het een lieve lust is en weet je wat? Nog maar eens een lekkere solo, het had inderdaad maar zo Rory Gallagher kunnen zijn met Gerry MacAvoy en Rod deAth… Dus, niet minder dan top!
Heel toepasselijk dat ik deze recensie schrijf in February, het volgende nummer, in een aanzienlijk lager tempo, met een prominent aanwezige keyboards, de andere bandleden in een bescheiden begeleiding. Over de gure omstandigheden in meerdere opzichten waarin we ons vaak door deze maand heen moeten worstelen. Hoe warm de muziek ook is, Joel blijft benadrukken hoe koud de nacht is. February. In een laatste poging warmte te brengen gooit Joel er dan toch nog een mooi “zingende” solo tegenaan. Terecht dat dit nummer ook op de EP staat.
De single die vroegtijdig, voorafgaand aan het album is uitgebracht, Miss Mary, is een recht toe recht aan rocker. Rauw, ruw, gruizig en een simpele hoekige melodie die daardoor natuurlijk ook nooit lekker op gang komt, behalve wanneer het “hoekige” overklast wordt door de vlammende en melodieuze solo van Joel!
Nee, niet de Persephone van Wishbone Ash, maar deze van de Joel Dupuis Band mag er ook zijn. Een hele diepe blues met vlijmscherp gitaarspel, meer ondersteunend dan solerend, maar wees gerust, die solo komt er écht wel… Het heeft wel iets van Deep Purple’s Speed King…
Meer in een bekende bluesmelodie, vooral door de bas en drums, is So Tired, met onmiskenbare SRV-raakvlakken en ook te vinden op de EP. De solo dit keer meer op de achtergrond. Lekker kort en scherp aangeslagen. Ook het eind is in een klassieke blues-afrondende melodielijn.
Ruim zeven minuten voor Wake Up en daarmee verreweg het langste nummer op dit album, strakke bas en drums laten de ruimte aan een op de voorgrond spelend orgel. Heel mooi, mooi opgebouwd en uitgewerkt en natuurlijk alle tijd voor voldoende variatie in dit lange nummer. Mooi gecombineerd! En een oproep van Joel to Wake Up. Meerdere solo’s in dit nummer waaronder een hele kippig scherpe die dan aan het eind vrij massaal ondersteund wordt door de drums. Een mooi volwassen nummer waarmee Joel indruk maakt en zeer waarschijnlijk niet alleen op mij! Top!
Het laatste nummer, óók te vinden op de EP is Good Night, Good Day, Good Evening, And Goodbye… Het was een gezellige dag maar Good Night, Good Day, Good Evening, And Goodbye. Een enorm vrolijke afsluiter met maar dóórgaand scherp gitaarspel! En dat afscheid geldt dus ook voor ons!
Afscheid van het debuutalbum ‘Very Best Fool’ van de Joel Dupuis Band. Zeker, omdat het een debuutalbum is maakt het een zeer sterke indruk, het samenspel tussen de bandleden komt vertrouwd over, alsof ze al heel lang en vol overtuiging van elkaar samenspelen. Als ik toch al in een nummer het gevoel krijg dat het veel weg heeft van Rory Gallagher met zijn kompanen, dan maak je goede muziek, dan komt het aan/over/binnen!
Tien nummers, veel variatie daarin en natuurlijk de een sterker dan de ander, maar altijd bij elkaar gehouden door het sterke en fijne gitaarspel van Joel!
De volgende nummers zijn mijn favorieten: Mind Games, Very Best Fool, Big Look, February (vooral door de solo aan het eind), Wake Up en Good Night, Good Day, Good Evening, And Goodbye.
En met dat laatste, Goodbye, wil ik deze recensie graag afsluiten, een welgemeend “Tot ziens”!
Maar niet nadat ik dit album dus van harte heb aanbevolen!
Tracks:
01. Borrowed Time
02. Mind Games
03. Very Best Fool
04. Big Look
05. February
06. Miss Mary
07. Persephone
08. So Tired
09. Wake Up
10. Good Night, Good Day, Good Evening, And Goodbye
Website: https://thejoeldupuisband.com/home