Review: Holly Golightly – Look Like Trouble
Holly Golightly – Look Like Trouble
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Damaged Goods
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Holly Golightly, alleen de naam al doet iets moois vermoeden. Golightly, zo van, geen problemen maken waar ze niet zijn, ondanks de titel van haar nieuwste album ‘Look Like Trouble’. Voluit heet ze Holly Golightly Smith en dat Holly Golightly dankt ze aan haar moeder die haar daarmee vernoemde naar de hoofpersoon in de film Breakfast At Tiffany’s uit 1961, een rol van Audrey Hepburn en ik heb zo het gevoel dat haar moeder haar dochter wellicht onbewust een beroemde uitspraak van Audrey Hepburn in die film heeft willen “meegeven”: “We belong to nobody, and nobody belongs to us..” want toeval of niet die tekst slaat zonder meer op de persoonlijkheid die Holly heeft getoond in haar keuzes voor de meest uiteenlopende muziekstijlen waarmee ze haar albums heeft gevuld en dat dan ook nog vaak “door elkaar”…
Holly loopt al heel wat jaartjes mee in de muziekwereld, beginnend bij het oprichten van een meidengroep, Thee Headcoatees, veel werk met haar vriend Billy Childish met wie ze in 2000 een album maakte met de titel In Blood en een jaar later Desperate Little Town, met Dan Melchior en een aantal albums als lid van de Brokeoffs, maar los van dat alles is haar solo-carrière zonder meer indrukwekkend te noemen met 23 albums die ik heb geteld. Haar laatste album, ‘Do The Get Along’, stamt echter ook al weer uit 2018, dus kunnen we zonder overdrijving stellen dat haar enorme productiviteit sinds 1996 tot een vorm van stilstand was gekomen. Tenminste wat het uitbrengen van (solo-)albums betreft…
Tót dus het verschijnen van dit nieuwste album ‘Look Like Trouble’, zoals het meeste van haar werk uitgebracht op Damaged Goods Records, met daarop tien nummers die ze bij elkaar heeft gespeeld en gezongen met de volgende (zo goed als vaste) bezetting:
Holly Golightly op vocals
Matt Radford op (contra)bas
Bruce Brand op drums, gitaar en percussie
Ed Deegan op gitaar en Phillycorda (elektronisch orgeltje)
Bradley Burgess op gitaar, melodica (blaasinstrument met toetsen), orgel en piano
Het album opent met Black Tongue, een bijna onheilspellende melodie en spooky gezongen door Holly, mooi langzaam doorlopend. Leugens, leugens en nog eens leugens in Black Tongue. Maar het is al eeuwen bekend, er komt eens… ook al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel. Altijd! Vroeg of laat. “Your tongue is black from speaking bad about me.” Hele fijne backing vocals én een traag schurende gitaar als een cirkelzaag. Heel mooi.
“Hij” had maar één dingen hoeven te doen en dat was een beetje op haar te passen, maar niets van dat alles. De sufferd. Holly laat er niet bij zitten en zorgt dat ze zichzelf herpakt in My Get Back. Ook heel ruimtelijk en langzaam gespeeld en gezongen. Ik zeg het wel vaker maar ook voor een nummer als dit geldt: Ook als het zó een half uur doorloopt, gaat het nog steeds niet vervelen. Top.
Holly noemt dit een memorial song, opgedragen aan meerdere oude vrienden die er niet meer zijn en waaraan ze niet de laatste eer heeft kunnen bewijzen door op hun begrafenis te komen. Voor díe overledenen is dít nummer It’s All ! Quasi minimaal, sober, gedragen, maar heel lief en toch een mooie manier gevonden om postuum die laatste eer te bewijzen. Heel mooi!
Rolling Along is dan gelijk een stuk vrolijker met de altijd sfeerverhogende contrabas, “We gotta keep this train rolling,” – “We’re all in the same direction,” Rolling Along. Een heldere gitaarsolo met daaronder een bescheiden begeleiding. Niet moeilijk, niet hoogdravend, gewoon lekker ontspannen met z’n allen in dezelfde richting, “keeps this train rolling, Rolling Along.”
Een langzaam opkomende melodie in Down To One, waarin Holly bezingt dat het er in haar relatie er op neer komt dat de verhouding nogal scheef is, met andere woorden, het komt neer op dat ze aftelt Down To One. En hoe ogenschijnlijk schattig Holly de overduidelijke voorbeelden ook bezingt, het naderende onheil is er niet minder om, subtiele pianotoontjes en een lekker doorrammelende begeleiding, “It’s time to move along!” Lekkere dubbele lading in dit nummer!
Je zult toch maar door het leven moeten als Miss Fortune en alles meemaken wat er rondom je heen gebeurt aan bullshit… Jaren 60-gitaartje, lekker ritme, “If I was you…” Dat laat zich letterlijk raden!
Een lekker heen en weer galmend gitaartje begint aan Secrets We Keep. “Silence is enough, say no more.” – “An open book to see, I can’t stand,” Nee, het gaat juist om datgene wat we niet en nooit vertellen, de “Secrets We Keep and never tell.” Hele fijne melodie, diep spelende gitaar, ook weer een lekker nummer.
In de intro van The Right Thing ontstaat er gelijk een lekker country sfeertje waarin Holly mét male backing vocals zingt dat het er in het leven omgaat The Right Thing te doen. Niets aan toe te voegen.
Time is in de ogen van Holly een dief die never nooit niet ergens op wacht. Op niemand. Een mooie “angstige” melodie met veel keyboards. Lekker stampend om het “gemene” van die onverbiddelijke Time te benadrukken. Nóg meer keyboards! De tijd gaat snel, benut hem wel!
Weer zo’n diep spelende en dus onheilspellende gitaar als intro op Sail On, waardoor je al kunt raden in wat voor een melodielijn de titel gezongen gaat worden… tot blijkt dat Holly me beet heeft en Sail On een instrumentaal nummer is als afsluiter van dit in meerdere opzichten verrassende album!
‘Look Like Trouble’ van Holly Golightly. Tien kleine juweeltjes. Goed gekozen onderwerpen die op een intrigerende manier gebracht worden. Vaak onheilspellend maar het is tegelijk bijzonder dat de teksten bij mij dan een glimlach op mijn gezicht tevoorschijn toveren! Dat vind ik wel dé kracht van dit album. Het kabbelt rustig door, quasi onbeduidende melodietjes die dan echter door de teksten en de manier waarop Holly ze zingt een zekere gelaagdheid krijgen waardoor dat “onbeduidende” plotsklaps heel serieus wordt, denk maar aan It’s All en Down To One en zeker die laatste: Je hóeft niet altijd met slaande deuren en geweld uit elkaar te gaan, je kunt ook, net als Holly, heel “droogjes” concluderen dat het “kapotte boel” is dat het dus niet minder onverbiddelijk betekent dat het tijd is om uit elkaar te gaan. Ik heb nu al bijna meer woorden nodig dan Holly om te beschrijven wat haar “boodschap” is.
Kortom, ik heb enorm genoten van ‘Look Like Trouble’, hele fijne melodieën, perfecte onderwerpen met daarbij aansluitende teksten, zoals gezegd: Tien juweeltjes, dus voor mij een 10 uit 10 en van harte aanbevolen!!!
Tracks:
01. Black Tongue
02. My Get Back
03. It’s All
04. Rolling Along
05. Down To One
06. Miss Fortune
07. Secrets We Keep
08. The Right Thing
09. Time
10. Sail On